เสียงยางรถบดถนนดังเสียดแทรกความเงียบงันภายในรถยนต์สีดำสนิทที่ทะยานไปบนท้องถนนยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ‘พายุ’ กำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบฉายแววคลื่นลมที่กำลังจะพัดกระหน่ำ เขายังคงเห็นภาพใบหน้าของ ‘ตะวัน’ เด็กน้อยผู้ที่เหมือนเงาสะท้อนของทั้ง ‘อรุณรัศมี’ และตัวเขาเอง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยถูกกดทับไว้ภายใต้เกราะแห่งความแค้น กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง
“ไป… ไปที่คฤหาสน์ของภาคิน” เขาออกคำสั่งเสียงหนักแน่น “เร็วที่สุด!”
คนขับรถแทบจะหักพวงมาลัยทันทีเมื่อได้ยินคำสั่ง พายุไม่เคยปรากฏตัวที่นั่นมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น การบุกเข้าไปในอาณาเขตของศัตรูแบบนี้ มันคือการประกาศสงครามอย่างชัดเจน
“ท่านแน่ใจนะครับ?” คนขับถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ฉันแน่ใจ” พายุตอบเสียงเย็นเยียบ “ถ้าแกไม่อยากตาย ก็ทำให้ฉันได้สิ่งที่ต้องการ!”
รถยนต์หรูเร่งความเร็ว บุกทะลวงผ่านการจราจรที่เริ่มบางตา มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หรูที่ตั้งตระหง่านอยู่ชานเมือง พายุใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว เขาต้องเผชิญหน้ากับอรุณรัศมี เขาต้องถามเธอด้วยตัวเอง เขาต้องรู้ความจริงทั้งหมด
เมื่อรถยนต์จอดสนิท พายุก็ก้าวลงจากรถทันที เขาไม่รอให้ใครเปิดประตูให้ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมราวกับหินผา ท่าทางของเขาบ่งบอกถึงอำนาจและความเด็ดขาดที่พร้อมจะปลิดชีวิตใครก็ได้ที่ขวางหน้า
“ท่าน… ท่านจะเข้าไปข้างในเลยหรือครับ?” คนขับรถถามอย่างเกร็งๆ
“แล้วแกจะให้ฉันรออะไร?” พายุตวัดสายตาไปมอง “ถอยออกไปซะ”
เขาเดินตรงไปยังประตูรั้วเหล็กขนาดใหญ่ที่ปิดสนิท เขาไม่คิดจะเคาะ หรือกดกริ่งอะไรทั้งนั้น มือที่กำแน่นยกขึ้นกระแทกเข้ากับประตูอย่างแรง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวจนคนในคฤหาสน์ต้องหันมามอง
ไม่นานนัก ประตูรั้วก็ถูกแง้มออก ชายฉกรรจ์ร่างบึ้กหลายคนยืนคุมเชิงอยู่ สายตาของพวกเขาจับจ้องมาที่พายุด้วยความหวาดระแวง
“ใคร! มาทำอะไรที่นี่!” หนึ่งในนั้นตะโกนถาม
พายุไม่ตอบ เขาเพียงก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไปราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ สายตาของเขาสำรวจไปรอบๆ ลานกว้างที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินออกมาจากตัวอาคาร
อรุณรัศมี…
เธอสวมชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างสวยงาม ใบหน้าของเธอซีดเผือดกว่าที่เขาเคยเห็น แต่ดวงตาคู่สวยยังคงฉายแววเศร้าสร้อยที่เขาคุ้นเคย
“พายุ!” เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับกระซิบ เมื่อเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นที่นี่
“อรุณรัศมี” พายุเรียกชื่อเธออย่างยากลำบาก เสียงของเขาแหบพร่าไปด้วยอารมณ์ที่ปะปนกันไปหมด “ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนะ พายุ” อรุณรัศมียังคงยืนอยู่ที่เดิม พยายามรักษาท่าทีที่สงบนิ่งเอาไว้
“เวลาที่เหมาะสม?” พายุหัวเราะเยาะ “เวลาที่เธอจะแต่งงานกับภาคินน่ะเหรอ? เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ?”
“พายุ… ได้โปรด” เสียงของเธอสั่นเครือ “มันไม่เกี่ยวกับเธออีกแล้ว”
“ไม่เกี่ยวกับฉัน?” พายุเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอต้องถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว “แล้ว ‘ตะวัน’ ล่ะ? เขาไม่เกี่ยวกับฉันใช่ไหม?”
คำพูดนั้นทำให้อรุณรัศมีหน้าซีดเผือดกว่าเดิม ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าพายุจะรู้เรื่องตะวัน
“เธอ… รู้ได้ยังไง?” เธอถามเสียงสั่น
“ฉันเจอเขา” พายุตอบ “ที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำ เขา… เขาสวยมาก อรุณรัศมี สวยเหมือนเธอ… แต่สายตา แววตา ท่าทาง… มันเหมือนฉันทุกอย่าง!”
น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของอรุณรัศมี เธอรู้ดีว่าความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย
“ใช่” เธอตอบเสียงแผ่ว “ตะวัน… คือลูกของเรา”
คำตอบนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของพายุ เขายืนนิ่งไปชั่วขณะ สมองของเขาประมวลผลคำพูดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‘ลูกของเรา’… คำพูดที่เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดฝันว่าจะมีวันได้ยินจากปากเธอ
“ลูก… ของฉัน?” เขาถามย้ำ เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน
“ใช่” อรุณรัศมีพยักหน้า “เขาคือลูกชายของเธอ พายุ”
พายุทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง เขาไม่เคยรู้สึกอ่อนแอแบบนี้มาก่อนตลอดชีวิต การมีอยู่ของ ‘ตะวัน’ เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยรู้ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย!
“ทำไม… ทำไมเธอไม่บอกฉัน?” เขาถามเสียงกระซิบ
“แล้วเธอจะบอกอะไรฉันได้?” อรุณรัศมีตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน “ตอนนั้นเธอ… เธอเกลียดฉัน เธอทำลายทุกอย่างของฉัน เธอผลักไสฉันออกไป เธอทิ้งฉันไป! ฉันจะบอกเธอได้อย่างไรว่าฉันกำลังจะให้กำเนิดลูกของเธอ ในขณะที่เธอ… เธอกำลังจะฆ่าฉัน!”
คำพูดของอรุณรัศมีทำให้พายุรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เขาจำได้ถึงคืนวันเหล่านั้น คืนวันที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความเข้าใจผิด เขาเคยคิดว่าเธอเป็นสายลับของภาคิน เขาเคยคิดว่าเธอทรยศเขา… แต่เขากลับไม่เคยรู้เลยว่าเธอท้อง!
“ฉัน… ฉันไม่รู้” พายุพูดเสียงอ่อย “ฉันคิดว่าเธอ… เธอทรยศฉัน”
“เธอคิดไปเองทั้งนั้นพายุ!” อรุณรัศมีตะโกนกลับ “ฉันรักเธอ! ฉันรักเธอเสมอมา! แต่เธอ… เธอไม่เคยเชื่อใจฉันเลย!”
ชายฉกรรจ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ต่างมองหน้ากันไปมา พวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขารู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของทั้งสองฝ่าย
“แล้ว… ภาคินล่ะ?” พายุถาม พลางเงยหน้ามองอรุณรัศมี
“ภาคิน… เขาใจดีกับฉัน เขาดูแลฉันและตะวัน” อรุณรัศมีตอบ “เขา… เขารู้เรื่องตะวัน”
“เขา… รู้?” พายุถามซ้ำ หัวใจของเขาบีบรัดแน่นขึ้นอีกครั้ง
“ใช่… เขาเสนอตัวจะเป็นพ่อให้ตะวัน” อรุณรัศมีกล่าว “ฉัน… ฉันไม่มีทางเลือกอื่น”
ความจริงที่ถาโถมเข้ามาทำให้พายุแทบจะทนรับไม่ไหว ภาคิน… ศัตรูตัวฉกาจของเขา กำลังทำหน้าที่พ่อของลูกชายเขาอยู่! และในขณะเดียวกัน เขากลับต้องมาทราบความจริงนี้ในวันที่อรุณรัศมีกำลังจะแต่งงานกับภาคิน!
“เธอ… จะแต่งงานกับเขาจริงๆ หรือ?” พายุถาม พลางมองเข้าไปในดวงตาของอรุณรัศมี
“พรุ่งนี้… คือวันแต่งงานของเรา” เธอตอบเสียงแผ่ว แต่แววตาของเธอบอกเล่าเรื่องราวความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่
พายุลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน เขาไม่เคยรู้สึกสับสนเท่านี้มาก่อนในชีวิต
“อรุณรัศมี…” เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง “ฉัน… ฉันอยากรับผิดชอบ”
คำพูดของเขาทำให้อรุณรัศมีตกใจ “รับผิดชอบอะไร? ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว พายุ!”
“ไม่! มันไม่สายเกินไป!” พายุประกาศก้อง “ฉันจะ… ฉันจะไปคุยกับภาคิน”
“เธอจะทำอะไร?” อรุณรัศมีถามอย่างหวาดกลัว
“ฉันจะบอกเขาว่า… ตะวันคือลูกของฉัน!” พายุพูดเสียงหนักแน่น “และฉัน… จะไม่ยอมเสียแม่ของลูกฉันไป!”
เขาหันหลังให้เธอทันที โดยไม่รอคำตอบใดๆ อีก พายุเดินตรงไปยังประตูรั้ว ทิ้งให้อรุณรัศมีที่ยืนอยู่ลำพังด้วยความตกใจและความไม่แน่ใจในอนาคต
พายุรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่การต่อสู้ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ไม่ใช่แค่การแก้แค้น แต่เป็นการต่อสู้เพื่อครอบครัว เพื่อคนที่เขารัก… และเพื่อลูกชายที่เขาไม่เคยรู้จัก!
เจ้าพ่อที่แค้นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก