“อย่าแม้แต่จะคิดว่าแกจะหนีไปได้ อรุณรัศมี!” เสียงตะโกนก้องของพายุสะท้อนไปทั่วทั้งห้องโถงกว้าง ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาร่วมงานแต่งงานของเธอที่กำลังจะกลายเป็นงานศพของความหวัง
สายตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปยังร่างระหงที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าสวยหวานที่เคยเป็นดั่งแสงสว่างเดียวในชีวิต กลับซีดเผือดราวกับกำลังจะสลายไป แววตาคู่นั้นฉายแววหวาดกลัวระคนรังเกียจ ช่างแตกต่างจากประกายแห่งรักที่เขาเคยเห็นในวันวานเหลือเกิน
“พายุ… คุณมาทำอะไรที่นี่!” น้ำเสียงสั่นเครือของอรุณรัศมีเต็มไปด้วยความตกใจ แต่ก็มีความเด็ดเดี่ยวแฝงอยู่ เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น
“ถามบ้าบออะไร! นี่งานแต่งงานของแกนะ หรือแกจะให้ฉันเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ยืนมองแกแต่งงานกับไอ้สารเลวนั่น!” พายุเดินตรงเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของแขกที่เริ่มแตกตื่น
“คุณ… คุณไปให้พ้น!” อรุณรัศมีปัดมือที่พายุพยายามจะคว้าเธอออกไปอย่างแรง “ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณอีกแล้ว!”
“ไม่มีอะไรจะพูด? หน้าโง่! แกไม่รู้หรือไงว่าไอ้ศิวะมันกำลังจะทำอะไรกับแก!” พายุตะคอกเสียงดัง ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวดเมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของเธอ
“หยุด! ฉันไม่ต้องการฟังคำโกหกของคุณอีกต่อไป!” อรุณรัศมีตะโกนกลับ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ทุกอย่างที่เกิดขึ้น… มันเป็นเพราะคุณ! เพราะความแค้นของคุณ! คุณทำลายทุกอย่าง! คุณทำลายชีวิตฉัน!”
“มันไม่ใช่ความแค้นของฉัน! มันคือแผนการของแกต่างหาก! แกกับไอ้ศิวะ! แกหลอกใช้ฉันมาตลอด!” คำพูดของพายุเต็มไปด้วยความเดือดดาล เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้พูดเช่นนั้น ทั้งๆ ที่เขาคือคนที่ถูกหลอกใช้
“หลอกใช้? คุณพูดเรื่องอะไร!” อรุณรัศมีเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ “คุณต่างหากที่หลอกใช้ฉัน! คุณทิ้งฉันไป! คุณปล่อยให้ฉันเผชิญหน้ากับทุกอย่างเพียงลำพัง! คุณมันใจร้ายที่สุด!”
“ฉันถูกบังคับ! ฉันถูกบีบให้ต้องทำ!” พายุเสียงอ่อนลงเล็กน้อย พยายามอธิบาย แต่คำพูดของเขากลับยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด
“บังคับ? คุณเคยรักฉันจริงๆ บ้างไหมพายุ! หรือทั้งหมดมันเป็นแค่การเล่นตลกของคุณ!” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกรีดลึก
“รักสิ! ฉันรักแก! ฉันรักแกที่สุดในชีวิต! ฉันถึงได้ยอมทำทุกอย่าง… ยอมถูกหลอก… ยอมถูกใส่ร้าย… ยอมหายไปจากชีวิตแก…” น้ำเสียงของพายุขาดห้วง เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามจะสื่อสารความจริงที่ถูกฝังไว้
“หยุด! ฉันไม่เชื่อคุณอีกต่อไปแล้ว!” อรุณรัศมีสะบัดหน้าหนี “คุณมันอันตรายเกินไป… ฉันกลัวคุณ… ฉันเกลียดคุณ!”
คำว่า 'เกลียด' ดั่งคมมีดกรีดเข้ากลางใจของพายุ เขายืนนิ่งราวกับถูกสาป ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนแทบจะหายใจไม่ออก
“แกไม่เข้าใจ… อรุณรัศมี… แกไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้น…” พายุพยายามเอื้อมมือไปหาเธอ แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของศิวะ
“พอได้แล้วพายุ!” ศิวะเดินเข้ามาโอบไหล่อรุณรัศมีอย่างรวดเร็ว ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความหวงแหนและเอาชนะ “อรุณรัศมีเป็นของฉัน ต่อไปนี้เธอจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับแกอีก!”
“แก!” พายุคำรามอย่างกราดเกรี้ยว เขามองศิวะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต
“ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย… ไปซะ… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป…” ศิวะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แต่แฝงไปด้วยภัยอันตราย
“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น! ฉันจะพาอรุณรัศมีกลับไป!” พายุประกาศกร้าว
“ฝันไปเถอะ! เธอจะแต่งงานกับฉัน!” ศิวะยิ้มเยาะ “และแก… แกไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเธออีกแล้ว!”
ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้น!
ทุกสายตาหันไปมองที่ต้นเสียง ร่างของใครบางคนล้มลงไปกองกับพื้น
พายุเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขารู้ดีว่าการเข้ามาที่นี่โดยไม่มีการเตรียมตัวที่ดีพอ อาจนำมาซึ่งอันตราย แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่ามันจะรุนแรงถึงขนาดนี้
“อรุณรัศมี!” เขาตะโกนชื่อเธอด้วยความหวั่นวิตก
แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เลือดในกายเขาเย็นเยียบ…
ร่างที่ล้มลงไปไม่ใช่ศิวะ… แต่เป็น…
เจ้าพ่อที่แค้นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก