"คุณกำลังจะบอกอะไรฉันคะพี่ภาคิน?" แพรวถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่สายตาของเธอก็จับจ้องไปที่ใบหน้าของภาคินอย่างไม่ลดละ
ภาคินถอนหายใจหนักๆ พลางปล่อยแขนของแพรวออกอย่างนุ่มนวล "แพรว... พี่มีเรื่องต้องคุยกับพิมเป็นการส่วนตัว" เขาพูด น้ำเสียงของเขาหนักแน่นจนแพรวไม่อาจโต้แย้งได้
แพรวหันไปมองพิมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "แต่... แพรวก็อยู่ตรงนี้ได้นะคะ" เธอพูด พลางพยายามยิ้มให้กลับมา แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนใจอย่างเห็นได้ชัด
"ไม่เป็นไรค่ะ คุณแพรว" พิมกล่าว พลางมองไปที่ภาคิน "ถ้าท่านประธานมีเรื่องต้องคุยกับฉันจริงๆ ฉันก็พร้อมจะคุย" เธอพูดเสร็จก็หันไปมองภาคิน "เราไปกันเถอะค่ะ"
ภาคินพยักหน้าให้กับพิม ก่อนจะหันไปกล่าวกับแพรว "ขอโทษนะแพรว คืนนี้พี่อาจจะอยู่กับเธอได้ไม่นาน"
แพรวอ้าปากค้าง พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ เธอทำได้เพียงมองตามหลังของภาคินและพิมที่เดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้เธออยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวราวกับอยู่เพียงลำพัง
เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากบริเวณที่จัดงานเลี้ยงแล้ว ภาคินก็พาพิมมายังระเบียงด้านนอกที่เงียบสงบ ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดมาปะทะใบหน้าของทั้งคู่
"คุณแพรว... เธอเป็นใครคะ?" พิมถามทันทีที่ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง
ภาคินหันมามองพิม สีหน้าของเขาดูเหนื่อยอ่อน "แพรว... เป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทผม" เขาอธิบาย "เธอ... เธอเคยชอบผมมาก่อน"
"แล้วท่านประธานล่ะคะ?" พิมถามต่อ "ท่านประธานเคยชอบเธอหรือเปล่า?"
ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "ผม... ผมเคยคิดว่าผมชอบเธอ" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่... ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิด"
"รู้ผิด?" พิมทวนคำ "หมายความว่ายังไงคะ?"
"หมายความว่า... ผู้หญิงที่ผมรักจริงๆ คือคุณ" ภาคินกล่าว พลางก้าวเข้าไปหาพิมอย่างช้าๆ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก... ผมปล่อยให้คำโกหกของคนอื่นมาทำลายความสัมพันธ์ของเรา"
พิมมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความรู้สึกผิดและความเสียใจฉายชัดอยู่ในนั้น แต่เธอก็ยังคงนึกถึงความเจ็บปวดที่เขาเคยทำไว้กับเธอ "ท่านประธาน... ท่านเคยมีผู้หญิงอื่นมากมาย ทำไมฉันถึงต้องเชื่อท่านคะ?"
"เพราะผมไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนเหมือนที่ผมรู้สึกกับคุณ" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "คุณทำให้ชีวิตผมมีสีสัน... คุณทำให้ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้น"
"แต่ท่านประธานก็เลือกที่จะผลักไสฉันออกไป" พิมกล่าว เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ท่านเลือกที่จะเชื่อคำโกหกมากกว่าความจริง"
"ผมถูกหลอก พิม... ผมถูกหลอกอย่างแนบเนียน" ภาคินพยายามอธิบาย "คนที่ปล่อยข่าวลือ... เขาต้องการทำลายผม และทำลายเรา"
"ใครคะ?" พิมถามอีกครั้ง "ใครกันที่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้?"
ภาคินมองออกไปนอกระเบียง ราวกับกำลังนึกถึงใบหน้าของใครบางคน "ผม... ผมเกือบจะแน่ใจแล้วว่าเป็นใคร" เขาพูด "แต่ผมต้องการเวลาอีกสักหน่อย เพื่อให้แน่ใจจริงๆ"
"แล้วเรื่องลูกของเราล่ะคะ?" พิมถาม พลางเอามือกุมท้องของตัวเองเบาๆ "ท่านประธานจะทำยังไงกับเรื่องนี้?"
"ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง" ภาคินกล่าว พลางก้าวเข้ามาใกล้พิมมากขึ้น "ผมจะดูแลคุณและลูกของเราให้ดีที่สุด"
"ท่านประธานแน่ใจเหรอคะ?" พิมถาม "ว่าท่านจะรับผิดชอบไหว?"
"ผมแน่ใจ" ภาคินตอบ พลางเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของพิมอย่างอ่อนโยน "ผมรักคุณ พิม... ผมรักคุณมาตลอด"
คำว่า "รัก" จากปากของภาคิน ทำให้พิมถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอกลับรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่
"ฉัน... ฉันไม่รู้จะเชื่อท่านได้หรือเปล่า" พิมกล่าว เสียงของเธอแผ่วเบา "สิ่งที่ท่านเคยทำกับฉัน... มันเจ็บปวดเกินไป"
"ผมรู้" ภาคินตอบ พลางก้มลงจูบหน้าผากของพิมอย่างแผ่วเบา "แต่ผมสัญญาว่าผมจะแก้ไขทุกอย่าง"
ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนมองหน้ากันอยู่นั้น เสียงเพลงจากภายในงานเลี้ยงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะของผู้คน
"พี่ภาคินคะ!"
เสียงของแพรวดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอเดินเข้ามาหาทั้งสองคนพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา
"พี่ภาคิน... ทำไมพี่ทำแบบนี้กับแพรวคะ?" เธอถาม เสียงสั่นเครือ "แพรวรักพี่นะ"
ภาคินถอนหายใจหนักๆ "แพรว... พี่บอกแล้วว่าพี่รักพิม" เขาพูด "พี่ไม่สามารถรักเธอได้"
คำพูดนั้นทำให้แพรวร้องไห้ออกมาอย่างหนัก "ไม่จริง! พี่โกหก! พี่ต้องโกหก!" เธอตะโกน พลางพุ่งเข้าหาพิมด้วยความโกรธ
"หยุดนะแพรว!" ภาคินตะโกน พลางก้าวเข้ามาระหว่างแพรวกับพิม
แต่แพรวก็ไม่ฟัง เธอผลักภาคินออกไปอย่างแรง ก่อนจะพุ่งเข้าหาพิม แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ทำอะไร พิมก็ยกมือขึ้นมาปัดป้อง
"แพรว! ใจเย็นๆ!" พิมกล่าว พลางพยายามหลบเลี่ยงการโจมตีของแพรว
"แก! แกแย่งพี่ภาคินไปจากฉัน!" แพรวตะโกน พลางพุ่งเข้าใส่พิมอีกครั้ง
ภาคินพยายามจะเข้าห้าม แต่แพรวกลับผลักเขาออกไปอีกครั้ง "อย่ามายุ่ง!" เธอตะโกน
ในจังหวะที่แพรวพุ่งเข้ามาหาพิมอีกครั้ง พิมก็ก้าวหลบไปด้านข้าง ทำให้แพรวเสียหลักล้มลงไปที่พื้น
"โอ๊ย!" แพรวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ภาคินรีบวิ่งเข้าไปหาแพรวทันที "แพรว! เป็นอะไรรึเปล่า?" เขาถาม พลางมองไปที่พิมด้วยสายตาตัดพ้อ
พิมยืนนิ่ง มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่สามารถทนให้แพรวทำร้ายเธอได้อีกต่อไป
"ฉัน... ฉันขอโทษนะคะ" พิมกล่าวเสียงเบา "แต่ฉันป้องกันตัวเอง"
แพรวเงยหน้ามองพิมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "แก! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแก!" เธอตะโกน พลางลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล
ภาคินมองไปที่พิมด้วยสีหน้าลำบากใจ "พิม..."
"ฉันว่าเราควรจะไปกันได้แล้วค่ะ ท่านประธาน" พิมกล่าว พลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป"
ภาคินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้" เขาตอบ พลางหันไปมองแพรว "แพรว... พี่ขอโทษ"
แพรวไม่ตอบอะไร เธอเพียงแต่มองตามหลังของภาคินและพิมที่เดินจากไปอย่างช้าๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคือง
เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากงานเลี้ยงแล้ว ภาคินก็พาพิมมายังรถของเขา
"คุณแน่ใจนะว่าคุณโอเค?" ภาคินถาม พลางมองไปที่พิมด้วยความเป็นห่วง
พิมพยักหน้า "ฉันโอเคค่ะ" เธอตอบ "แต่... ฉันคิดว่าเราควรจะคุยกันให้เคลียร์เรื่องทั้งหมด"
"แน่นอน" ภาคินตอบ พลางสตาร์ทเครื่องยนต์ "ผมจะเล่าทุกอย่างให้คุณฟัง"
เมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากบริเวณงานเลี้ยงไปแล้ว แพรวก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ... รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยแผนการร้ายบางอย่าง
"พิม... แกจะไม่มีวันได้ครอบครองพี่ภาคิน" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะไม่มีวันยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด!"
เลขาถูกหักหลังฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก