"อย่าไปเลยพิม... อย่าทิ้งผมไป" เสียงกระซิบสั่นเครือหลุดออกมาจากริมฝีปากซีดเผือดของภาคิน ร่างของเขาทรุดฮวบลงบนพื้นเย็นเฉียบ ยามที่เห็นเงาของพิมเลือนหายไปในความมืดมิดของค่ำคืนที่เปรียบเสมือนจุดจบของโลกทั้งใบสำหรับเขา
หน้าห้องพักของเธอว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เคยเห็นวางอยู่ตรงนั้น ประตูบานนั้นปิดลงอย่างแผ่วเบา แต่เสียงก้องสะท้อนในหัวใจของภาคินดังราวกับฟ้าผ่า เขาจำได้ทุกคำพูดที่พิมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเจ็บปวด คำพูดที่กรีดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา การทรยศ การหลอกลวง และที่สำคัญที่สุด... การปฏิเสธถึงความผูกพันที่มีต่อเขาและลูกในท้อง
"ไม่จริง... ไม่จริง... พิม... เธอทำแบบนี้กับผมไม่ได้" ภาคินพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ พยายามปัดเป่าความคิดอันเลวร้ายให้จางหายไป แต่ภาพดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้นของพิมยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา เขาเคยคิดว่าเธอเป็นแค่เลขา เป็นแค่คนที่เขาใช้ประโยชน์ แต่เมื่อความจริงอันโหดร้ายปรากฏขึ้น ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความรักที่ซ่อนเร้นมานานก็ถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุ
เขาคลานไปที่ประตูห้องของพิม มือหนาพยายามควานหาลูกบิด แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นไปทั่วร่าง ราวกับโลกทั้งใบกำลังถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ เขาตะโกนเรียกชื่อเธออีกครั้ง เสียงแหบพร่าที่สะท้อนไปทั่วโถงทางเดินอันเงียบสงัด "พิม! ได้ยินผมไหม! พิม! กลับมาเถอะ!"
แต่มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา ความเงียบที่ดังยิ่งกว่าเสียงใดๆ ในโลก
ภาคินรีบลุกขึ้น เขาต้องหาเธอให้เจอ ต้องอธิบายให้เธอเข้าใจ เขาไม่รู้ว่าเธอจะไปที่ไหน แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าเธอต้องกำลังเสียใจ ต้องกำลังเจ็บปวด เขาคว้ากุญแจรถด้วยมือที่ยังสั่นเทา ตรงดิ่งลงไปชั้นล่าง ก้าวขึ้นรถสตาร์ทเครื่องยนต์ด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบ
เขาขับรถไปตามถนนหนทางที่คุ้นเคย แต่จิตใจกลับล่องลอยไปไกล ภาพความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ตั้งแต่วันแรกที่พิมก้าวเข้ามาในชีวิตเขา หญิงสาวผู้เงียบขรึม ซื่อตรง และมีความสามารถ เธอเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในชีวิตที่แห้งแล้งของเขา โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
เขาจำได้ถึงรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าของเธอเมื่อเขาชมเชยผลงานของเธอ รอยยิ้มที่ทำให้โลกที่เคยเย็นชาของเขากลับอบอุ่นขึ้นมาทันที เขาจำได้ถึงแววตาที่ฉายแววเป็นห่วงเป็นใยเมื่อเขาทำงานหนักจนเกินไป และที่สำคัญที่สุด เขาจำได้ถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่กล้าจะตีความในวันนั้น... ความรู้สึกที่เขาเพิ่งจะเข้าใจ... ความรัก
"ทำไม... ทำไมผมถึงโง่ขนาดนี้" ภาคินทุบพวงมาลัยรถอย่างแรง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนแทบจะหายใจไม่ออก เขาปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดเพียงลำพัง ปล่อยให้เธอต้องแบกรับความลับอันใหญ่หลวงเพียงคนเดียว
เขาขับรถไปทั่วเมือง ไปตามสถานที่ต่างๆ ที่เขาคิดว่าพิมอาจจะไป คอนโดของเพื่อนสนิทของเธอ บ้านของญาติที่เธอเคยพูดถึง แต่ทุกที่ที่เขาไป กลับมีเพียงความผิดหวังรออยู่ การสอบถามจากผู้คนรอบข้างก็ไร้ซึ่งวี่แววของเธอ ราวกับเธอได้อันตรธานหายไปจากโลกนี้แล้วจริงๆ
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เดือนแล้วเดือนเล่า ภาคินทุ่มเททุกอย่างเพื่อตามหาพิม เขาจ้างนักสืบเอกชนที่เก่งที่สุดเท่าที่จะหาได้ แจกจ่ายรูปถ่ายของเธอไปทั่วทุกสารทิศ แต่ก็ไม่มีข่าวคราวใดๆ กลับมา
ความหวังของเขาเริ่มเลือนลางไปทุกที เขาเริ่มถามตัวเองว่าบางที... บางทีพิมอาจจะไม่ได้อยากให้เขาตามหา อาจจะอยากหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล ความคิดนั้นทำให้หัวใจของเขาบีบรัดอย่างรุนแรง
คืนหนึ่ง ภาคินนั่งอยู่บนเตียงของเขา มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของพิมฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าหวานที่ตอนนี้คงจะเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ดวงตาที่เคยสดใส ตอนนี้คงจะเต็มไปด้วยน้ำตา
"พิม... ถ้าเธอได้ยินผม... ผมอยากจะบอกเธอว่า... ผมขอโทษ... ผมขอโทษจริงๆ" เสียงของเขาขาดห้วง เขาไม่รู้ว่าคำขอโทษนี้จะส่งไปถึงเธอได้หรือไม่ แต่เขาก็อยากจะบอก
เขาหยิบรูปถ่ายของพิมขึ้นมาดู รูปที่ถ่ายเมื่อตอนที่เธอเพิ่งจะเข้ามาทำงานใหม่ๆ เธอยิ้มอย่างสดใส แววตาดูมีความหวัง... หวังที่เขาได้ทำลายมันไป
"ผมจะตามหาคุณ... ไม่ว่าจะนานแค่ไหน... ผมจะไม่ยอมแพ้" ภาคินให้คำมั่นกับตัวเอง ดวงตาของเขาทอประกายความมุ่งมั่น แต่ลึกๆ แล้วเขาก็รู้ดี ว่าการตามหาใครสักคนในโลกที่กว้างใหญ่นี้ โดยที่ไม่มีแม้แต่เบาะแสเดียว มันยากเย็นเพียงใด
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อติดต่อ มองไปที่ชื่อของ "พิม" เขาอยากจะโทรหา อยากจะถามว่าเธออยู่ที่ไหน ทำไมถึงจากไป แต่เขาก็ไม่กล้า เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะรับสายหรือไม่ หรือถ้าเธอรับ เธอจะพูดอะไรกับเขา
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ภาคินหลับตาลง ปล่อยให้ความเศร้าโศกเข้าครอบงำ เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาจะไม่มีวันได้เจอหน้าพิมอีกเลยหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ เขาจะไม่มีวันลืมเธอ ผู้หญิงที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตเขา ผู้หญิงที่เขา... รัก
ยามที่แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง ภาคินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เขาสาบานกับตัวเองอีกครั้ง ว่าเขาจะตามหาเธอให้เจอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
"ผมจะรอคุณนะครับพิม... รอจนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง"
เขาได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาของลมพัดผ่านหน้าต่าง ราวกับเป็นเสียงของใครบางคนตอบรับคำสาบานของเขา
แต่ทว่า... ลึกๆ ในใจของภาคิน เขากลับมีความรู้สึกที่น่ากลัวกว่านั้นแฝงอยู่... ความรู้สึกที่ว่า พิมอาจจะไม่ได้จากไปเพียงลำพัง...
และแล้ว... ความมืดมิดแห่งค่ำคืนก็กลืนกินความหวังสุดท้ายของเขาไป... ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความไม่แน่นอน
เลขาถูกหักหลังฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก