“เมื่อไหร่เราจะไป” เสียงของนทีดังขึ้น แหวกความเงียบของห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและแผนที่
เจริญที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้มหน้ารับคำสั่ง “อีกหนึ่งชั่วโมงครับท่าน”
นทีพยักหน้า ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที่แผนที่ขนาดใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะ เขาเห็นรอยขีดเส้นสีแดงทับลงบนจุดต่างๆ ที่บ่งบอกถึงฐานปฏิบัติการของศัตรูเก่า ความแค้นที่สั่งสมมานานกว่าสิบปี กำลังจะถูกสะสางในวันนี้
“เธอไปหรือยัง” นทีถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความห่วงใย
“คุณเมษาอยู่ที่ห้องแล้วครับ ท่านให้ผมไปส่งเธอเมื่อคืนนี้” เจริญตอบ
นทีถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกกังวลกับความปลอดภัยของเมษามากขนาดนี้ ทั้งที่เขาเองก็เป็นคนอันตรายเหมือนกัน
“บอกเธอด้วยว่า… อย่าออกไปไหน” นทีสั่ง
“ครับท่าน”
เมื่อเดินออกจากห้องทำงาน นทีก็เห็นเมษากำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง ร่างบางของเธอดูสง่างามภายใต้แสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดเข้ามา
“ไปเตรียมตัวกันได้แล้ว” นทีเอ่ยทัก
เมษาหันกลับมา ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉันพร้อมแล้วค่ะ”
“แน่ใจนะ” นทีเดินเข้าไปหา “ถ้าเธอรู้สึกไม่สบายใจ หรือ… กลัว ฉันจะให้เธออยู่ที่นี่”
เมษาส่ายหน้า “ฉันไม่กลัวค่ะ ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ”
คำพูดของเธอทำให้นทีรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เขาไม่เคยคิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนที่จะยืนเคียงข้างเขาในสถานการณ์แบบนี้ได้ “ดีมาก” เขากล่าว “อย่างน้อยฉันก็มีคนคุ้มครอง”
เมษายิ้ม “ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ”
ทั้งสองคนออกเดินทางไปยังเป้าหมาย นทีขับรถหรูสีดำทะยานไปตามถนนราวกับพายุ เจริญนั่งอยู่ข้างหน้า คอยแจ้งข่าวสารต่างๆ ผ่านวิทยุสื่อสาร
“ท่านครับ มีรถต้องสงสัยกำลังตามเรามา” เจริญรายงาน
นทีเหยียบคันเร่ง “กี่คัน”
“สองคันครับท่าน เป็นรถของพวกมันแน่ๆ”
“เมษา” นทีหันไปมองเมษาที่นั่งอยู่เบาะหลัง “เตรียมตัวให้พร้อม”
เมษาพยักหน้า เธอยกมือขึ้นกุมสร้อยคอที่เธอสวมใส่อยู่ตลอดเวลา สร้อยคอที่เคยเป็นของแม่ของเธอ
“ฉันรู้แล้วค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ
รถของพวกศัตรูพยายามจะปาดหน้า แต่ก็ไม่สามารถทำได้ นทีขับรถได้อย่างชำนาญราวกับกำลังเต้นรำกับความตาย
“ส่งสัญญาณให้ทีมของเราเข้าสกัด” นทีสั่ง
“รับทราบครับท่าน”
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน เมษาหันไปมองนอกหน้าต่าง เธอเห็นภาพที่น่ากลัว การต่อสู้ที่ดุเดือดกำลังดำเนินอยู่
“นที!” เธออุทานเมื่อเห็นรถของพวกเขาถูกยิงกระสุนจนยางแบน
รถของนทีเสียหลักไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังสามารถควบคุมรถได้ “ไม่เป็นไร” เขากล่าว “เราจะไปถึงที่หมาย”
เมื่อมาถึงฐานปฏิบัติการของศัตรู พวกเขาพบกับอุปสรรคที่ใหญ่กว่าที่คาดไว้
“ท่านครับ! พวกมันวางแผนไว้หมดแล้ว” เจริญรายงานด้วยน้ำเสียงตึงเครียด “มีกับดักเต็มไปหมด”
“ไม่เป็นไร” นทีตอบ “เราจะฝ่าไปให้ได้”
การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด นทีและเจริญต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับลูกน้องของเขา หลายคนได้รับบาดเจ็บ แต่ทุกคนก็ยังคงยืนหยัดสู้
ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง เมษาก็พบว่าตัวเองกำลังถูกล้อมรอบ เธอเห็นเงาร่างของชายชุดดำหลายคนกำลังเดินเข้ามาหาเธอ
“เมษา!” นทีตะโกนสุดเสียง เมื่อเห็นว่าเมษากำลังตกอยู่ในอันตราย
เขารีบวิ่งเข้าไปหาเธอ แต่ก็ถูกลูกน้องของศัตรูขวางไว้
“ปล่อยเมษา!” นทีคำราม พลังความโกรธที่ปะทุขึ้นมาทำให้เขาสู้ได้อย่างดุเดือดกว่าเดิม
เมษาพยายามต่อสู้ แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถสู้กับคนพวกนี้ได้ เธอจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอต้องทำ
เธอหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในเสื้อออกมา และแทงเข้าที่แขนของชายที่จับเธออยู่
“อ๊าก!” ชายคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด เมษาใช้จังหวะนี้วิ่งหนีออกมา
เธอวิ่งไปทางที่เธอคิดว่านทีอยู่ แต่ก็ต้องเจอเข้ากับอีกกลุ่มหนึ่ง
“เมษา! ระวัง!” เสียงของเจริญดังขึ้น
เมษาหันไปเห็นปืนที่เล็งมาที่เธอ แต่ก่อนที่กระสุนจะถูกยิงออกมา เธอก็ถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่น
“นที!” เธออุทาน
นทีโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับจะปกป้องเธอจากทุกสิ่ง “เธอปลอดภัยแล้ว” เขาพูดเสียงแหบพร่า
แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ชายชราคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น
“แก… แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!” เขาตะโกนใส่หน้าเมษา “แกเป็นคนทรยศ!”
นทีหันไปมองเมษาด้วยความสงสัย “เมษา… นี่มันเรื่องอะไรกัน”
เมษานิ่งอึ้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอกลูบสร้อยคอที่คอของเธออีกครั้ง
“ฉัน… ฉันต้องขอโทษคุณจริงๆ ค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น “แต่… ฉันไม่ใช่เมษา”
คำพูดของเธอทำให้นทีตกตะลึง เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด
“เธอหมายความว่ายังไง” นทีถาม
“ฉัน… ฉันถูกส่งมาที่นี่ เพื่อหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของฉัน” เมษาพูด “และฉันรู้ว่าคุณ… คุณคือคนที่เกี่ยวข้อง”
“บ้าบออะไรกัน!” นทีตะโกน “เธอเป็นเมษา! เธอเป็นคนที่ฉันรัก!”
“ฉันไม่ใช่ค่ะ” เมษาตอบ “ฉันเป็น… ฉันเป็นน้องสาวของเมษา”
ความจริงอันน่าตกใจปรากฏขึ้นตรงหน้าของนที เขาไม่รู้ว่าจะรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไง เมษา คนที่เขารัก คนที่เขาไว้ใจ คนที่เขาคิดว่ากำลังจะกลับมาคืนดีกัน… เธอไม่ใช่เมษาจริงๆ อย่างนั้นเหรอ
“แล้ว… แล้วเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา… เป็นการหลอกลวงอย่างนั้นเหรอ” นทีถาม เสียงของเขาสั่นเครือ
เมษาก้มหน้าลง “ฉัน… ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ”
แต่แล้ว ชายชราคนนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ! ฉันบอกแล้ว! ฉันบอกแล้วว่าเธอเป็นคนทรยศ! แกมันก็ไม่ต่างอะไรจากพี่สาวของแกเลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น นทีก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว เขาจำได้ถึงชื่อ ‘เมษา’ ที่ถูกกล่าวถึงในอดีต และความลับที่เขาพยายามจะลืม
“เธอ… เธอเป็นน้องสาวของเมษาจริงๆ อย่างนั้นเหรอ” นทีถาม
เมษาพยักหน้า “ใช่ค่ะ ฉันชื่อ ‘มินตรา’ ค่ะ”
“มินตรา…” นทีทวนคำ “แล้ว… พี่สาวของเธอ… เป็นใคร”
“พี่สาวของฉัน… ก็คือเมษาคนนั้นแหละค่ะ” มินตราตอบ “คนที่คุณเคยรัก”
นทีแทบจะยืนไม่อยู่ เขาถูกความจริงที่โหดร้ายถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาถูกหลอกลวงมาโดยตลอด ทั้งความรักที่เธอเคยให้มา ทั้งคำพูดหวานหูที่เธอเคยพูด… ทุกอย่างเป็นเพียงละครที่เธอแสดงเพื่อแก้แค้นเขาอย่างนั้นเหรอ
“แล้ว… แล้วทำไม… เธอถึงทำแบบนี้” นทีถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“เพราะ… เพราะครอบครัวของฉัน” มินตราตอบ “ครอบครัวของฉันต้องตายเพราะคุณ”
น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม “ฉันต้องแก้แค้นให้ครอบครัวของฉัน… และพี่สาวของฉัน”
นทีรู้สึกราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลง เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกต่อไป ความรัก ความลับ และการทรยศ ห่อหุ้มเขาไว้ในวงกตแห่งความเจ็บปวด
“แก… แกกำลังจะหนีไปไหน!” ชายชราตะโกนไล่หลังมินตรา
แต่ก่อนที่มินตราจะได้ตอบอะไร ร่างของเธอก็ถูกกระชากออกไปอย่างแรง
“ปล่อยฉันนะ!” เธอร้อง
“แกยังหนีฉันไม่พ้นหรอก!” เสียงของชายชราดังขึ้น
นทีที่ยังคงตกตะลึงอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้น มองเห็นเพียงภาพสุดท้ายของมินตราที่ถูกลากหายไปในความมืด พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้น…
เมื่อมาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก