ตอนที่ 5 — เงาอดีต

"ไม่ต้องสนใจ" คำพูดของคิรันที่พูดขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่กลับทิ้งความสงสัยและความกระวนกระวายใจไว้เต็มเปี่ยมในหัวใจของรินลดา เงาร่างนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูบ้าน ราวกับรูปปั้นที่รอคอยบางสิ่งบางอย่าง รินลดารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอไม่อาจละสายตาไปจากเงาร่างนั้นได้ ราวกับว่ามันกำลังเรียกหาเธอจากอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือน

เมื่อรถจอดสนิท คิรันก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว ‌เขาไม่แม้แต่จะรอให้รินลดาลงจากรถด้วยซ้ำ เขาเดินตรงไปยังเงาร่างนั้นอย่างรวดเร็ว รินลดาค่อยๆ ก้าวลงจากรถ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวังและความกลัวที่ปะปนกัน เธอจ้องมองไปที่เงาร่างนั้น เมื่อเขาหันกลับมา ใบหน้าของเขาก็ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวของโคมไฟหน้าบ้าน ​รินลดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

"คุณ..." เธออุทานออกมาเสียงแผ่วเบา

นั่นคือ "ธาม" ชายหนุ่มที่เธอเคยรัก ชายหนุ่มที่จากไปโดยไม่ร่ำลา ทิ้งไว้เพียงบาดแผลที่ไม่มีวันจางหายไปจากใจของเธอ

ธามมองมาที่เธอ ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ราวกับว่าเขาเองก็ตกใจกับการปรากฏตัวของเธอเช่นกัน

"คุณมารีนลดา" ‍ธามเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างยากลำบาก น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสำนึกผิด

รินลดารู้สึกราวกับถูกของเหลวเย็นเยียบราดรดลงมาบนตัว เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบเขาอีกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ ภายใต้การแต่งงานปลอมที่เชื่อมโยงเธอกับคิรัน

"คุณมาทำอะไรที่นี่" รินลดากลั้นน้ำตาไว้ เธอพยายามใช้เสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ผม..." ธามอึกอัก ‌"ผมแค่มา...มาเยี่ยม"

"มาเยี่ยมใคร" คิรันแทรกขึ้นมา เขาเดินเข้ามาประชิดตัวรินลดา ยืนบังเธอไว้ ราวกับจะปกป้องเธอจากสายตาของธาม "หรือมาเยี่ยม 'ภรรยา' ของผม"

คำว่า ‍'ภรรยา' ที่คิรันเน้นย้ำ ทำให้ธามหน้าซีดเผือด ราวกับว่าเขาเพิ่งจะรับรู้ถึงสถานะของรินลดาในปัจจุบัน

"ผมไม่รู้" ธามตอบเสียงเบา "ผมไม่รู้ว่าคุณ...แต่งงานแล้ว"

"คุณไม่รู้ หรือคุณไม่อยากรู้" คิรันถามอย่างเย็นชา ​แววตาของเขาท้าทาย

รินลดารู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคิรันถึงทำตัวเช่นนี้ เขาเป็นสามีปลอมๆ ของเธอไม่ใช่หรือ? ทำไมเขาถึงต้องมาปกป้องเธอจากธาม? หรือว่าการกระทำของเขาเป็นเพียงการแสดงเพื่อตอกย้ำสถานะของเธอ?

"เรื่องของผมกับคุณรินลดา มันเป็นเรื่องในอดีต" คิรันพูดต่อ ​"และตอนนี้ คุณรินลดาคือภรรยาของผม"

ธามมองมาที่รินลดา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ "รินลดา...ผมขอโทษ"

รินลดาไม่รู้จะตอบอะไร เธอหันไปมองคิรันที่ยืนอยู่ข้างกาย เขาดูเย็นชาและเด็ดขาด แต่สายตาของเขากลับมีประกายบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นประกายที่ดูเหมือนจะแสดงถึงความห่วงใยอย่างแท้จริง

"เอาล่ะ" ​คิรันพูดขึ้น "เรื่องของคุณกับคุณรินลดา ผมคิดว่าเราคงจะได้คุยกันในภายหลัง" เขาหันไปทางธาม "ส่วนตอนนี้ ผมอยากให้คุณกลับไป"

ธามมองรินลดาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้รินลดา ยืนนิ่งอยู่กับคิรัน ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน

"คุณ...คุณรู้จักเขามาก่อนเหรอคะ" รินลดาถามคิรัน เมื่อธามลับสายตาไปแล้ว

คิรันหันมามองเธอ แววตาของเขานิ่งสงบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความลึกลับ "ผมรู้จักเขา" เขาตอบสั้นๆ "ผมรู้จักเขาดีพอสมควร"

"แล้ว...แล้วทำไมคุณถึง..." รินลดายังคงสับสน

"ทำไมผมถึงต้องทำแบบนั้น" คิรันตัดบท "คุณรินลดา อย่าลืมสิ ว่าเราแต่งงานกันปลอมๆ เพื่ออะไร"

คำพูดของเขาตอกย้ำความจริงที่รินลดาพยายามจะหลีกหนี เธอกลับมาอยู่ที่เดิมอีกครั้ง ความสัมพันธ์นี้มันเป็นเพียงการแสดง การแสดงที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ เข้ามาเกี่ยวข้อง

"แต่...แต่คุณดูเหมือนจะ..." รินลดาพยายามจะอธิบายความรู้สึกของเธอ

"ผมทำตามหน้าที่" คิรันพูดแทรกขึ้นมา "หน้าที่ของสามี"

รินลดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปอีก เธอรู้สึกเหนื่อยล้าและสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมการปรากฏตัวของธามถึงทำให้เธอรู้สึกว้าวุ่นใจขนาดนี้ และทำไมการกระทำของคิรันถึงทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว

"เข้าบ้านเถอะ" คิรันพูด แล้วเขาก็เดินนำเธอเข้าบ้านไป ทิ้งให้รินลดา ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวตามเข้าไป

ตลอดทั้งคืน รินลดาแทบจะนอนไม่หลับ ภาพใบหน้าของธาม และคำพูดของคิรัน วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคิรันถึงรู้เรื่องราวของเธอกับธามมากขนาดนี้ เขารู้เรื่องอดีตของเธอมากกว่าที่เธอคิดจริงๆ หรือ?

เช้าวันต่อมา รินลดารู้สึกถึงความผิดปกติของคิรัน เขามักจะตื่นสายกว่าปกติ และดูเหมือนจะครุ่นคิดอะไรบางอย่างตลอดเวลา

"คุณคิรันคะ" เธอเอ่ยถามขณะที่เขากำลังนั่งจิบกาแฟอยู่หน้าบานกระจก "คุณ...สบายดีไหมคะ"

คิรันหันมามองเธอ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด "ผมสบายดี" เขาตอบ "แต่ผมมีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณ"

รินลดารู้สึกใจเต้นแรง "เรื่องอะไรคะ"

"เรื่องเมื่อคืน" คิรันพูด "เรื่องคุณกับธาม"

รินลดากลืนน้ำลาย "ฉัน...ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่"

"คุณแน่ใจเหรอว่าไม่รู้" คิรันถาม น้ำเสียงของเขามีความสงสัยแฝงอยู่ "คุณแน่ใจเหรอว่าเขาไม่ได้มาหาคุณ"

"ฉัน...ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ" รินลดาตอบ

คิรันจ้องมองเธอด้วยสายตาที่คมกริบ ราวกับจะอ่านทะลุเข้าไปในใจของเธอ "คุณรินลดา" เขาพูดเสียงเบา "ผมรู้ว่าคุณเคยมีความสัมพันธ์กับธาม"

รินลดารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง "คุณ...คุณรู้ได้ยังไงคะ"

"ผมมีวิธีของผม" คิรันตอบ "และผมรู้ว่าคุณเจ็บปวดแค่ไหนกับการจากไปของเขา"

หัวใจของรินลดาเต้นแรง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคิรันถึงพูดเรื่องนี้กับเธอ เขาเป็นใครกันแน่? ทำไมเขาถึงรู้เรื่องในอดีตของเธอได้มากมายขนาดนี้?

"คุณคิรันคะ" รินลดากลั้นน้ำตาไว้ "คุณ...คุณรู้เรื่องในอดีตของฉันมากกว่าที่ฉันคิดจริงๆ ใช่ไหมคะ"

คิรันพยักหน้าช้าๆ "ใช่" เขาตอบ "และผมรู้ว่ามีบางอย่างที่เกี่ยวกับอดีตของคุณ ที่คุณไม่เคยบอกใคร"

รินลดารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคิรันถึงสนใจเรื่องราวในอดีตของเธอขนาดนี้ หรือว่าเขาต้องการจะใช้มันเป็นเครื่องมือบางอย่าง?

"คุณคิรันคะ" รินลดากลั้นเสียงสะอื้น "ทำไมคุณถึง..."

"เพราะผมต้องการจะเข้าใจคุณ" คิรันตอบ "และเพราะผม...ผมอาจจะรู้จักคุณมากกว่าที่คุณคิด"

คำพูดของคิรันทำให้รินลดาประหลาดใจอย่างยิ่ง เธอไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดนั้น หรือว่าเขาจะเคยรู้จักเธอมาก่อน? หรือว่าความสัมพันธ์ของเขากับธาม มันจะเชื่อมโยงมาถึงเธอด้วย?

"คุณคิรันคะ" รินลดากลั้นเสียงสะอื้น "คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ"

คิรันจ้องมองเธอ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน "ผมจะบอกคุณ" เขาตอบ "แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

ขณะที่คิรันกำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"ผมต้องไปแล้ว" เขาพูดกับรินลดาอย่างเร่งรีบ "มีเรื่องด่วน"

เขาไม่รอให้รินลดาตอบรับ เขาก็รีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินลดา ยืนนิ่งอยู่กับความสงสัยและความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอไม่รู้ว่าคิรันกำลังจะเปิดเผยความลับอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ ชีวิตของเธอหลังจากนี้ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป