ตอนที่ 12 — รักแท้หรือหลอกลวง?

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายช่วงเวลาที่แสนอ่อนหวานและเปราะบางระหว่างรินลดาและคิรันไปเสียสิ้น ร่างสูงโปร่งของคิรันผละออกจากเธออย่างรวดเร็ว สีหน้าเคร่งขรึมที่กลับคืนมาอย่างฉับพลัน บ่งบอกถึงความเร่งด่วนของสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่

"เดี๋ยวฉันออกไป" คิรันกล่าวกับลูกน้องที่อยู่ด้านนอก ก่อนจะหันกลับมามองรินลดา ใบตาของเขายังคงฉายแววของความรู้สึกที่เพิ่งจะเปิดเผยออกมา ‌แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดขาดของนักธุรกิจผู้เย็นชา "ฉันต้องไปจัดการเรื่องบางอย่าง... เราค่อยคุยกันต่อนะ"

รินลดาพยักหน้าเบาๆ สัมผัสของริมฝีปากของเขายังคงติดตรึงอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ ราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นความจริงที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล เธอรู้สึกถึงความสับสนที่ปะปนไปกับความหวังเล็กๆ ที่ค่อยๆ ​ก่อตัวขึ้นในใจ

คิรันเดินออกจากห้องนอนไป ทิ้งให้รินลดานั่งอยู่เพียงลำพังบนเตียงนุ่มๆ แสงแดดยามเช้ายังคงสาดส่องเข้ามา สร้างบรรยากาศที่อบอุ่น แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ เธอพยายามทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้และเช้านี้

เรื่องราวของคิรัน... การตามหาเธอและลูก... ความรักที่เขาอ้างว่ามีให้เธอ... ‍ทั้งหมดมันดูเหมือนจะเป็นไปได้... แต่ก็ยังมีความสงสัยบางอย่างที่ค้างคาใจอยู่

"รักแท้... หรือหลอกลวง?" คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน

เธอหยิบรูปถ่ายเด็กน้อยขึ้นมาอีกครั้ง ภาพใบหน้าอันไร้เดียงสาของเด็กน้อยที่น่าจะเป็นลูกของเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความผูกพัน ‌และความเสียใจที่เธอไม่เคยได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา

"ลูกของฉัน..." เธอพึมพำเบาๆ น้ำตาเริ่มเอ่อคลออีกครั้ง

เธอรู้ดีว่าการแต่งงานปลอมๆ ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจครอบครัวอีกต่อไป แต่มันคือเรื่องของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย และหัวใจของเธอที่กำลังจะถูกทดสอบ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ‍รินลดาอยู่ในภวังค์ของความคิด จนกระทั่งเสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงเคาะที่ดังอย่างเร่งด่วน แต่เป็นเสียงที่แผ่วเบาและสุภาพ

"คุณรินลดาคะ... ท่านคิรันให้ดิฉันนำอาหารเช้ามาให้ค่ะ" เสียงของแม่บ้านดังมาจากนอกห้อง

รินลดาลุกขึ้น และเดินไปเปิดประตู แม่บ้านคนหนึ่งยืนถือถาดอาหารเช้ามาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง

"ขอบคุณค่ะ" ​รินลดาตอบรับอย่างสุภาพ

หลังจากแม่บ้านเดินออกไป รินลดาก็เริ่มทานอาหารเช้าอย่างเงียบๆ แต่ใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยความกังวล

เธอตัดสินใจที่จะไม่รอให้คิรันกลับมา เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน เธอต้องการรู้ว่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอคือความรักจริงๆ หรือเป็นเพียงการหลอกลวงเพื่อครอบครองเธอ

เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จ รินลดาก็ตัดสินใจที่จะออกไปตามหาคิรัน เธอเดินออกจากห้องนอน ​และลงไปยังชั้นล่างของคฤหาสน์ บรรยากาศภายในคฤหาสน์ยังคงเงียบสงบ แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่น่าอึดอัด

เธอเดินไปตามโถงทางเดินอันกว้างขวาง สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ราวกับจะหาที่ที่คิรันอยู่

ในที่สุด เธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากห้องทำงานของคิรัน เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ​และแอบฟังอยู่ด้านนอก

"คุณแน่ใจนะว่าข้อมูลนี้ถูกต้อง?" เสียงของคิรันดังขึ้นอย่างดุดัน

"แน่ใจครับท่าน... กลุ่มที่เข้ามาแทรกแซงธุรกิจของเรา... พวกเขามีความเชื่อมโยงกับอดีตของท่าน... และ... และพวกเขากำลังตามหาใครบางคนอยู่ครับ" เสียงของลูกน้องดังตอบ

รินลดารู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเยียบ กลุ่มที่เข้ามาแทรกแซงธุรกิจ? ความเชื่อมโยงกับอดีตของคิรัน? พวกเขากำลังตามหาใครบางคน?

"ใคร?" คิรันถามเสียงเข้ม

"ยังไม่ทราบแน่ชัดครับท่าน... แต่ข้อมูลบางส่วนชี้ไปที่... ผู้หญิงคนหนึ่ง... ที่มีความเกี่ยวข้องกับคุณ..."

หัวใจของรินลดากระตุกวูบ เธอรู้ทันทีว่า "ผู้หญิงคนนั้น" ที่ลูกน้องกำลังพูดถึง... คือเธอ

ความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นในใจของเธอ เริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง

ถ้าคิรันรู้ว่ามีคนกำลังตามหาเธออยู่จริง... แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกเธอ? ทำไมเขาถึงปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับอันตรายนี้เพียงลำพัง? หรือว่า... ความรักที่เขาอ้างว่าเป็น... มันเป็นเพียงแค่การหลอกลวง? เพื่อครอบครองเธอไว้ในอ้อมกอดที่อันตรายของเขา?

เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก ความกลัวและความสงสัยถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

เธอตัดสินใจที่จะเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปเผชิญหน้ากับเขา

"คุณกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่คะ?" เธอถามเสียงสั่น

คิรันและลูกน้องหันมามองเธอด้วยความตกใจ

"รินลดา! มาทำอะไรที่นี่?" คิรันถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิด

"ฉันอยากรู้ความจริงค่ะ" เธอตอบ ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของคิรันอย่างไม่เกรงกลัว "คุณกำลังปกปิดอะไรฉันอยู่คะ? ใครกำลังตามหาฉันอยู่? แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน!"

ลูกน้องของคิรันรีบก้าวเข้ามา "คุณรินลดาครับ... เรื่องนี้... เป็นเรื่องอันตราย..."

"ฉันไม่สน! ฉันอยากรู้!" รินลดากล่าวเสียงดัง

คิรันมองหน้าเธอด้วยความปวดร้าว ก่อนจะถอนหายใจยาว

"นั่งก่อน... ฉันจะอธิบายให้เธอฟัง" คิรันกล่าว ราวกับว่ากำลังยอมแพ้

รินลดานั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ตรงข้ามกับคิรัน เธอยังคงจับรูปถ่ายเด็กน้อยในมือแน่น

คิรันเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของเขา เรื่องของธุรกิจที่เคยรุ่งเรืองของครอบครัวเขา ที่ถูกคู่แข่งทางธุรกิจที่โหดเหี้ยมทำลายลง เรื่องของศัตรูที่เขาต้องเผชิญหน้า และเรื่องของความลับบางอย่างที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด

"กลุ่มที่เข้ามาแทรกแซงธุรกิจของเราในตอนนี้... พวกเขาคือกลุ่มเดียวกับที่ทำลายครอบครัวของฉันเมื่อหลายปีก่อน" คิรันกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความแค้น "และฉันเพิ่งจะได้รับข้อมูลมาว่า... พวกเขากำลังตามหาใครบางคน... ใครบางคนที่เกี่ยวข้องกับอดีตของฉัน... และ... และเกี่ยวข้องกับเธอ"

"ใครคะ?" รินลดากล่าวถามอย่างใจจดใจจ่อ

"ลูกของเรา" คิรันตอบเสียงเบา "พวกเขาต้องการตัวลูกของเรา... เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการต่อรองกับฉัน"

ความจริงอันน่าตกใจนี้ทำให้รินลดานิ่งไปชั่วขณะ เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอและลูกจะตกอยู่ในอันตรายถึงเพียงนี้

"แล้ว... แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปคะ?" เธอถามเสียงสั่น

"ฉันจะปกป้องเธอและลูกของเรา... ไม่ว่ายังไงก็ตาม" คิรันกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว ดวงตาของเขามองมาที่เธอด้วยความมุ่งมั่น "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเธอเด็ดขาด"

เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้แน่น "รินลดา... ที่ฉันไม่ได้บอกเธอ... ไม่ใช่เพราะฉันไม่ไว้ใจเธอ... แต่เพราะฉันกลัว... กลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตราย"

"แต่... แต่ถ้าคุณไม่บอกฉัน... ฉันก็ไม่รู้เลยว่ากำลังจะเผชิญหน้ากับอะไร" รินลดากล่าว

"ฉันรู้... และฉันขอโทษ" คิรันกล่าว "แต่ตอนนี้... เราต้องร่วมมือกัน... เพื่อปกป้องลูกของเรา"

รินลดาเงยหน้ามองคิรัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจและความมุ่งมั่น ดวงตาของเขาฉายแววของความรักและความเป็นห่วงที่เธอสัมผัสได้

"คุณ... คุณรักฉันจริงๆ เหรอคะ?" เธอถามอีกครั้ง

คิรันบีบมือของเธอเบาๆ "รักสิ... ฉันรักเธอ... และฉันรักลูกของเรา"

รินลดามองเข้าไปในดวงตาของคิรัน เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่เปล่งประกายออกมาจากแววตาคู่นั้น ความเจ็บปวดและความสงสัยในใจของเธอค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นและมั่นคง

"ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยความรู้สึก

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคิรัน เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยน ที่รินลดารู้สึกว่าไม่เคยเห็นมาก่อน

"ถึงเวลาที่เราจะต้องสู้แล้ว" คิรันกล่าว "สู้เพื่อครอบครัวของเรา"

รินลดามองไปที่รูปถ่ายเด็กน้อยในมือของเธอ ดวงตาของเธอฉายแววของความเด็ดเดี่ยว

"ฉันพร้อมแล้วค่ะ" เธอตอบรับ

เมื่อทั้งสองมองหน้ากัน แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคที่เข้ามา

แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะเริ่มวางแผนรับมือกับอันตรายที่คืบคลานเข้ามา เสียงโทรศัพท์มือถือของคิรันก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล..." คิรันรับสาย

สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอีกครั้ง "อะไรนะ! เป็นไปได้ยังไง!"

เขาเงยหน้ามองรินลดาด้วยความตกใจ "ไม่... ไม่นะ!"

"เกิดอะไรขึ้นคะ?" รินลดากล่าวถามอย่างกังวล

"พวกเขา... พวกเขาเจอตัวลูกของเราแล้ว!" คิรันกล่าวเสียงสั่น

รินลดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอแทบจะยืนไม่อยู่

"ไม่... มันเป็นไปไม่ได้..."

"เราต้องรีบไป!" คิรันกล่าวอย่างเด็ดขาด เขาคว้ามือของรินลดา และรีบจูงเธอออกจากห้องทำงานไป

"ไปไหนคะ!" รินลดากล่าวถาม

"ไปช่วยลูกของเรา!" คิรันตอบ

ทั้งสองวิ่งออกจากคฤหาสน์ไป ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและความไม่แน่นอนของชะตากรรม

ความรักที่เพิ่งจะถูกค้นพบ กำลังจะถูกทดสอบด้วยไฟแห่งอันตราย

รินลดาไม่รู้ว่าเธอจะสามารถเชื่อใจคิรันได้มากแค่ไหน... ว่าความรักที่เขาแสดงออกมานั้นเป็นของจริง... หรือเป็นเพียงการหลอกลวงเพื่อครอบครองเธอไว้ในอ้อมกอดที่อันตรายของเขา...

แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ... เธอจะต้องต่อสู้... เพื่อช่วยลูกของเธอ... และเพื่อพิสูจน์ว่าความรักระหว่างเธอและคิรัน... คือรักแท้... หรือเป็นเพียงภาพลวงตา...