“ลูกของฉัน... อยู่ในท้องของเธอจริงๆ หรือ?” น้ำเสียงของภาคินแหบพร่า ราวกับเพิ่งสูญเสียบางสิ่งอันมีค่าไป เขาจ้องมองพิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน โกรธแค้น และ... ความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย การตรวจ DNA ที่พิมบังคับให้เขาทำ ยืนยันความจริงที่น่าตกใจนี้อย่างปฏิเสธไม่ได้
พิมยืนนิ่ง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอเตรียมใจมาแล้วสำหรับปฏิกิริยาของเขา แต่ไม่คาดคิดว่ามันจะรุนแรงถึงเพียงนี้ ดวงตาของภาคินที่เคยเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยพายุที่กำลังก่อตัว เขาไม่เคยแสดงความรู้สึกเช่นนี้ออกมาให้เห็นมาก่อน แม้แต่ตอนที่เธอถูกใครต่อใครใส่ร้ายป้ายสี ภาคินก็ยังคงยืนกรานในความเชื่อมั่นที่มีต่อเธอเสมอมา... หรือนั่นเป็นเพียงภาพลวงตาที่เธอสร้างขึ้นเอง?
“ใช่ค่ะ... เป็นลูกของคุณ” พิมเอ่ยเสียงเบา แต่หนักแน่น เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาภาคินตรงๆ ไม่หลบเลี่ยง “และก็เหมือนที่คุณคิด... ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น”
คำว่า “ไม่ได้ตั้งใจ” เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของภาคิน เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับถูกผลัก “หมายความว่าไง? ผู้หญิงอย่างเธอ... หลอกล่อผู้ชายจนได้ในสิ่งที่ต้องการ... มันไม่น่าแปลกใจเลย” คำพูดเสียดแทงของเขาบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของพิม ราวกับว่าทุกคำคือเศษแก้วที่เขาจงใจสาดใส่เธอ
“คุณจะคิดยังไงก็แล้วแต่ค่ะ” พิมกัดฟันพูด น้ำตาคลอหน่วย แต่พยายามไม่ให้มันไหลออกมา “แต่สิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้ คือความรับผิดชอบของคุณ”
ภาคินหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ความรับผิดชอบ? ผู้หญิงอย่างเธอ... ไม่เคยคิดถึงเรื่องความรับผิดชอบเลยไม่ใช่หรือไง? เห็นแก่เงิน เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว... แล้วก็พร้อมจะเหยียบย่ำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ”
“คุณพูดเหมือนรู้จักฉันดีเหลือเกิน” พิมสวนกลับทันควัน “แต่จริงๆ แล้ว คุณรู้จักฉันน้อยกว่าที่คุณคิดเสียอีก”
บรรยากาศในห้องทำงานของภาคินอึมครึมไปด้วยความตึงเครียด ทั้งคู่ต่างยืนจ้องหน้ากัน ราวกับจะเผาผลาญอีกฝ่ายให้มอดไหม้ แต่ท่ามกลางความโกรธและความเกลียดชังที่ปะทุขึ้น พิมกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปในตัวภาคิน แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับมีความอ่อนแอซ่อนอยู่ลึกๆ มันเป็นความอ่อนแอที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน และมันทำให้เธออดสงสัยไม่ได้
“คุณ... เคยรักใครมาก่อนไหมคะ?” พิมเอ่ยถามออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว คำถามนั้นทำเอาภาคินชะงักไป เขาหันหน้าหนีไปอีกทาง ลมหายใจติดขัด
“ทำไมถึงถามเรื่องไร้สาระแบบนี้?” เขาถามเสียงห้วน
“ก็... ฉันเห็นบางอย่างในตัวคุณ” พิมเดินเข้าไปใกล้เขาอย่างช้าๆ “ไม่ใช่แค่ความเย็นชา หรือความโหดร้าย... แต่เป็นเหมือนเงาบางอย่างที่ตามหลอกหลอนคุณอยู่”
ภาคินหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขากลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมีความเจ็บปวดแฝงอยู่ “เธอไม่รู้อะไรทั้งนั้น... อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน”
“แต่ตอนนี้... มันเกี่ยวฉันด้วย” พิมชี้ไปที่ท้องของตัวเอง “แล้วมันก็กำลังจะเกี่ยวคุณด้วย”
ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเขา เอามือกุมขมับ เขาดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาทับถมเขาอยู่ พิมยืนมองเขาอยู่ห่างๆ เธอรู้สึกสงสารเขาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เขาเป็นคนที่ทำร้ายเธอมากที่สุด แต่ในวินาทีนี้ เธอเห็นเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้ง
“ฉัน... เคยมีคนที่รักมาก” ภาคินเอ่ยเสียงแผ่วเบาในที่สุด เขาไม่มองหน้าพิม “เธอ... จากไป”
คำพูดนั้นทำให้พิมใจหายวาบ “จากไป... ยังไงคะ?”
ภาคินเงียบไปนาน ราวกับกำลังรวบรวมสติ “อุบัติเหตุ... ฉัน... ฉันโทษตัวเองเสมอ”
“อุบัติเหตุ?” พิมทวนคำ ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวเธอ ภาพรถยนต์ที่พลิกคว่ำ โทรทัศน์ที่รายงานข่าว... หรือว่า...
“คุณ... คุณเคยมีคนรักที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต... ในวันครบรอบของคุณใช่ไหมคะ?” พิมถามเสียงสั่น
ภาคินหันมามองเธอด้วยความตกตะลึง “เธอ... รู้ได้ยังไง?”
“ฉันเคยเห็นข่าว... เมื่อนานมาแล้ว” พิมพยายามกลั้นน้ำตา “ฉัน... ฉันขอโทษ”
ภาคินมองพิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้เรื่องส่วนตัวของเขามากมายขนาดนี้ และทำไมคำพูดของเธอถึงทำให้เขารู้สึก... คล้อยตาม
“แล้ว... ลูกในท้องเธอ... เกี่ยวอะไรกับเรื่องนั้น?” ภาคินถามเสียงเบา
พิมส่ายหน้า “ไม่เกี่ยวค่ะ... แต่ฉันรู้ว่าคุณกำลังเจ็บปวด... และฉันก็ไม่อยากให้คุณต้องมาจมปลักอยู่กับความผิดในอดีต”
“มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แบบนั้น” ภาคินตัดพ้อ “มันคือความผิดพลาดที่ฉันไม่มีวันลืม”
“ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่างหรอกค่ะ” พิมกล่าว “แต่เราต้องเรียนรู้ที่จะก้าวต่อไป”
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองพิม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขามองเข้าไปในแววตาของเธอ และเริ่มรู้สึกว่า... บางที ผู้หญิงคนนี้อาจไม่ใช่คนที่เขาเคยตัดสินไว้
“แล้ว... เธอ... ต้องการอะไรกันแน่?” ภาคินถามเสียงแผ่ว “ถ้าไม่ใช่เงิน... ไม่ใช่การแก้แค้น... แล้วเธอต้องการอะไรจากฉัน?”
พิมมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความเจ็บปวดและความสับสนที่สะท้อนอยู่ เธอรู้ว่าแผนการของเธอเริ่มสั่นคลอน แต่ก็ยังคงตอบไปอย่างแน่วแน่
“ฉันต้องการ... ความจริงค่ะ” พิมตอบ “และฉันต้องการให้คุณ... รับผิดชอบ”
แต่ในใจของพิมเอง... เธอก็เริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง ความเห็นอกเห็นใจที่เธอรู้สึกต่อภาคิน กำลังจะกลืนกินแผนการแก้แค้นที่เธอวางไว้หรือไม่? และความลับในอดีตของเขา... จะทำให้เธอใจอ่อน ยอมยกโทษให้เขาได้จริงหรือ?
ภาคินยังคงจ้องมองพิมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขากำลังคิดอะไรอยู่? ความรู้สึกของเขาต่อเธอ... มันกำลังจะเปลี่ยนไปจริงๆ หรือ? เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินตรงมาหาพิมช้าๆ บรรยากาศรอบตัวยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ
“ความจริงอย่างนั้นหรือ?” ภาคินเอ่ยเสียงเบา เขาหยุดยืนตรงหน้าพิม จนเธอแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา “บางที... เธออาจจะได้ความจริงที่เธอต้องการ... เร็วๆ นี้ก็ได้”
เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพิม ราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน แล้วจู่ๆ เขาก็โน้มตัวลงมา...
เลขาถูกหักหลังฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก