"เด็กน้อยคนนี้...หน้าตาเหมือนใครบางคนในอดีตของฉันเหลือเกิน" ประโยคนี้ลอยวนเวียนอยู่ในหัวของนายแพทย์ธรากร ราวกับเสียงกระซิบจากเงามืดที่คอยตามหลอกหลอน ภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายปัณณ์ ลูกชายบุญธรรมของอรุณรัศมีที่เขาเพิ่งรู้จักเมื่อไม่นานมานี้ ช่างมีส่วนผสมบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด ดวงตาใสแป๋วที่มองเขาอย่างไม่หวาดกลัว ริมฝีปากเล็กๆ ที่มักจะยิ้มแย้มอย่างสดใส เมื่อเห็นเขาสวมชุดกาวน์สีขาว ทำให้ธรากรอดที่จะสังเกตไม่ได้
มันไม่ใช่เพียงแค่ความน่ารักตามวัยของเด็กทารกทั่วไป แต่เป็นความคล้ายคลึงที่ยากจะอธิบาย เขาพยายามปัดความคิดนี้ทิ้งไปในตอนแรก คิดว่าอาจเป็นเพราะเขาเป็นหมอที่ต้องพบเจอเด็กๆ มากมาย จึงเกิดการติดตา หรืออาจเป็นเพราะเขาเองก็โหยหาความอบอุ่นจากครอบครัวที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสอย่างแท้จริง แต่ยิ่งเขาได้ใช้เวลากับปัณณ์มากเท่าไหร่ ความสงสัยในใจก็ยิ่งทวีคูณ
"คุณหมอคะ ทานน้ำหน่อยไหมคะ" เสียงหวานของอรุณรัศมีดังขึ้น ทำลายภวังค์ของธรากร เธอเดินเข้ามาพร้อมถาดเล็กๆ ที่มีแก้วน้ำและขนมชิ้นเล็กๆ วางอยู่ รอยยิ้มของเธอยังคงสดใส แต่ธรากรสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่นั้น
"ขอบคุณครับอรุณ" ธรากรรับแก้วน้ำมาดื่ม เขาเหลือบมองปัณณ์ที่กำลังเล่นของเล่นอย่างสนุกสนานอยู่บนพื้น "อรุณ... ปัณณ์นี่...อายุเท่าไหร่แล้วนะครับ" เขาถามออกไปอย่างไม่ตั้งใจ แต่คำถามนั้นกลับทำให้มือของอรุณรัศมีชะงักไปเล็กน้อย
"ปัณณ์...อายุขวบครึ่งแล้วค่ะคุณหมอ" เธอตอบเสียงเบา พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่ธรากรก็ยังคงจับความผิดปกติได้
"แล้ว...ครอบครัวของเขาเป็นอย่างไรบ้างครับ" เขาถามต่ออย่างจงใจ เขาต้องการรู้ทุกรายละเอียดเกี่ยวกับเด็กคนนี้ โดยเฉพาะที่มาที่ไปของเขา
อรุณรัศมีหน้าซีดเผือด เธอพยายามรวบรวมสติ "ครอบครัว... ของปัณณ์... เอ่อ... เขา... เขาไม่มีครอบครัวแล้วค่ะคุณหมอ" เธอพูดตะกุกตะกัก "ฉัน...เจอเขาตอนยังเล็กมาก... และก็...รับเขามาดูแลค่ะ"
"เจอตอนเล็กมาก... หมายถึง...ตอนไหนครับ" ธรากรจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ เขาสังเกตเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนขึ้นที่ขมับของเธออย่างเห็นได้ชัด
"ก็...เมื่อประมาณขวบกว่าๆ ที่แล้วค่ะ... ตอนนั้นเขา...ถูกทิ้งไว้" เธอพูดโกหกอย่างยากลำบาก คำโกหกแต่ละคำเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของเธอเอง
ธรากรย่นคิ้ว เขารู้สึกว่าคำตอบของอรุณรัศมีมันไม่สมเหตุสมผลนัก ยิ่งเขาพยายามขุดคุ้ย เธอก็ยิ่งถอยห่าง ราวกับมีกำแพงบางๆ กั้นระหว่างเธอและเขา
"แต่...ที่คุณหมอเห็น... ปัณณ์ก็แข็งแรงดีนะครับ... ไม่เหมือนเด็กที่ผ่านความลำบากมามาก" ธรากรพูดอย่างนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความกดดัน
"ก็...เพราะฉันดูแลเขาอย่างดีค่ะ" เธอตอบ พยายามยิ้มให้ดูมั่นใจ "ฉันรักเขาเหมือนลูกแท้ๆ"
"ผมเชื่อครับ" ธรากรพูด แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังปัณณ์ ใบหน้าของเด็กน้อยสะท้อนแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาในห้อง ดวงตาของเขาเป็นสีเดียวกันกับดวงตาของใครบางคนที่เขาเคยรู้จัก... ดวงตาคู่นั้น... ที่มีความทรงจำบางอย่างฝังอยู่ลึกๆ ในใจ
เย็นวันนั้น หลังจากที่อรุณรัศมีพาปัณณ์กลับไปแล้ว ธรากรยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขายังคงนึกถึงแววตาของอรุณรัศมีที่ฉายความเจ็บปวดและความหวาดกลัวอยู่ลึกๆ เมื่อเขาถามถึงครอบครัวของปัณณ์ มันไม่ใช่แค่ความลับที่เธอปิดบังเกี่ยวกับเด็กคนนี้ แต่มันคือความลับที่ใหญ่กว่านั้น
เขาตัดสินใจ เขาจะไม่ปล่อยให้ความสงสัยนี้กัดกินใจเขาไปมากกว่านี้ เขาจะสืบหาความจริงเกี่ยวกับเด็กชายปัณณ์ให้ได้ ถึงแม้ว่าความจริงนั้นอาจจะทำให้เขาเสียใจก็ตาม
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ของนักสืบส่วนตัวที่เขาเคยใช้บริการในอดีต "ผมมีงานให้คุณทำ... ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเด็กชายคนหนึ่ง ชื่อ ปัณณ์... อายุประมาณขวบครึ่ง... และค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อ อรุณรัศมี... ฉันต้องการรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพวกเขา... ทุกอย่าง"
เสียงตอบรับจากปลายสายดังมาอย่างหนักแน่น "รับทราบครับคุณหมอ"
ธรากรวางโทรศัพท์ลง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนสี ความมืดมิดกำลังคืบคลานเข้ามา และเขารู้ดีว่า ภายในความมืดมิดนั้น อาจมีบางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ รอวันที่จะถูกเปิดเผย... ความลับของเด็กน้อยปัณณ์ และความลับของอรุณรัศมี... กำลังจะถูกขุดคุ้ย
เขากำหมัดแน่น ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เป็นความรู้สึกที่ทั้งกลัว ทั้งอยากรู้ และอาจจะ... เป็นความหวังบางๆ ที่เขาไม่กล้าจะยอมรับ
เขาจะรู้ความจริง... ไม่ว่าความจริงนั้นจะโหดร้ายเพียงใดก็ตาม
คุณหมอกับความลับดวงใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก