เสียงปืนที่ดังขึ้นในความมืด นำพานทีออกจากภวังค์แห่งความช็อก ใบหน้าหล่อคมที่เคยเต็มไปด้วยความสับสน บัดนี้กลับฉายแววของความเด็ดเดี่ยวและความมุ่งมั่น เขาไม่รู้ว่ามินตราเป็นใคร หรือเธอมีแผนการอะไรซ่อนอยู่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือเธอคือผู้หญิงที่เขา… ยังคงรู้สึกต่อ
“เจริญ! เร็วเข้า!” นทีตะโกนเสียงก้อง พร้อมกับวิ่งไปทางที่มินตราถูกลากหายไป
เจริญที่กำลังต่อสู้กับลูกน้องของศัตรูอยู่ รีบหันมามอง “ท่านครับ!”
“พาพวกเราไปทางนั้น!” นทีชี้นิ้วไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้น
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางความมืดมิด นทีและเจริญ พร้อมด้วยลูกน้องที่เหลืออยู่ พยายามฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ ที่ศัตรูวางไว้
“ท่านครับ! พวกมันกำลังจะปิดล้อมเรา!” เจริญรายงาน เสียงหอบเหนื่อย
“ไม่เป็นไร” นทีตอบ “เราจะสู้จนถึงที่สุด”
เขาเห็นร่างของมินตราอีกครั้ง เธอกำลังถูกจับกุมโดยกลุ่มชายชุดดำ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังคงพยายามดิ้นรน
“มินตรา!” นทีตะโกนเรียกเธออีกครั้ง
มินตราหันมามองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง แต่ก็แฝงไปด้วยความสิ้นหวัง
“คุณ… คุณมาแล้ว” เธอพึมพำ
“จับตัวมันไว้!” เสียงของชายชราดังขึ้น
นทีไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มชายชุดดำที่จับมินตราไว้ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด นทีใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี เพื่อเข้าถึงตัวเธอ
“ปล่อยฉันนะ!” มินตราตะโกน ขณะที่เธอพยายามจะหลุดพ้นจากพันธนาการ
ในจังหวะที่นทีกำลังจะคว้าตัวเธอไว้ ชายชราคนหนึ่งก็เดินเข้ามาประชิดตัวมินตรา พร้อมกับยกปืนขึ้นเล็งไปที่เธอ
“อย่า!” นทีตะโกนสุดเสียง
แต่ก่อนที่กระสุนจะถูกยิงออกไป นทีก็ใช้ร่างของตนเองบังมินตราไว้
“อั๊ก!” เสียงร้องของนทีดังขึ้น พร้อมกับร่างที่ทรุดลงไปกับพื้น
“นที!” มินตรากรีดร้องด้วยความตกใจ เธอเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากแผลที่สีข้างของนที
“คุณ… คุณทำอะไร!” เธอถามชายชราด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ชายชราหัวเราะอย่างสะใจ “ฮ่าๆๆ! แกมันโง่จริงๆ! คิดว่าฉันจะปล่อยให้แกหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ!”
เจริญและลูกน้องที่เห็นเหตุการณ์ รีบวิ่งเข้ามาหานที
“ท่านครับ!” เจริญร้องด้วยความตกใจ
“รีบพาเธอไป!” นทีพูดเสียงแหบพร่า มือข้างหนึ่งกุมแผลเลือดที่ไหลไม่หยุด “พาเธอไปจากที่นี่!”
“แต่ท่าน…”
“ไป!” นทีตวาดเสียงดัง
เจริญมองหน้านทีด้วยความลังเล แต่เมื่อเห็นสายตาที่มุ่งมั่นของนที เขาก็ตัดสินใจ
“พาคุณมินตราไป!” เจริญสั่งลูกน้องคนหนึ่ง
มินตรามองหน้านทีด้วยความรู้สึกผิด เธอไม่คิดว่านทีจะยอมสละชีวิตเพื่อเธอ
“ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้” เธอถาม
นทีฝืนยิ้ม “เพราะ… ฉันรักเธอ”
คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกมาจากปากของนที ทำให้น้ำตาของมินตราไหลออกมาไม่หยุด เธอไม่เคยคิดเลยว่า ผู้ชายที่เธอตั้งใจจะแก้แค้น จะมอบความรักให้กับเธอได้
“ฉัน… ฉันก็รักคุณค่ะ” มินตราตอบเสียงแผ่วเบา
“ไปได้แล้ว” นทีพูด “อย่าให้ฉันต้องตายฟรี”
เจริญรีบพาตัวมินตราออกไปจากบริเวณนั้น ทิ้งให้นทีต้องเผชิญหน้ากับศัตรูเพียงลำพัง
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเริ่มต้นขึ้น นทีที่บาดเจ็บสาหัส ยังคงต่อสู้อย่างดุเดือด เขาต่อสู้เพื่อตัวเอง เพื่อมินตรา และเพื่ออนาคตที่เขาหวังว่าจะได้มีกับเธอ
เมื่อมินตราออกมาจากฐานปฏิบัติการของศัตรู เธอเห็นแสงสว่างของรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง
“นที… คุณต้องรอดนะคะ” เธอพึมพำ
ไม่นานหลังจากนั้น เจริญก็กลับมาพร้อมกับข่าวร้าย
“ท่าน… ท่านเสียชีวิตแล้วครับ” เจริญพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
มินตราทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม “ไม่… เป็นไปไม่ได้”
แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง เสียงของนทีก์ก็ดังขึ้น “ฉันยังไม่ตายหรอกน่า”
มินตราหันไปมองด้วยความประหลาดใจ เธอเห็นนทียืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“คุณ… คุณรอดมาได้ยังไง” มินตราถาม
“ความรัก… ของเธอน่ะ” นทีตอบ “มันทำให้ฉันมีแรงสู้”
มินตราโผเข้ากอดนทีอย่างแรง “ฉันรักคุณ นที”
“ฉันก็รักเธอ” นทีตอบ “ถึงแม้ว่าเธอจะหลอกฉันมาตลอด”
“ฉันขอโทษค่ะ” มินตรากล่าว “แต่ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไง”
“ไม่เป็นไร” นทีพูด “เราจะเริ่มต้นใหม่กัน”
นทีและมินตรามองหน้ากัน แววตาของทั้งสองเต็มไปด้วยความหวัง ในที่สุด พวกเขาก็ได้ค้นพบว่าความรักสามารถเอาชนะทุกสิ่งได้ แม้กระทั่งความลับที่ดำมืดที่สุด
แต่การต่อสู้ยังไม่จบลง ศัตรูเก่าของนทียังคงอยู่ และความแค้นก็ยังไม่คลี่คลาย
“เราจะจัดการกับไอ้สารเลวนั่นยังไง” มินตราถาม
“เราจะสู้ด้วยกัน” นทีตอบ “เราจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน”
มินตราพยักหน้า เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะไม่ง่าย แต่เธอเชื่อมั่นในความรักที่มีให้กับนที และเชื่อมั่นว่าพวกเขาจะสามารถเอาชนะทุกอุปสรรคไปได้
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมา ราวกับจะเป็นสัญลักษณ์ของความหวังใหม่ นทีและมินตรา พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบครั้งต่อไป ด้วยหัวใจที่แข็งแกร่ง และความรักที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ออกเดินทางไป นทีก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก
“เดี๋ยวก่อน” นทีพูด “นี่มัน… นี่มันอะไร”
เขาหยิบวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา มันคือ… สร้อยคอของเมษา
เมื่อมาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก