"อย่าคิดว่าเธอจะหนีพ้นไปได้!" เสียงตะโกนก้องสะท้อนไปทั่วโกดังร้าง กลิ่นอับชื้นและฝุ่นตลบอบอวลราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งที่มีชีวิต นลินกำหมัดแน่น ดวงตาจับจ้องไปยังร่างของชายสองคนที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้น แสงไฟนีออนที่กะพริบเป็นจังหวะยิ่งขับเน้นบรรยากาศแห่งความหวาดผวาให้ทวีคูณ
"พวกแกต้องการอะไร! เงินทอง? ฉันไม่มีให้แล้ว!" นลินพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่ความกลัวที่เกาะกินหัวใจก็ยากจะสลัดทิ้ง เธอโอบกอดน้ำมนต์เอาไว้แนบอก เด็กน้อยยังคงหลับใหลไม่รู้เรื่องราวอันตรายที่กำลังคุกคามรอบตัว
"เงินทองที่เราต้องการไปแล้วไง... แต่สิ่งที่เธอพรากไปจากเรา มันมากกว่านั้น นลิน" ชายอีกคนเดินเข้ามาใกล้ สวมเสื้อหนังสีดำสนิท แววตาคมกริบราวกับจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล "ความลับที่เธอเก็บงำไว้ มันกำลังจะเปิดเผย จงอย่าคิดว่าใครจะปกป้องเธอได้ตลอดไป"
นลินเบิกตากว้าง "ความลับอะไร! ฉันไม่รู้เรื่อง!" เธอโกหกเสียงแข็ง แต่น้ำเสียงที่สั่นเครือนั้นฟ้องความจริง
"อย่ามาทำเป็นไม่รู้! เราเห็นนะ! เราเห็นทุกอย่างที่เธอทำกับ เขา!" เสียงของชายคนแรกดังขึ้นอย่างหงุดหงิด "และเราจะทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครต้องรับรู้เรื่องสกปรกนั่นอีกต่อไป"
เมื่อพูดจบ ชายทั้งสองก็คว้าปืนออกมา นลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกระชับน้ำมนต์แน่นขึ้น พยายามมองหาทางหนี แต่ทุกทางดูเหมือนจะถูกปิดกั้น
"ถอยไปนะ!" เธอตะโกนพลางถอยหลังไปเรื่อยๆ
"จะหนีไปไหน? โกดังนี้มันตันแล้วนะแม่สาวน้อย" ชายคนหนึ่งหัวเราะเยาะ "แต่ไม่ต้องห่วง เราจะไม่ปล่อยให้เธอตายเปล่าหรอก... เราจะทำให้แน่ใจว่า มัน จะไม่หลุดรอดออกไปอีก"
ทันใดนั้น ประตูโกดังก็ถูกพังเข้ามาอย่างแรง เสียงปังสนั่นหวั่นไหวเรียกให้ทุกคนหันไปมอง พลเอกภาคย์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเคร่งขรึมฉายแววกรุ่นโกรธ แสงไฟที่ลอดผ่านช่องประตูที่พังเข้ามาส่องกระทบดวงตาของเขา ราวกับดวงตาของนักล่าที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ
"ปล่อยเธอซะ!" เสียงทุ้มทรงพลังของเขาดังก้องราวกับฟ้าผ่า
ชายทั้งสองหันมามองพลเอกภาคย์ด้วยความประหลาดใจระคนขุ่นเคือง "พลเอกภาคย์! แกมายุ่งเรื่องของเราทำไม!"
"เรื่องนี้มันเกี่ยวกับความปลอดภัยของประชาชน และฉันไม่มีวันปล่อยให้พวกแกทำร้ายผู้บริสุทธิ์" พลเอกภาคย์พูดพลางก้าวเข้ามาทีละก้าว ปืนในมือของเขากระบอกใหญ่สะท้อนแสงเย็นเยียบ
"ผู้บริสุทธิ์งั้นเหรอ? อย่ามาตลกนะ! เธอต่างหากที่กำลังทำลายทุกอย่าง!" ชายคนหนึ่งตะโกนกลับ
"ฉันไม่สนใจว่าแกจะคิดยังไง แต่ตอนนี้... พวกแกต้องวางปืนลง" พลเอกภาคย์กล่าวเสียงเย็น
การเผชิญหน้าดำเนินไปอย่างตึงเครียด นลินมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว เธอไม่รู้ว่าพลเอกภาคย์มาได้อย่างไร และเขาจะสามารถช่วยเหลือเธอและน้ำมนต์ได้หรือไม่
"แกคิดว่าแกเป็นใคร! ศาลเตี้ยรึไง!" ชายอีกคนพูดอย่างท้าทาย "แกไม่รู้หรอกว่าเรากำลังทำอะไรอยู่!"
"ฉันรู้ว่าพวกแกกำลังพยายามปิดปากใครบางคน เพื่อปกป้องความลับโสโครกของพวกแก" พลเอกภาคย์พูด ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วโกดัง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของนลิน "และฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น"
ทันใดนั้นเอง ชายคนหนึ่งก็ยิงปืนขึ้นฟ้า นลินตกใจร้องเสียงหลง น้ำมนต์ที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ
"ถอยไป! ไม่งั้นฉันจะยิงเด็กคนนี้!" ชายคนนั้นประกาศเสียงข่มขู่
พลเอกภาคย์ชะงักไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ปล่อยเด็กนะ! ฉันเตือนแกแล้ว!"
"แกต้องยอมทำตามที่เราสั่ง! ไม่งั้นเด็กคนนี้ได้ตายตาไม่หลับแน่!"
นลินมองไปยังพลเอกภาคย์ด้วยความหวัง เธอเห็นความเจ็บปวดในแววตาของเขา แต่ก็เห็นความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะปกป้องเธอและลูก
"อย่าทำอะไรนะคะ!" นลินตะโกนบอกพลเอกภาคย์ "ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ!"
"ไม่! ฉันไม่ยอมให้แกทำร้ายลูกของฉัน!" พลเอกภาคย์ประกาศเสียงกร้าว
สถานการณ์บีบคั้นจนถึงขีดสุด พลเอกภาคย์รู้ดีว่าเขาต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เพื่อปกป้องสิ่งที่เขารักที่สุด และเพื่อเปิดโปงความจริงที่ซ่อนเร้นมานาน
"เอาล่ะ... ถ้าอย่างนั้นเรามาดูกันว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน" พลเอกภาคย์กล่าวเสียงเย็น ก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
นายพลถูกหักหลังเศร้า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก