ตอนที่ 4 — เงาของอดีต

“ฉันรักคุณค่ะ นที” คำพูดที่หลุดออกจากริมฝีปากบางระเรื่อของเมษา ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของนทีราวกับเสียงระฆังวิเศษ แต่มันไม่ใช่เสียงแห่งความปีติยินดี แต่มันคือเสียงที่ปลุกความสับสนอันรุนแรงให้ก่อตัวขึ้นภายในใจของเขา

เขาควรจะหัวเราะเยาะเธอ เสียใจที่เธอเข้ามาเล่นตลกกับความรู้สึกของเขา แต่ทำไมหัวใจกลับเต้นระรัวอย่างผิดปกติ? ‌ทำไมสายตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความจริงใจและอ่อนหวาน ถึงได้ทำให้เขา…หวั่นไหว? นทีกำหมัดแน่น พยายามสลัดภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของเมษาออกไป เขาคือมาเฟียผู้ไร้หัวใจ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาไขว้เขวได้

“รักเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเย็นชาเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด “เธอรู้หรือเปล่าว่ากำลังพูดกับใคร?”

เมษากลืนน้ำลาย ​เธอรู้ดีว่านทีไม่ใช่คนธรรมดา แต่ความรู้สึกที่มีให้เขามันจริงจังเกินกว่าจะเก็บงำไว้ได้อีกต่อไป “รู้ค่ะ ฉันรู้ว่าคุณคือนที มาเฟียที่ทุกคนต่างหวาดกลัว แต่สำหรับฉัน…คุณคือคนที่ฉันรัก” เธอก้าวเข้าไปใกล้ รอยยิ้มของเธอก็ยังคงสดใส ‍“ฉันไม่สนว่าอดีตของคุณจะเป็นยังไง ฉันแค่อยากจะอยู่ข้างๆ คุณ”

นทีจ้องมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา เขาเห็นความจริงใจในดวงตาคู่นั้น และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาปั่นป่วนที่สุด เขาไม่เข้าใจว่าผู้หญิงอย่างเมษา จะมาหลงรักมาเฟียอย่างเขาได้อย่างไร มันช่างขัดแย้งกันราวฟ้ากับเหว

“อย่ามาทำเป็นใสซื่อ” ‌เขาผลักเธอเบาๆ “เธอรู้ดีว่าฉันเป็นใคร เธอเข้ามาหาฉันเพื่ออะไร”

“ฉันไม่ได้เข้ามาหาคุณเพื่ออะไรทั้งนั้นค่ะ” เมษาตอบเสียงเบาลง “ถ้าคุณไม่เชื่อ…ก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่าความรู้สึกของฉันมันจริง” เธอหลุบตาลง มองไปยังพื้น ‍“ฉันแค่อยากจะบอกให้คุณรู้…แค่นั้นเอง”

เธอหมุนตัวจะเดินจากไป นทีกระชากแขนเธอไว้

“จะไปไหน?”

“ฉัน…ฉันอยากให้คุณได้อยู่คนเดียวค่ะ”

“ถ้าเธอจะไปจริงๆ ก็ไปให้พ้นหน้าฉันไป” น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าว แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด ภาพใบหน้าเศร้าสร้อยของเมษาทำให้เขาหงุดหงิด

เมษาปล่อยแขนเขา เธอเดินจากไป ทิ้งให้นทีเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ภายในใจ ​เขาพยายามคิดถึงแผนการที่จะแก้แค้นเธอให้พังพินาศ แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ภาพใบหน้าอันอ่อนหวานของเธอก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น

“บ้าเอ๊ย!” เขาตะคอกเสียงดัง พลางทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรง

ในขณะเดียวกัน นทีก็เริ่มสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับเมษาอย่างจริงจัง เขาต้องการรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร มาจากไหน ​ทำไมถึงกล้าเข้ามาเล่นเกมกับเขา เขาไม่เชื่อในความรักที่เธอแสดงออกมา มันต้องมีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลัง

ข้อมูลที่ได้มาทำให้เขาก็ยิ่งสับสนยิ่งขึ้น เมษาเป็นลูกสาวคนเดียวของนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง ตระกูลของเธอมีหน้ามีตาในสังคม การศึกษาดี เพียบพร้อมทุกอย่าง แต่สิ่งที่เขาขุดคุ้ยได้ ​มันกลับไม่สอดคล้องกับภาพลักษณ์ที่เธอแสดงออกมาเลย

วันเวลาผ่านไป เมษายังคงปรากฏตัวอยู่รอบๆ ตัวนที เธอไม่เร่งเร้า ไม่กดดัน เพียงแค่แสดงความรักและความห่วงใยอย่างสม่ำเสมอ เธอจะโทรหาเขาตอนเช้า ส่งข้อความหวานๆ มาให้ หรือบางครั้งก็แวะเอาอาหารมาให้ที่ทำงาน

“คุณนทีคะ วันนี้อากาศร้อนนะคะ อย่าลืมดื่มน้ำเยอะๆ นะคะ” “ฝันดีนะคะคุณนที ขอให้นอนหลับฝันดี” “วันนี้ที่ทำงานเหนื่อยไหมคะ ถ้าเหนื่อยก็พักผ่อนนะคะ”

คำพูดหวานๆ เหล่านั้นค่อยๆ กัดกร่อนกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาทีละน้อย เขาเริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับการมีเธออยู่ข้างๆ และบางครั้ง…เขาก็เผลอคิดถึงเธอ

แต่แล้ว วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งทำงานอยู่ที่คฤหาสน์ของเขาเอง เขาก็ได้พบกับบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน

มันเป็นกล่องไม้เก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ในห้องใต้หลังคา เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีห้องนั้นอยู่ เมื่อเปิดมันออก สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด

รูปถ่ายเก่าๆ จำนวนหนึ่งถูกวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ในรูปคือหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนเมษาอย่างกับแกะ แต่ดูอ่อนกว่าวัย เธออยู่ในชุดนักเรียนเก่าๆ กำลังยิ้มอย่างสดใสข้างๆ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่นทีไม่รู้จัก

แต่ที่ทำให้เขาแทบจะทรุดลงไปกับพื้น คือรูปถ่ายอีกใบหนึ่ง มันเป็นรูปที่ถูกถ่ายไว้อย่างเร่งรีบ ภาพเบลอๆ แต่ก็พอจะเห็นได้ว่ามันคือเหตุการณ์ที่น่าสลดใจ

กลางถนนมีรถยนต์พลิกคว่ำอยู่ สภาพรถพังยับเยิน มีร่างของใครบางคนนอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ รถ และสิ่งที่ทำให้เลือดของนทีเย็นเฉียบ คือเขาจำได้ว่ารถคันนั้น…มันคือรถของครอบครัว ‘วรากร’ ซึ่งเป็นคู่แข่งคนสำคัญของตระกูลเขาในอดีต

“นี่มัน…อะไรกัน?” นทีพึมพำเสียงสั่นเครือ เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง

เขาหยิบรูปถ่ายหญิงสาวที่เหมือนเมษาขึ้นมาดูอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน

ภาพลักษณ์ใสซื่อ อ่อนหวานของเมษา เริ่มถูกบิดเบือนในสายตาของเขา เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาที่หลงรักมาเฟียอย่างเขาอีกต่อไป

เขาจำได้ว่าสมัยที่เขายังเด็ก ตระกูลวรากรประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่ ครอบครัวของพวกเขาล่มสลายไปในพริบตา คนขับรถเสียชีวิต พ่อของวรากรที่บาดเจ็บสาหัส ก็ไม่สามารถกลับมายืนหยัดได้อีก และไม่นานก็เสียชีวิตไป ทิ้งให้ตระกูลวรากรต้องตกต่ำถึงขีดสุด

แล้วผู้หญิงในรูปถ่ายคนนี้คือใคร? เป็นไปได้หรือว่าเธอคือ…เมษา?

นทีเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้น เขาพิมพ์ชื่อ “เมษา วรากร” ลงไปอย่างรวดเร็ว ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมา ทำให้เขาแทบจะสำลักลมหายใจ

“เมษา วรากร…บุตรสาวคนเดียวของ ชาญชัย วรากร…เจ้าของบริษัท วรากรกรุ๊ป…”

ชาญชัย วรากร! ชายผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ประสบอุบัติเหตุครั้งนั้น!

ทุกอย่างกระจ่างขึ้นในพริบตา ความใสซื่อที่เขาเคยเห็น มันคือการเสแสร้ง! ความรักที่เธอแสดงออกมา มันคือกับดัก!

“เธอ…เธอคือลูกสาวของ ชาญชัย วรากร!” นทีตะโกนลั่นห้อง ความแค้นที่เคยถูกแช่แข็งเอาไว้ มันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

เขาได้ยินมาตลอดว่าตระกูลวรากรนั้นมีเรื่องราวที่ซับซ้อน มีการแก้แค้นกันภายในตระกูล แต่เขาไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขา จะเกี่ยวข้องกับเรื่องราวเหล่านั้น

“หลอกฉัน…” เขาพึมพำ “เธอหลอกฉันมาตลอด!”

นทีโยนรูปถ่ายทั้งหมดทิ้งไปอย่างเกรี้ยวกราด เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังเมืองยามค่ำคืน ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นอันเย็นยะเยือก

“ถ้าเธอคิดจะแก้แค้นฉัน…ฉันก็จะแก้แค้นเธอให้สาสม”

เงาของอดีตได้ย้อนกลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาในรูปแบบที่อันตรายกว่าเดิม เพราะมันมาพร้อมกับผู้หญิงที่เขา…เริ่มจะหวั่นไหว

เขารู้แล้วว่าเมษาไม่ใช่สาวน้อยใสซื่อ แต่เป็นหญิงสาวผู้มีอดีตอันดำมืด และความลับที่เธอซ่อนไว้ กำลังจะถูกเปิดเผย แต่คำถามคือ…เธอจะยอมปล่อยให้เขาเปิดเผยมันได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?