ตอนที่ 13 — เงาสะท้อนของความเจ็บปวด

"แกจะทำอะไรกับฉัน!" เสียงกรีดร้องของเมษาดังขึ้นราวกับจะฉีกม่านราตรีที่ปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ แสงไฟสีขาวสาดส่องตัดกับเงาสีดำทมิฬของนทีที่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะที่คุกรุ่น ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิต ราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ "ฉันจะทำลายเธอ... ‌ทำลายทุกอย่างที่เธอรัก ให้สาแก่ใจที่แกกล้าหักหลังฉัน!"

นทีผลักเมษาเข้าไปชนกับผนังเย็นเฉียบ มือหยาบกร้านบีบคางของเธอแน่น จนเธอต้องเบิกตากว้างด้วยความเจ็บปวด "นที... ปล่อยฉันนะ!" เธอพยายามดิ้นรน แต่แรงของผู้ชายที่แข็งแกร่งกว่านั้นเหนือกว่าอย่างเทียบไม่ติด ​"แกไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!"

"ไม่มีสิทธิ์?" นทีหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "ฉันให้โอกาสเธอแล้วเมษา ให้โอกาสเธอได้หัวใจฉันไป แต่เธอกลับเลือกที่จะเหยียบย่ำมัน! เธอคิดว่าฉันเป็นใคร? มาเฟียที่พร้อมจะให้อภัยทุกคนที่ทรยศอย่างง่ายดายงั้นเหรอ?"

เขาปล่อยมือจากคางของเธอ แล้วก้าวถอยหลัง ‍สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องนอนหรูที่เขาเคยใช้ร่วมกับเธอ ราวกับกำลังมองหาเป้าหมายที่จะทำลาย "เธอรักอะไรที่สุดในชีวิตนี้? เงิน? ชื่อเสียง? หรือ... ความบริสุทธิ์ที่เธอเคยอ้าง?"

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของเมษา ‌เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณหมายถึงอะไร? คุณจะทำอะไร?"

"ฉันจะให้เธอได้รู้รสชาติของความเจ็บปวด... อย่างที่ฉันเคยได้รับ" นทีเอ่ยเสียงเย็นเยือก เขาเดินไปหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เป็นรูปของเมษากับพ่อแม่ของเธอ รอยยิ้มสดใสของครอบครัวที่ดูอบอุ่น ‍ทำให้หัวใจของนทีบีบรัดอย่างประหลาด "ฉันจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เธอมีความสุข... จนเธอต้องร้องขอชีวิต!"

แต่แล้ว... เมื่อเขายกมือขึ้นหมายจะฉีกรูปนั้นออกเป็นชิ้นๆ มือของเขากลับแข็งทื่อไปเสียเฉยๆ นทีขมวดคิ้ว พยายามบังคับมือของตัวเอง แต่ก็ทำไม่ได้ ​ราวกับมีแรงบางอย่างยึดเหนี่ยวเอาไว้ ดวงตาของเขากวาดไปมองใบหน้าของเมษาอีกครั้ง หญิงสาวที่ยืนตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ

"ทำไม... ทำไมฉันถึงทำไม่ได้?" เสียงของเขาแผ่วเบาลง ความโกรธที่เคยเดือดพล่านเริ่มจางหายไป ​แทนที่ด้วยความรู้สึกสับสนและความขัดแย้งในใจ "แกมัน... มันน่าขยะแขยง!" เขาตะโกนใส่เธออีกครั้ง แต่คำพูดนั้นกลับฟังดูไม่หนักแน่นเหมือนเดิม

เมษามองนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ "นที... คุณเป็นอะไรไป?"

"อย่าเรียกชื่อฉัน!" ​เขาตวาดกลับ "ฉันไม่ใช่คนที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว!"

เขากำหมัดแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนภายในใจ ความคิดที่จะทำลายเธอให้สิ้นซากยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่กลับมีบางอย่างที่ฉุดรั้งเขาเอาไว้ เป็นภาพรอยยิ้มของเธอ ภาพแววตาใสซื่อที่เคยเชื่อใจเขา ภาพความรักที่เธอเคยมีให้... หรือมันเป็นเพียงภาพลวงตา?

"แก... แกมันปีศาจ!" นทีตะโกนใส่เมษาอีกครั้ง "ฉันจะเกลียดแกไปตลอดชีวิต!"

เขาหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เมษายืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาไม่หยุด เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่แท้จริง เธอต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องตัวเอง และเพื่อ... เพื่อความจริง

นทีเดินออกมานอกห้อง เขาไม่รู้จะไปไหน เขาเดินไปตามโถงทางเดินที่มืดสลัว แสงไฟจางๆ จากโคมไฟผนังสะท้อนให้เห็นเงาของเขาที่ทอดยาว ราวกับเงาของปีศาจที่กำลังหลงทาง เขาพยายามสะกดอารมณ์ พยายามคิดถึงแผนการแก้แค้นที่วางไว้ แต่ภาพใบหน้าของเมษาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวกลับวนเวียนอยู่ในหัว

"ทำไม... ทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้?" เขาพึมพำกับตัวเอง "ทำไมหัวใจที่เคยแข็งดั่งหินผาของฉัน ถึงได้หวั่นไหวกับผู้หญิงคนเดียว?"

เขาหยุดเดิน แล้วพิงตัวเข้ากับผนังเย็นเฉียบ หลับตาลง ปล่อยให้ความเจ็บปวดและความสับสนถาโถมเข้ามา ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง แต่บัดนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเบี้ยในเกมของใครบางคน

"เมษา... เธอคือคนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้!" เขาตะโกนในใจ "เธอต้องชดใช้!"

แต่ในขณะเดียวกัน ความคิดอีกอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว "หรือจริงๆ แล้ว... ฉันต่างหากที่ต้องชดใช้?"

เขาเปิดตาขึ้น มองไปรอบๆ ห้องโถงที่ว่างเปล่า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกอ้างว้าง ราวกับว่าโลกทั้งใบได้พังทลายลงไปแล้ว เขาเคยมีทุกสิ่งทุกอย่าง อำนาจ เงินทอง ผู้คนมากมายที่คอยรับใช้ แต่บัดนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีอะไรเลย... ไม่มีแม้แต่หัวใจที่เคยคิดว่าแข็งแกร่ง

"ฉันจะทำลายเธอ... ให้เหมือนกับที่เธอทำลายฉัน!" นทีพึมพำออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยมากกว่าความโกรธ

เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะเดินต่อไปทางไหน เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือ ชีวิตของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว... ตลอดกาล

เมื่อแสงไฟสีทองยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องนอนของนที เขาก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ ภาพของเมษาเมื่อคืนยังคงติดตา เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นสวนกว้างที่ทอดยาว ภาพความสุขที่เคยมีร่วมกันกับเธอผุดขึ้นมาอีกครั้ง

"ทำไม... ทำไมฉันถึงหยุดตัวเองไม่ได้?" เขาถามตัวเองอย่างอ่อนแรง "ทำไมถึงยังมีความรู้สึกบางอย่างต่อเธออยู่?"

ความรู้สึกที่ซับซ้อนถาโถมเข้ามา ทั้งความโกรธ ความเจ็บปวด ความผิดหวัง และ... ความรัก? เขาไม่แน่ใจ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนในชีวิต

"ฉันต้องทำลายเธอ... ฉันต้องทำให้เธอเจ็บปวด!" เสียงหนึ่งในใจตะโกนบอกเขา แต่เสียงอีกเสียงกลับกระซิบว่า "เธอไม่สมควรได้รับสิ่งนั้น"

นทีกุมขมับ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแตกสลาย เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมชะตากรรมของทุกคน แต่บัดนี้ เขาเหมือนถูกชะตากรรมเล่นตลก

"ฉันจะทำลายทุกอย่างที่เธอรัก... ฉันจะทำลายเธอให้ย่อยยับ!" เขาตะโกนก้องในใจอีกครั้ง แต่คราวนี้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เขาหันหลังให้กับหน้าต่าง เดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชัก หยิบปืนพกกระบอกที่เขาพกติดตัวเสมอออกมา ถือไว้ในมืออย่างมั่นคง

"ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาเหยียบย่ำฉันอีกต่อไป!" เขาประกาศกร้าว

แต่เมื่อเขากำลังจะก้าวออกจากห้องไป เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นก็ทำให้เขาชะงัก

"ฮัลโหล..." เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"คุณนทีคะ... มีข่าวสำคัญค่ะ" เสียงปลายสายรายงานมาด้วยความตื่นตระหนก

"ข่าวอะไร?"

"คุณ... คุณเมษาค่ะ เธอได้เปิดเผยความลับของคุณ... ต่อสาธารณชนทั้งหมดแล้วค่ะ!"

นทีเบิกตากว้าง ความรู้สึกเย็นเยือกแล่นไปทั่วร่าง "อะไรนะ!?"