ตอนที่ 11 — การเผชิญหน้า

"คุณ... คุณพูดอะไรของคุณ!" เสียงของรินลดาพร่าเลือนราวกับละอองน้ำที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ร่างกายที่เคยแข็งแรง บัดนี้อ่อนปวกเปียกจนแทบจะยืนไม่อยู่ ความจริงอันน่าตกใจที่เพิ่งจะประจักษ์ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ภาพใบหน้าของคิรันที่โน้มเข้ามาใกล้ค่อยๆ ‌เลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่งของเธอเอง

"ฉันพูดความจริง!" เสียงของคิรันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไปด้วยความเจ็บปวดและความเดือดดาลที่ยากจะอธิบาย "ฉันไม่ได้หลอกเธอ! ฉันแค่... ฉันแค่รอเวลาที่เหมาะสม!"

คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหูของเธอราวกับบทสวดที่ไม่มีวันจบสิ้น แต่สติของรินลดากลับค่อยๆ ​จางหายไป เธอรู้สึกได้ถึงอ้อมกอดที่แข็งแกร่งของคิรัน ที่พยายามประคองเธอไว้ไม่ให้ล้มลงไป แต่ความรู้สึกทั้งหมดมันมากเกินไป เกินกว่าที่เธอจะรับไหว

"ปล่อยฉันนะ..." เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

"ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้น!" เสียงของคิรันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้เธอรู้สึกสั่นสะท้าน ‍"เธอคือทุกอย่างของฉัน! ตั้งแต่วันแรกที่ฉันเจอเธอ! เธอคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันตามหามาตลอด!"

คำพูดนั้น... คำพูดที่แสดงถึงความรู้สึกที่รุนแรงเกินกว่าจะคาดเดาได้ ทำให้รินลดาได้ยินเพียงเสียงหึ่งๆ ในหู ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิท

เมื่อรินลดาได้สติอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ‌ในห้องนอนใหญ่ แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา สร้างบรรยากาศที่อบอุ่น ทว่าในใจของเธอกลับมีแต่ความเย็นเยียบ

เธอจำทุกอย่างได้... ภาพห้องทำงานของคิรัน... คราบเลือด... รูปถ่ายของเด็กน้อย... เอกสารสำคัญ... ‍และคำพูดของคิรัน...

"ไม่จริง... มันต้องไม่เป็นแบบนี้..." เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับยังอ่อนแรงอยู่

ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของคิรัน เขาสวมชุดลำลองสบายๆ ​ใบหน้ายังคงดูเคร่งขรึม แต่แววตาที่มองมาที่เธอ กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่รินลาดามองไม่เข้าใจ

"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงของเขาเรียบเฉย ราวกับว่าเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

รินลดามองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่ตีกันไปมา ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน ​เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดคุยกับเขาอย่างไรดี

"คุณ... คุณทำอะไรกับฉันเมื่อคืนนี้?" เธอถามเสียงสั่น

คิรันเดินเข้ามาใกล้ และนั่งลงข้างเตียง เขาเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกประหม่า

"ฉัน... ฉันแค่ไม่ต้องการให้เธอเป็นอะไรไป" เขาตอบ ​ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ "เธอช็อกมากเกินไป"

"ช็อกเพราะอะไรคะ... เพราะคุณหลอกฉันมาตลอด?" เสียงของรินลดาเริ่มสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอ

คิรันถอนหายใจยาว ราวกับว่ากำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้ง "รินลดา... เรื่องนั้น... ฉันรู้ว่าเธอเจออะไร"

"คุณรู้... แล้วคุณก็ยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" รินลดากล่าวเสียงดังขึ้น เธอรู้สึกว่าความอดทนของเธอใกล้จะหมดลงแล้ว "คุณรู้ว่าฉันมีลูกกับคุณ! คุณรู้ว่าคุณเป็นพ่อของเด็กคนนั้น! แล้วคุณก็ยัง... คุณยังบังคับให้ฉันแต่งงานปลอมๆ กับคุณอีก! ทำไม!"

เธอปล่อยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้ ความเจ็บปวดที่สะสมมานานระเบิดออกมาอย่างรุนแรง

"ฉันไม่ใช่ลูกของคุณ! ฉันไม่มีลูกกับคุณ!" เธอตะโกนใส่หน้าเขาอย่างบ้าคลั่ง พยายามปฏิเสธความจริงที่น่ากลัว

คิรันมองเธอด้วยความปวดร้าว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ "รินลดา... ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ... แต่เอกสารนั่น... รูปถ่ายนั้น... มันคือความจริง"

"ความจริงของคุณ! ความจริงที่สร้างขึ้นมาเอง! หรือคุณคิดว่าฉันจะโง่ขนาดนั้น!" เธอสะบัดหน้าหนี ราวกับไม่อยากจะมองหน้าเขาอีกต่อไป

"ฉันไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเอง" คิรันกล่าวเสียงเข้ม "ฉันตามหาเธอมาตลอด... ตามหาลูกของเรา... และตามหาคนที่ทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงความรักอีกครั้ง"

คำว่า "รัก" หลุดออกมาจากปากของคิรัน ทำให้รินลดาสะดุ้งโหยง เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมีความรู้สึกแบบนี้ให้กับเธอ

"รัก? คุณกำลังพูดถึงความรักงั้นเหรอ? คุณไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นเลยสักนิด! คุณเย็นชา! คุณโหดร้าย! คุณทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน! นี่เหรอความรักที่คุณพูดถึง!" เธอหัวเราะเยาะ ราวกับกำลังจะบ้าคลั่ง

"ฉัน... ฉันแค่ไม่รู้จะทำอย่างไร" คิรันยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ฉันกลัว... กลัวที่จะสูญเสียเธอไปอีกครั้ง"

"สูญเสียฉันไปอีกครั้ง? คุณหมายความว่ายังไง! คุณไม่เคยมีฉันเลย!" รินลดากล่าวอย่างไม่เข้าใจ

คิรันเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ เล่าเรื่องราวในอดีต ที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้เธอฟังมาก่อน

"หลายปีก่อน... ก่อนที่จะเกิดเรื่องกับธุรกิจครอบครัวของเธอ... ฉันเคยเจอกับเธอ... ในคืนวันเพ็ญที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง" เขากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เธอเมามาก... ฉันเองก็... และคืนนั้น... เรา... เราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน... ฉันไม่เคยลืมเธอเลย... แต่หลังจากคืนนั้น... เธอก็หายไป... ฉันตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน... จนกระทั่ง... จนกระทั่งฉันได้ข่าวว่าธุรกิจครอบครัวของเธอใกล้จะล้มละลาย... และฉันได้เจอเธออีกครั้ง..."

รินลดานั่งนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังคิรันอย่างไม่เชื่อสายตา เธอยังคงจำอะไรเกี่ยวกับคืนนั้นไม่ได้เลย... แต่น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของคิรัน... แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด... มันดูเหมือนจะเป็นความจริง

"แล้ว... แล้วลูกของเราล่ะคะ?" เธอถามเสียงสั่น

"หลังจากคืนนั้น... เธอหายไป... ฉันไม่รู้เลยว่าเธอท้อง... จนกระทั่ง... จนกระทั่งฉันได้เจอเธออีกครั้ง... และฉันก็รู้ว่าเธอ... เธอต้องเป็นแม่ของลูกฉัน" คิรันกล่าว ดวงตาของเขามองมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "ฉันจึงตัดสินใจ... ที่จะแต่งงานปลอมๆ กับเธอ... เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆ เธอ... และเตรียมพร้อมที่จะ... ที่จะปกป้องเธอและลูกของเรา"

รินลดารู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในวังวนของความจริงอันน่าเหลือเชื่อ เธอไม่รู้จะเชื่อหรือไม่เชื่อดี ทุกอย่างมันดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเรื่องราวของเขานั้น... จริง

"แต่... แต่ทำไมคุณไม่บอกฉันตรงๆ?" เธอถามเสียงแผ่วเบา "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บปวดแบบนี้?"

"ฉันกลัว..." คิรันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "กลัวว่าเธอจะไม่เชื่อฉัน... กลัวว่าเธอจะเกลียดฉัน... กลัวว่าเธอจะหนีไปอีกครั้ง... ฉัน... ฉันไม่พร้อมที่จะเสียเธอไปอีกแล้ว"

เขาเอื้อมมือมาแตะใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ

"รินลดา... ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษที่ทำให้เธอเจ็บปวด... ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกเธอ... ฉันแค่... ฉันแค่รักเธอมากเกินไป"

คำว่า "รัก" อีกครั้ง... มันดังขึ้นในหัวของเธอ ราวกับบทเพลงที่คุ้นเคย แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

รินลดาเงยหน้ามองคิรัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ความเจ็บปวดในดวงตาของเขา... ความรักที่เขาพยายามจะสื่อสาร... มันทำให้เธอเริ่มที่จะคล้อยตาม

"คุณ... คุณรักฉันจริงๆ เหรอคะ?" เธอถามเสียงสั่น

คิรันพยักหน้าอย่างแรง "จริงที่สุด... รินลดา... ฉันรักเธอ"

เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเธอค่อยๆ เลื่อนเข้าไปหาเขา ราวกับแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้ ริมฝีปากของพวกเขาค่อยๆ ประกบกันอย่างแผ่วเบา

จูบนั้น... มันไม่ใช่จูบที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ความเสียใจ และความรักที่เพิ่งจะถูกค้นพบ

รินลดาหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกไหลผ่านเข้ามา เธอยังคงสับสน... ยังคงเจ็บปวด... แต่ในขณะเดียวกัน... เธอก็รู้สึกได้ถึงความหวังบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ

แต่ก่อนที่จูบนั้นจะลึกซึ้งไปกว่านี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างแรง ทำลายบรรยากาศที่กำลังก่อตัวขึ้น

"ท่านคิรัน! มีเรื่องด่วนครับ!" เสียงของลูกน้องดังมาจากนอกห้อง

คิรันผละออกจากรินลดาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาพลันกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง

"เดี๋ยวฉันออกไป" เขากล่าวกับลูกน้อง ก่อนจะหันกลับมามองรินลดา "ฉันต้องไปจัดการเรื่องบางอย่าง... เราค่อยคุยกันต่อนะ"

รินลดามองตามเขาไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่รู้ว่าเรื่องด่วนนั้นคืออะไร แต่เธอก็รู้ว่า... การเผชิญหน้าครั้งนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

คิรันลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินลดานั่งอยู่เพียงลำพังบนเตียง ราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในมิติที่เต็มไปด้วยความรัก ความลับ และอันตราย

เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่คิรันมีให้เธอคือความรักจริงๆ หรือเป็นเพียงการหลอกลวงเพื่อครอบครองเธอ... แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ... ชีวิตของเธอ... กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล...