"อย่าคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะราบรื่นเหมือนที่แกฝันไว้..." เสียงกระซิบเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งหลุดลอดมาจากมุมมืดของห้องจัดเลี้ยงหรู ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงดนตรีที่เคล้าคลอ อรุณรัศมีสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างมองไปรอบกาย แต่กลับไม่พบต้นเสียง มีเพียงเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าสวยหวานพลันจางหายไปแทนที่ด้วยความหวาดหวั่น
การ์ดเชิญสีทองอร่ามที่วางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง ดูเหมือนจะกลายเป็นลางร้ายในสายตาเธอ แพลนงานแต่งงานที่เคยเป็นความสุขสูงสุดกลับกลายเป็นฝันร้ายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ เธอรู้ดีว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังคำข่มขู่ และรู้ว่าศัตรูตัวฉกาจของพายุนั้นพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้แผนการของเขาบรรลุผล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป้าหมายนั้นคือเธอ
"คุณอรุณรัศมี มีอะไรหรือเปล่าครับ ดูหน้าซีดๆ ไปนะครับ" เสียงทักทายของภานุวัฒน์ดังขึ้น ดึงเธอออกจากภวังค์ เขาคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของเธอ ส่งยิ้มที่อบอุ่นให้ "เหนื่อยหรือเปล่าครับ งานใหญ่ขนาดนี้ ผมเป็นห่วงคุณนะ"
อรุณรัศมียิ้มบางๆ พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วน "เปล่าค่ะคุณภานุวัฒน์ แค่...รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย" เธอกล่าว
"แปลกๆ อย่างไรครับ" ภานุวัฒน์ถาม สายตาคมกริบสอดส่องใบหน้าของเธออย่างพิจารณา
"เหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากลค่ะ" เธอตอบเสียงเบา
ภานุวัฒน์หัวเราะเบาๆ "คงเป็นเพราะคุณตื่นเต้นมากไปกระมังครับ ใกล้วันสำคัญแล้ว" เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้แน่น "คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้นนะครับ ทุกอย่างผมจัดการให้หมดแล้ว"
คำพูดนั้นฟังดูอบอุ่น แต่กลับทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเย็นเยียบลงไปอีก เธอถอนหายใจเบาๆ พยายามไม่คิดถึงคำขู่เมื่อครู่
ขณะเดียวกันอีกฟากหนึ่งของเมือง ณ โกดังร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี แสงไฟสลัวๆ สาดส่องให้เห็นร่างสูงใหญ่ของพายุยืนนิ่ง สายตาคมกริบจับจ้องไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังฉายภาพการเตรียมงานแต่งงานของอรุณรัศมีกับภานุวัฒน์ ภาพของเธอในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังจะถูกมอบให้กับศัตรูหัวใจ ทำให้เส้นเลือดที่ขมับของเขากระตุกอย่างรุนแรง
"ไอ้เวรตะไล..." เสียงคำรามลอดไรฟันของเขาออกมาอย่างเชื่องช้า แต่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "แกกล้าดีอย่างไร มาแตะต้องสิ่งที่ฉันหวงแหนที่สุด..."
ข้างกายเขา ยอดชาย มือขวาคนสนิท ยืนรอฟังคำสั่งอย่างนิ่งงัน "นายท่าน มีข่าวกรองเข้ามาครับ การ์ดเชิญในงานแต่งงานของคุณอรุณรัศมี ถูกแทรกแซง มีการวางวัตถุอันตรายไว้หลายจุด"
พายุหรี่ตาลง "หมายความว่าไง?"
"มีคนต้องการสร้างความวุ่นวาย หรืออาจจะ...ต้องการกำจัดใครบางคนในงานครับ" ยอดชายรายงาน
"ใคร?"
"ยังไม่สามารถระบุตัวตนได้ครับ แต่จากรูปแบบการทำงาน คาดว่าจะเป็นฝีมือของพวก 'เงาพิฆาต' ที่เคยร่วมงานกับ 'เสือหมอบ' ครับ"
ชื่อของ 'เงาพิฆาต' และ 'เสือหมอบ' ทำให้พายุหน้าตึงเครียดขึ้นไปอีก นี่มันไม่ใช่แค่การแต่งงานธรรมดาเสียแล้ว นี่มันคือเกมการเมืองที่อันตรายยิ่งกว่าที่เขาคิด
"แผนของแกที่ให้ 'พยัคฆ์' แทรกซึมเข้าไปในหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงแรมเสร็จสิ้นแล้วใช่ไหม?" พายุถาม
"ครับนายท่าน 'พยัคฆ์' รายงานเข้ามาแล้วว่าสามารถเข้าประจำตำแหน่งได้ และกำลังรอคำสั่งต่อไป"
"ดี" พายุพยักหน้า "ตอนนี้หน้าที่ของแกคือต้องไปหา 'พยัคฆ์' แล้วให้เขารายงานความเคลื่อนไหวทุกอย่างให้ชัดเจนที่สุด ถ้ามีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย ให้จัดการทันทีโดยไม่ต้องรอคำสั่ง"
"รับทราบครับนายท่าน" ยอดชายรับคำสั่งอย่างหนักแน่น
"ส่วนฉัน..." พายุเงยหน้ามองภาพอรุณรัศมีบนหน้าจออีกครั้ง "ฉันจะไป 'ดูแล' งานแต่งงานครั้งนี้ด้วยตัวเอง"
อรุณรัศมีรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลอย่างรุนแรง เธอพยายามติดต่อพายุหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยรับสาย เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"คุณภานุวัฒน์คะ ฉันว่าเราควรจะเลื่อนงานแต่งงานออกไปก่อนนะคะ" เธอเอ่ยขึ้นอย่างลังเล
ภานุวัฒน์ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาส่อแววแปลกไป แต่ก็รีบกลับมาเป็นปกติ "เลื่อนไปทำไมครับคุณอรุณรัศมี? ใกล้เข้ามาขนาดนี้แล้ว"
"ฉัน...ฉันรู้สึกไม่ดีค่ะ เหมือนจะมีอะไรร้ายๆ กำลังจะเกิดขึ้น"
ภานุวัฒน์ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ผมเข้าใจครับว่าคุณอาจจะกังวล แต่คุณไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะอยู่ตรงนี้ ปกป้องคุณเอง" เขาบีบมือเธอเบาๆ "เชื่อผมนะครับ"
อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามมองหาความจริงใจ แต่กลับพบเพียงความซับซ้อนที่เธอไม่อาจเข้าใจได้
ในคืนนั้นเอง ขณะที่แขกเหรื่อกำลังทยอยเดินทางมาถึงโรงแรมหรูเพื่อร่วมงานฉลองมงคลสมรสที่กำลังจะเริ่มขึ้น ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับและเสียงเพลงที่บรรเลงอย่างไพเราะ จู่ๆ เสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้น!
ความโกลาหลเกิดขึ้นในชั่วพริบตา แขกเหรื่อวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วงาน
อรุณรัศมีที่กำลังยืนรอเข้าพิธีอยู่หลังฉาก ถึงกับตกใจจนตัวสั่น เธอเห็นร่างของภานุวัฒน์รีบเข้ามาคว้าแขนเธอ "คุณอรุณรัศมี! มานี่เร็ว!"
แต่ก่อนที่เธอจะได้ขยับ เสียงตะโกนดังขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของโถงจัดเลี้ยง "อรุณรัศมี! มาหาฉัน!"
เสียงนั้น! มันเป็นเสียงที่เธอรอคอย เสียงที่เธอคิดว่าจะไม่ได้ยินอีกแล้ว!
เธอหันขวับไปตามเสียง และเห็นร่างสูงใหญ่ของพายุยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่แตกตื่น ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธอ ราวกับจะส่งสารบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าคำพูดใดๆ
ภานุวัฒน์กระชับมือที่จับแขนเธอแน่นขึ้น "อย่าไป! คุณอรุณรัศมี! เขาเป็นอันตราย!"
แต่เธอไม่ฟังอีกต่อไป หัวใจของเธอเรียกร้องหาเขา เธอดึงมือออกจากภานุวัฒน์อย่างแรง และวิ่งตรงไปหาพายุ โดยไม่สนใจอันตรายรอบข้าง
"พายุ!" เธอร้องเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
พายุไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่ก้าวไปข้างหน้า และคว้าเธอเข้ามากอดไว้แน่น ราวกับจะปกป้องเธอจากทุกสิ่ง
"แก! แกกล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของฉัน!" เสียงของภานุวัฒน์ดังขึ้น เขาปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของพายุ พร้อมกับปืนในมือ
พายุหันไปมองภานุวัฒน์อย่างเย็นชา "แกต่างหาก ที่กล้าดียังไง มาแตะต้องสิ่งที่ฉันหวงแหนที่สุด"
"แกมันก็แค่เจ้าพ่อข้างถนนที่หลงตัวเอง! คิดว่าจะมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน!" ภานุวัฒน์ตะคอก
"สิทธิ์ของฉัน คือการปกป้องเธอ" พายุกล่าว เสียงของเขาหนักแน่นและมั่นคง "และสิทธิ์ของแก คือการชดใช้สิ่งที่แกทำไว้ทั้งหมด"
จังหวะที่ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างไม่ลดละ อรุณรัศมีมองสลับไปมาระหว่างชายทั้งสองด้วยความสับสนและหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ เธอต้องเลือก
การต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และมันคือบทพิสูจน์ความรัก ความไว้เนื้อเชื่อใจ และความลับที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เงาแห่งความแค้น
เจ้าพ่อที่แค้นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก