“ความงามของคุณ… เหมาะสมกับตำแหน่งนี้” ประโยคเรียบๆ นั้นลอยเข้ามาในโสตประสาทของ ‘รินลดา’ อย่างเชื่องช้าราวกับจะเยาะเย้ยสถานการณ์อันย่ำแย่ของเธอ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลายตีปนกันไปมา ทั้งความตกใจ ความไม่เข้าใจ และความรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำ
เบื้องหน้าของเธอคือ ‘คิรัน’ ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคายที่ถูกแต่งแต้มด้วยความเยือกเย็นจนดูไร้ความรู้สึก ดวงตาสีเข้มราวกับมหาสมุทรไร้คลื่น กำลังจับจ้องมาที่เธออย่างไม่กะพริบ ราวกับกำลังประเมินมูลค่าบางสิ่งบางอย่าง ไม่ใช่ประเมินคุณค่าความเป็นมนุษย์
เธอมาอยู่ที่นี่… ในห้องทำงานหรูหราโอ่อ่าของเขา… พร้อมกับกองเอกสารหนี้สินมหาศาลที่พ่อทิ้งไว้ และคำพูดของทนายความที่เหมือนจะยื่นมือมาช่วย แต่กลับยื่นเงื่อนไขที่ทำให้เธอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
“คุณ… หมายความว่ายังไงคะ?” รินดาพยายามบังคับเสียงให้คงที่ แม้ว่าภายในใจจะกำลังสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
คิรันเอียงคอมองเธอเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ถึงดวงตา “ผมหมายความว่า… คุณมีคุณสมบัติที่ผมต้องการ… สำหรับการแต่งงานปลอม”
การแต่งงานปลอม! คำสองคำนี้กระแทกเข้าใส่รินดาอย่างแรงจนเธอแทบจะตั้งหลักไม่อยู่ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่บ้าบิ่นเช่นนี้ การแต่งงานปลอม? กับชายคนนี้? ชายที่เธอเพิ่งเคยเจอหน้าเป็นครั้งแรกในวันนี้?
“การแต่งงานปลอม?” เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “คุณ… คุณพูดจริงหรือคะ?”
“ผมไม่เคยพูดเล่นเรื่องธุรกิจ” คิรันตอบเสียงเรียบ “และนี่… ก็ไม่ใช่เรื่องเล่น”
เขาผายมือไปยังกองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกใสตรงหน้า “หนี้สินของครอบครัวคุณ… มันมากเกินกว่าที่คุณจะชดใช้ได้ในชั่วชีวิต”
รินดาเม้มปากแน่น คำพูดของเขาบาดลึกเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผลที่เพิ่งเปิด เธอรู้ดีว่ามันเป็นความจริง พ่อของเธอ… เขาคงพยายามอย่างที่สุดแล้วจริงๆ
“แต่… คุณจะมาเสนออะไรให้ฉัน… โดยแลกกับการแต่งงานปลอม?” เธอถามต่อ พยายามจะทำความเข้าใจเงื่อนไขที่ดูบ้าบิ่นนี้
คิรันยกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ราวกับกำลังพิจารณาคำตอบ “ผมต้องการ… ทายาท”
“ทายาท?” รินดาตาเบิกกว้าง “คุณ… มีปัญหาเรื่องการมีทายาทหรือคะ?”
“ไม่ใช่ปัญหา… แต่เป็นเรื่องของเวลา” คิรันตอบ “ผมต้องการใครสักคน… ที่จะมาทำหน้าที่เป็นแม่ของลูก… และเป็นภรรยา… ในสายตาของสังคม… อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาหนึ่ง”
เขาเลื่อนแว่นตาลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมมองทะลุผ่านแว่นมาที่เธอ “ผมจะจัดการเรื่องหนี้สินทั้งหมดของครอบครัวคุณ… ให้หมดไป… เพียงแค่คุณ… แต่งงานกับผม… และให้กำเนิดบุตรให้ผม… แค่นั้น”
รินลดาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ข้อเสนอของเขาช่างเหลือเชื่อ… และช่างน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน การแต่งงานปลอม? เพื่อให้กำเนิดทายาท? แล้วหลังจากนั้นล่ะ? เธอจะกลายเป็นอะไร?
“แล้ว… หลังคลอดบุตร… ล่ะคะ?” เธอถามเสียงสั่น “คุณจะทำอย่างไรกับฉัน?”
“เราจะหย่ากัน… อย่างเป็นมิตร” คิรันตอบโดยไม่ลังเล “คุณจะได้รับอิสรภาพ… พร้อมเงินก้อนใหญ่… สำหรับชีวิตใหม่ของคุณ… และครอบครัวของคุณ… ก็จะปลอดภัย”
อิสรภาพ? เงินก้อนใหญ่? ฟังดูเหมือนเป็นข้อเสนอที่น่าจะยอมรับได้… แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้สั่นกลัวเช่นนี้? การแต่งงานปลอม… การมีลูกกับคนแปลกหน้า… แล้วหย่าร้าง? นี่มันเหมือนบทละครน้ำเน่าที่เธอเคยอ่านเจอ… แต่นี่คือเรื่องจริง!
“คุณ… คุณแน่ใจหรือคะว่า… ข้อเสนอแบบนี้… มันจะจบลงอย่างที่คุณว่า?” รินดาถามอย่างไม่แน่ใจนัก “ชีวิตจริง… มันไม่ง่ายเหมือนในนิยายนะคะ”
คิรันหัวเราะในลำคอเบาๆ “ผมไม่ใช่นักเขียนนิยาย… ผมเป็นนักธุรกิจ… และผมทำตามข้อตกลงเสมอ”
เขาหยิบเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งขึ้นมาวางตรงหน้าเธอ “นี่คือสัญญา… ของทุกอย่างที่เราตกลงกัน… คุณอ่านให้ละเอียด… แล้วตัดสินใจ”
รินลดาค่อยๆ หยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน มือไม้สั่นเทา เธออ่านไป… ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ… ถ้าเธอตกลง… พ่อกับแม่ของเธอ… จะไม่ต้องลำบากอีกต่อไป… ร้านอาหารของครอบครัว… ก็จะยังคงอยู่…
แต่… การแต่งงานปลอม? การมีลูก… แล้วต้องพลัดพราก? ภาพใบหน้าของพ่อที่จากไป… แววตาของแม่ที่เต็มไปด้วยความห่วงใย… มันตีรวนอยู่ในหัวของเธอ
“คุณ… มีเวลาตัดสินใจ… หนึ่งสัปดาห์” คิรันพูดเสริม “แต่ผมแนะนำให้คุณ… รีบตัดสินใจ… เพราะสถานการณ์ของครอบครัวคุณ… ไม่รอเวลา… และผม… ก็ไม่ชอบรอ”
คำพูดสุดท้ายของเขากลับมาเน้นย้ำถึงความสิ้นหวังที่เธอเผชิญอยู่… เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ หรือ?
รินลดาหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ เธอเห็นภาพใบหน้าของพ่อที่กำลังมองเธอด้วยความหวัง… พ่อ… ถ้าพ่อยังอยู่… พ่อจะบอกให้เธอทำอย่างไร?
“ฉัน… ฉันขอเวลาคิด…” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“ได้… หนึ่งสัปดาห์” คิรันตอบ “แต่ผมหวังว่า… คุณจะเลือกทางที่… ฉลาดที่สุด… สำหรับตัวคุณเอง… และครอบครัวของคุณ”
เขาผายมือไปทางประตู “ผมขอตัว… มีธุระต้องไปทำต่อ… หวังว่า… เราจะได้พบกันในฐานะ… สามีภรรยา… ในเร็วๆ นี้”
รินลดามองตามแผ่นหลังของคิรันที่เดินจากไปอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว… ที่มีเพียงสองทางเลือก… คือกระโดดลงไป… หรือ… พยายามปีนกลับขึ้นมา… แต่การปีนกลับขึ้นมา… มันอาจจะไม่มีที่ให้เธอเกาะ…
เธอหยิบเอกสารสัญญาขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทาค่อยๆ พลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ… คำว่า ‘แต่งงาน’ ‘ทายาท’ ‘หย่าร้าง’… ตัวอักษรเหล่านั้นดูเหมือนจะเยาะเย้ยความอ่อนแอของเธอ
“ฉัน… ต้องทำยังไงดี…” เธอพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น… โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย… เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง… ก่อนจะกดรับสาย
“ฮัลโหลค่ะ…”
เสียงเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากปลายสาย “คุณรินลดา… ผมคิรัน… ผมแค่อยากจะย้ำเตือนคุณ… ว่าผมกำลังรอคำตอบของคุณอยู่… และผม… ก็ไม่ชอบ… การรอคอย… ที่ยาวนาน…”
สิ้นเสียงโทรศัพท์… รินลดาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง… ความหวาดกลัว… และความจำใจ… กำลังคืบคลานเข้ามา… เธอรู้ดี… ว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่เกมที่อันตราย… โดยที่เธอเอง… ก็ยังไม่รู้… ว่ากฎของเกมนี้… มันเป็นอย่างไร…
ฉันแต่งงานปลอมกับเจ้าพ่อ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก