“พิม! ลูก! มาดูนี่สิ!” เสียงเรียกของภาคินดังขึ้นจากมุมห้องนั่งเล่นที่แสนกว้างขวาง พิมเดินอุ้มลูกชายตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยมาหาเขา ภาคินกำลังนั่งอยู่บนพื้น พลางก้มหน้าก้มตาต่อเลโก้สีสันสดใส ชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจัดกระจายอยู่รอบตัวเขา
“อะไรคะ?” พิมเอ่ยถามพลางมองไปที่ผลงานของสามี
“ดูสิ! ผมต่อเป็นรูปบ้านแล้วนะ! บ้านในฝันของเราไง” ภาคินเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้พิม ดวงตาเป็นประกายแห่งความภาคภูมิใจ
พิมมองไปยังสิ่งที่ภาคินต่อ มันไม่ใช่แค่บ้านธรรมดาๆ แต่มีสนามหญ้าสีเขียว มีรั้วกั้นสีขาว และมีดอกไม้เล็กๆ ประดับอยู่รอบๆ มันเป็นภาพของบ้านในอุดมคติที่เธอเคยวาดฝันไว้
“สวยจังเลยค่ะ” พิมเอ่ยชมด้วยความประทับใจ
“ใช่ไหมล่ะ! แล้วตรงนี้...” ภาคินชี้ไปที่ส่วนหนึ่งของบ้านเลโก้ “ตรงนี้คือห้องนอนของเรา... ตรงนี้คือห้องของน้อง... ส่วนตรงนี้...” ภาคินชี้ไปที่ระเบียงเล็กๆ “ตรงนี้คือที่ที่เราจะนั่งจิบกาแฟตอนเช้าด้วยกันไง”
พิมยิ้ม เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก การใช้ชีวิตร่วมกับภาคินในบ้านหลังนี้ มันเต็มไปด้วยความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่คอยเติมเต็มหัวใจของเธอ
“แล้ว... พี่ภาคินจะให้หนูไปทำงานไหมคะ?” พิมถามอย่างกังวลเล็กน้อย
“ไม่! ไม่ได้เด็ดขาด!” ภาคินตอบทันที “น้องยังเล็กอยู่ พิมต้องอยู่ดูแลน้องที่บ้านนี่แหละ”
“แต่ว่า...” พิมพยายามจะอธิบาย
“ไม่มีแต่! ผมไม่ยอมให้พิมเหนื่อยหรอก” ภาคินกอดพิมไว้แน่น “ผมจะทำงานหนักขึ้น เพื่อให้พิมกับน้องอยู่สบายที่สุด”
พิมซบหน้าลงกับอกของภาคิน เธอรู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่นำพาชายคนนี้เข้ามาในชีวิต
“แล้ว... พิมอยากให้บ้านของเรามีอะไรเพิ่มอีกไหม?” ภาคินถาม
“อืม...” พิมทำท่าครุ่นคิด “ขอสนามเด็กเล่นเล็กๆ ได้ไหมคะ? เผื่อว่าน้องโตขึ้นจะได้มีที่วิ่งเล่น”
“ได้เลย! ไม่มีปัญหา!” ภาคินตอบรับทันที “ผมจะต่อให้ใหญ่กว่าเดิมอีก!”
พวกเขาหัวเราะกันอย่างมีความสุข พลางมองไปยังลูกชายตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอย่างสงบ
“น้องหลับไปแล้วค่ะ” พิมกระซิบ
“งั้น... เราไปคุยกันต่อในห้องนอนดีกว่าไหม?” ภาคินเอ่ยเสียงกระซิบ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
พิมหน้าแดงเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าเห็นด้วย
สองปีผ่านไป...
บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำอันขมขื่น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของครอบครัวที่สมบูรณ์
“น้องนนท์! อย่าวิ่งเล่นแรงนะลูก!” เสียงของพิมดังขึ้นจากห้องครัว เธอเห็นลูกชายตัวน้อยวัยสามขวบกำลังวิ่งเล่นไปมาอย่างสนุกสนานในสนามเด็กเล่นที่ภาคินต่อให้
“ครับแม่!” น้องนนท์ตอบรับเสียงใส
ภาคินเดินออกมาจากห้องทำงาน พร้อมกับรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น เขาเดินเข้าไปโอบกอดพิมจากด้านหลัง
“ทำอะไรอยู่ครับที่รัก?” ภาคินถาม
“กำลังดูน้องนนท์เล่นค่ะ” พิมตอบ “ดูสิคะ โตเร็วมากเลย”
“ใช่แล้ว... โตเป็นหนุ่มแล้ว” ภาคินยิ้ม “เร็วๆ นี้คงจะมีสาวๆ มาติดเพียบเลย”
พิมหัวเราะ “พี่ภาคินก็พูดไป”
“ผมพูดจริงนะ” ภาคินหอมแก้มพิม “แต่ไม่เป็นไร... ยังไงผมก็มีพิมอยู่แล้ว”
พิมหันกลับไปมองภาคิน ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ “พี่ภาคินก็เหมือนกันค่ะ”
“แม่ครับ! พ่อครับ! มาเล่นด้วยกันเร็ว!” น้องนนท์ตะโกนเรียก
“ไปลูก! พ่อมาแล้ว!” ภาคินตอบรับ
ภาคินปล่อยอ้อมแขนของพิม แล้ววิ่งเข้าไปเล่นกับลูกชายอย่างสนุกสนาน พิมมองภาพนั้นด้วยความสุข เธอไม่เคยคิดฝันว่าชีวิตของเธอจะสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้
“จะไปทำงานแล้วเหรอคะ?” พิมถามภาคิน ขณะที่เขากำลังจะอาบน้ำแต่งตัว
“ใช่แล้ว... วันนี้มีประชุมสำคัญ” ภาคินตอบ “แต่ผมจะรีบกลับบ้านนะ”
“อย่าหักโหมนะคะ” พิมเตือน
“ผมจะไม่หักโหม... ผมรู้ว่ามีใครรอผมอยู่ที่บ้าน” ภาคินยิ้ม “ผมรักพิม รักน้องนนท์นะครับ”
“ฉันก็รักพี่ค่ะ” พิมตอบ
ภาคินจูบลาพิมอย่างอ่อนโยน ก่อนจะอุ้มน้องนนท์ขึ้นหอมแก้มฟอดใหญ่
“พ่อไปทำงานก่อนนะลูก... เย็นนี้พ่อจะซื้อไอศกรีมมาฝาก” ภาคินบอก
“เย้! ไอศกรีม!” น้องนนท์ร้องอย่างดีใจ
หลังจากภาคินออกไปทำงานแล้ว พิมก็พาน้องนนท์เข้าไปในบ้าน เธอเห็นพนักงานทำความสะอาดกำลังขัดพื้นอย่างขะมักเขม้น
“คุณพิมคะ... คุณภาคินฝากของมาให้ค่ะ” พนักงานทำความสะอาดบอก พร้อมกับยื่นกล่องของขวัญใบเล็กให้พิม
พิมรับกล่องของขวัญมา เปิดออกดู ข้างในเป็นสร้อยคอทองคำเส้นเล็กๆ พร้อมจี้รูปหัวใจ
“สวยจังเลยค่ะ” พิมเอ่ยชม
“คุณภาคินบอกว่า... ให้ใส่ติดตัวไว้ตลอดนะคะ” พนักงานทำความสะอาดบอก
พิมยิ้ม เธอรู้สึกมีความสุขกับความใส่ใจของภาคิน
“ขอบคุณค่ะ” พิมกล่าว
“ไม่ต้องค่ะ... คุณภาคินรักคุณพิมมากนะคะ” พนักงานทำความสะอาดบอก
พิมยิ้มรับ เธอรู้ดีว่าภาคินรักเธอมากแค่ไหน
บ่ายวันนั้น...
พิมกำลังนั่งอ่านหนังสือให้ลูกชายฟังอยู่บนโซฟา ขณะที่น้องนนท์กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ข้างๆ เธอ
ทันใดนั้น... เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น
“ใครมานะ?” พิมเอ่ยถาม
เธอเดินไปเปิดประตู และต้องประหลาดใจเมื่อพบกับผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู
“คุณ... คุณมาทำไมคะ?” พิมถามอย่างตกใจ
“ฉันมาหาคุณ” ผู้หญิงคนนั้นตอบ
“ใครคะ?” พิมถามอีกครั้ง
“ฉันชื่อ ‘อร’ ค่ะ... เป็นเพื่อนเก่าของพี่ภาคิน” ผู้หญิงคนนั้นตอบ
พิมอึ้งไปเล็กน้อย เธอไม่เคยได้ยินชื่ออรมาก่อน
“มีอะไรคะ?” พิมถาม
“ฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณ” อรพูดเสียงเบา “เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคุณภาคิน”
พิมรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
“เรื่องอะไรคะ?” พิมถาม
“คุณภาคิน... เขามีผู้หญิงคนอื่นค่ะ” อรพูด
พิมตาโตด้วยความตกใจ “ไม่จริง! คุณพูดอะไรน่ะ!”
“ฉันเห็นกับตาตัวเองค่ะ” อรยืนยัน “คุณภาคินนอกใจคุณ”
พิมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้า เธอไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
“คุณ... คุณโกหก!” พิมตะโกน
“ฉันไม่ได้โกหกค่ะ” อรพูดเสียงเศร้า “ฉันแค่อยากจะบอกความจริงให้คุณรู้”
ขณะนั้นเอง... น้องนนท์ก็วิ่งออกมาจากห้องนั่งเล่น
“แม่! ใครมาเหรอ?” น้องนนท์ถาม
อรเห็นน้องนนท์ ก็ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะมองพิมด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย
“แม่คะ... นั่นใครคะ?” น้องนนท์ถามอีกครั้ง
พิมมองหน้าน้องนนท์ สลับกับอร เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวดไปพร้อมๆ กัน
“แม่... แม่เป็นอะไรไปคะ?” น้องนนท์ถาม
“แม่... แม่ไม่เป็นไรจ้ะ” พิมตอบเสียงสั่น
“คุณ... คุณพูดมากเกินไปแล้ว!” พิมหันไปพูดกับอร “คุณออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!”
“แต่ว่า...” อรพยายามจะพูดต่อ
“ออกไป!” พิมตะคอกเสียงดัง
อรเห็นท่าทางของพิม ก็ยอมถอยออกมา เธอเดินจากไป ทิ้งให้พิมยืนนิ่งอยู่หน้าประตู
พิมปิดประตูลงอย่างแรง เธอกลับไปนั่งที่โซฟา พลางกอดน้องนนท์ไว้แน่น
“แม่คะ... แม่ร้องไห้เหรอคะ?” น้องนนท์ถาม
“ไม่... แม่ไม่เป็นไรจ้ะ” พิมตอบเสียงสั่น
หัวใจของพิมบีบคั้นด้วยความเจ็บปวด เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เรื่องราวความสุขที่เพิ่งจะเกิดขึ้น กำลังจะจบลงอีกครั้งหรือไม่?
“แล้ว... ถ้าพี่ภาคินกลับมา... พิมจะบอกเขาว่ายังไงคะ?” น้องนนท์ถาม
พิมเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบลูกชายอย่างไร
“แม่คะ... แม่จะทิ้งหนูไปเหรอคะ?” น้องนนท์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
พิมกอดน้องนนท์แน่นขึ้น “ไม่... แม่จะไม่ทิ้งหนูไปไหนทั้งนั้น”
พิมมองไปที่สร้อยคอรูปหัวใจที่เธอสวมอยู่ มันเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักของภาคิน แต่ตอนนี้... ความรักนั้นกำลังถูกตั้งคำถาม
“แม่คะ... พ่อไปทำงานแล้ว... แล้วแม่จะไปไหนคะ?” น้องนนท์ถาม
พิมมองหน้าน้องนนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก และความเจ็บปวด
“แม่... แม่จะอยู่กับหนูเสมอ” พิมตอบ
แต่ในใจของเธอ... กำลังมีความคิดที่จะหลบหนีไปให้ไกลที่สุด
“ถ้า... ถ้าแม่ไม่รักพ่อแล้ว... แม่จะยังรักหนูอยู่ไหมคะ?” น้องนนท์ถาม
พิมกอดน้องนนท์แน่นขึ้น “แม่รักหนูที่สุดในโลก... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... แม่ก็จะรักหนูเสมอ”
พิมมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของสวนสวยงามที่เคยทำให้เธอมีความสุข บัดนี้กลับดูมืดมนและน่ากลัว
“แม่คะ... พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่คะ?” น้องนนท์ถาม
“อีกไม่นานจ้ะ... พ่อจะรีบกลับมา” พิมตอบ
แต่ในใจของเธอ... เธอไม่แน่ใจเลยว่าจะมีวันนั้นอีกหรือไม่
“แม่คะ... แม่คะ...” น้องนนท์เริ่มงอแง
พิมอุ้มน้องนนท์ขึ้นมาแนบอก เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ เธอไม่ต้องการให้น้องนนท์เห็นน้ำตาของเธอ
“แม่รักหนูนะ... ที่สุดในโลก” พิมกระซิบ
เธอไม่รู้ว่าความสุขที่เธอเพิ่งได้รับมา จะต้องจบลงอีกครั้งหรือไม่
เลขาถูกหักหลังฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก