ตอนที่ 28 — เมื่อความจริงคือแสงสว่างที่ปลดปล่อย

"ถ้าความจริงมันจะทำให้เราแยกจากกัน งั้นก็อย่าให้มันมีอยู่เลย!" เสียงของเธียรตะโกนก้องในหัวของพราว ดังก้องจนแทบจะทะลุแก้วหู เขาไม่เคยเห็นเขาโกรธเกรี้ยวขนาดนี้มาก่อน ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะฉายแววเย็นชา บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและสิ้นหวัง ราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลงตรงหน้า

น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้ม ‌พราวรู้ดีว่าถึงเวลาแล้ว ถึงเวลาที่ความลับที่กัดกินหัวใจของเธอมานาน จะต้องถูกเปิดเผย ถึงเวลาที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เลวร้ายที่สุด และพร้อมที่จะยอมรับผลที่จะตามมา

"คุณเธียรคะ..." เสียงของเธอสั่นเครือ แต่อยอ งจะพูดออกมาให้ได้ยินชัด ​"ความลับที่ฉันเก็บไว้... มันไม่ใช่ความลับของฉันคนเดียว มันเป็นความลับที่ผูกมัดคุณกับฉัน... และมันก็เป็นความลับที่ทำให้คุณต้องแต่งงานกับฉัน..."

ดวงตาคมกริบของเธียรมองมาที่เธอราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในดวงใจ เขาขยับเข้ามาใกล้ สัมผัสของมือที่เย็นเฉียบของเขากุมมือของเธอไว้แน่น "ความลับอะไรกันพราว? พูดมาให้หมด!"

"ความลับ... ‍เกี่ยวกับคุณแม่ของคุณค่ะ" พราวสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมกำลังใจทั้งหมดที่มี "คุณแม่... ไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุอย่างที่ทุกคนรู้..."

คำพูดของเธอเหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจของเธียร ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรง ราวกับจะหลุดออกจากกัน "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร!"

"ท่าน... ‌ถูกฆาตกรรมค่ะ" น้ำเสียงของพราวแผ่วเบาลงทุกที แต่คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบของห้อง "และ... คนที่อยู่เบื้องหลัง... คือคนที่คุณไว้ใจที่สุด..."

ใบหน้าของเธียรซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ระคนไม่เชื่อ ‍"เป็นไปไม่ได้! คุณกำลังโกหก!"

"ฉันไม่ได้โกหกค่ะ" พราวส่ายหน้าช้าๆ "ฉันมีหลักฐาน... หลักฐานที่พิสูจน์ได้ทุกอย่าง... คุณอาของคุณ... คุณวิรัช... ท่านคือคนฆ่าคุณแม่ของคุณค่ะ!"

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ​มีเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของทั้งสองคน เธียรปล่อยมือของพราวออก ยืนนิ่งไปราวกับถูกสาป เขาค่อยๆ เดินไปที่หน้าต่าง จ้องมองออกไปข้างนอกด้วยสายตาว่างเปล่า ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงความเศร้าโศก บัดนี้กลับกลายเป็นฝันร้ายที่โหดเหี้ยม

"คุณอา... ​วิรัช..." เสียงของเขาแผ่วเบา เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่เข้าใจ "ทำไม... ทำไมท่านต้องทำแบบนั้น..."

"เพราะ... ทรัพย์สมบัติค่ะ" พราวค่อยๆ เล่าต่อไป ​"คุณแม่ของคุณ... ได้ทิ้งพินัยกรรมไว้... ที่ระบุว่าสมบัติทั้งหมดจะต้องตกเป็นของคุณ... และถ้าคุณ... แต่งงานกับฉัน... คุณอาของคุณ... จะไม่ได้อะไรเลย..."

เธอเล่าถึงเบื้องหลังทั้งหมด การวางแผนอันแยบยลึกของวิรัช การหลอกลวง และการสร้างหลักฐานเท็จต่างๆ นานา เพื่อให้เรื่องราวดูเหมือนอุบัติเหตุ และเพื่อบีบให้เธียรแต่งงานกับเธอ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่วิรัชต้องการ

"แล้ว... ทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับผม?" เธียรหันกลับมาถาม สายตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็มีความสงสัยเจือปนอยู่ "คุณรู้ความจริงทั้งหมด... แล้วทำไมถึงยอมตกเป็นเครื่องมือของเขา?"

"ฉัน... ฉันไม่ยอมตกเป็นเครื่องมือของใครค่ะ" พราวยืดอกขึ้นเล็กน้อย "ฉันทำเพื่อคุณ... และเพื่อคุณแม่ของคุณ... ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉัน... รู้ว่าคุณคิดว่าฉันเป็นคนเห็นแก่ตัว... แต่จริงๆ แล้ว... ฉันแค่ต้องการปกป้องคุณ... และต้องการให้คุณได้รับสิ่งที่ควรจะเป็น..."

เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา ยื่นให้เธียร "นี่คือหลักฐานทั้งหมดค่ะ... ทั้งพยาน... ทั้งบันทึก... และ... สิ่งที่คุณแม่ของคุณทิ้งไว้ให้คุณ..."

เธียรรับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาค่อยๆ หยิบเอกสารออกมาดู ภาพถ่ายของผู้เป็นแม่ รอยยิ้มที่คุ้นเคย แต่บัดนี้กลับดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน เขาเปิดอ่านจดหมายที่ผู้เป็นแม่เขียนไว้ให้เขา จดหมายที่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และคำขอร้องให้เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

"แม่... แม่..." เสียงของเธียรขาดห้วง น้ำตาที่ไหลรินลงมา บัดนี้ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวง แต่เป็นเพราะความรักที่ได้รับกลับคืนมา

เขาค่อยๆ วางเอกสารลง มองไปที่พราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความซาบซึ้ง "พราว... ผม... ผมขอโทษ"

"ไม่ต้องขอโทษค่ะ" พราวตอบรับด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา "ฉันเข้าใจ... ฉันรู้ว่าคุณแบกรับอะไรมาตลอด... ฉันรู้ว่าคุณเจ็บปวดแค่ไหน..."

"แต่... ผมทำร้ายคุณ... ผมเกลียดคุณ... ผม... ผมทำทุกอย่างกับคุณ..." เธียรพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ผมไม่เคยให้โอกาสคุณเลย..."

"คุณเคยให้โอกาสฉันนะคะ" พราวยิ้ม "คุณให้โอกาสฉันได้ดูแลคุณ... ได้อยู่ใกล้ๆ คุณ... และได้ทำให้คุณมีความสุข... แม้ว่าตอนนั้น... คุณจะยังไม่รู้..."

เธียรค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาพราว โอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับจะกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง "พราว... ผมรักคุณ... ผมรักคุณมาตลอด..."

คำสารภาพรักที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมาอีกครั้ง เธอซบหน้าลงกับอกของเขา สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขา

"ฉันก็รักคุณค่ะ... คุณเธียร... รักคุณมาตลอดเหมือนกัน..."

ความจริงที่ถูกเปิดเผย ไม่ได้พรากพวกเขาออกจากกัน แต่กลับทำให้ความผูกพันของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ความรักที่เคยถูกซื้อไว้ด้วยเงื่อนไขอันโหดร้าย บัดนี้กลับกลายเป็นความรักที่แท้จริง เป็นความรักที่เกิดจากการยอมรับ ความเข้าใจ และการให้อภัย

"ผมจะไม่ปล่อยมือคุณอีกต่อไปแล้วนะครับพราว" เธียรกระซิบข้างหูเธอ "ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ... ตลอดไป..."

แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุข เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ก็ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเธียรเห็นชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นตึงเครียด

"ใคร... ใครโทรมาคะ?" พราวกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง

เธียรไม่ตอบ เขากดรับสาย และเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย ใบหน้าของเขาก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีก สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความตกใจสุดขีด ราวกับได้รับข่าวร้ายที่คาดไม่ถึง

"อะไรนะครับ! เป็นไปไม่ได้!" เสียงของเขาตะโกนออกมาอย่างลั่น "คุณแน่ใจนะ!"

พราวได้แต่มองหน้าเขาด้วยความกังวล ยิ่งเห็นสีหน้าของเขา เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ ความสุขที่เพิ่งจะได้รับเมื่อครู่ กำลังจะถูกคุกคามจากสิ่งที่ไม่คาดฝันอีกครั้ง

"คุณเธียรคะ เกิดอะไรขึ้น!"

เธียรวางโทรศัพท์ลงอย่างแรง ดวงตาของเขามองมาที่พราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "พราว... มีคน... มีคนพบศพของคุณอาวิรัช..."