"ผมจะตามหาเธอ" คำประกาศิตที่หลุดออกมาจากปากของ นพ.ธรากร ไม่ใช่เพียงคำพูดลมๆ แล้งๆ แต่คือคำมั่นสัญญาที่หลุดออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณที่กำลังเจ็บปวด สร้อยคอรูปหัวใจสีแดงสดในมือของเขายังคงเย็นเฉียบ แต่ความเย็นนั้นกลับไม่อาจดับไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชนขึ้นในดวงตาของเขา เหรียญตราเล็กๆ ที่สลักอักษรย่อ "ร.ร." ที่ซ่อนอยู่ใต้จี้หัวใจ คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันความสงสัยของเขา... อรุณรัศมีกำลังตั้งครรภ์!
ความจริงที่ตีแสกหน้าเขาอย่างแรงยิ่งกว่าการที่เธอเกลียดเขาเสียอีก ความรู้สึกผิดบาปที่ถาโถมเข้ามา บีบคั้นหัวใจของเขาจนแทบจะแตกสลาย เขามองลงไปที่สร้อยคออีกครั้ง มือสั่นระริก ไม่เชื่อในสิ่งที่ตาเห็น ไม่เชื่อในสิ่งที่ใจรับรู้
"เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำซ้ำๆ พยายามปฏิเสธความจริงอันโหดร้าย "ถ้า... ถ้าเธอท้องจริง... แล้วทำไมเธอถึงทิ้งสร้อยเส้นนี้ไป... ทำไมเธอถึงจากไปโดยไม่บอกอะไรเลย..."
ความคิดตีกันวุ่นวายในหัวของธรากร เขาจำได้ถึงวันที่เขามอบสร้อยเส้นนี้ให้อรุณรัศมีในวันเกิดของเธอ แววตาที่เปี่ยมสุขของเธอ รอยยิ้มที่สดใส... เธอรักมันมาก
แล้วทำไม... ทำไมเธอถึงทิ้งมันไว้ที่นี่?
"หรือว่า... เธอคิดว่าผมจะไม่รับผิดชอบ?" เสียงของเขาขาดห้วง เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเบื้องนอก ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดราวกับสะท้อนความรู้สึกของเขา
"ไม่... ผมไม่มีวันทำแบบนั้น" เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาฉายแววแห่งความแน่วแน่ "ผมจะรับผิดชอบ... ผมจะดูแลเธอและลูก... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"
ความแค้นในอดีต ความขัดแย้งระหว่างสองตระกูล... ทั้งหมดนั้นดูเลือนรางไปในทันที เมื่อเทียบกับชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้น ชีวิตที่เป็นส่วนหนึ่งของเขา
ธรากรหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นิ้วเรียวยาวที่เคยใช้กรีดมีดผ่าตัดอย่างแม่นยำ บัดนี้สั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เขากำลังจะกดเบอร์โทรศัพท์
"คุณชานนท์..." เขาเรียกชื่อเพื่อนสนิทและรุ่นพี่ที่ไว้ใจที่สุด
"ว่าไง ธรากร มีอะไรด่วนหรือเปล่า?" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย
"ผม... ผมต้องการความช่วยเหลือ" ธรากรกล่าวเสียงเครียด "อรุณรัศมี... เธอหายไป"
"อะไรนะ! หายไปไหน?" ชานนท์ถามด้วยความตกใจ
"ผมไม่รู้... เธอโกรธผมมาก... เธอจากไป... และผมคิดว่า... เธออาจจะกำลังตั้งครรภ์"
ความเงียบโรยตัวลงมาครู่หนึ่ง ก่อนที่ชานนท์จะเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น
"ไม่ต้องห่วงนะธรากร ฉันจะช่วยแกตามหาเธอเอง แกไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น"
"ขอบคุณมากนะชานนท์"
หลังจากวางสาย ธรากรก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ใช่คนเดียวที่ต้องแบกรับภาระนี้อีกต่อไป
เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน รื้อค้นเอกสารต่างๆ อย่างรวดเร็ว เขาต้องการข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลรัศมีกุล... ต้องการรู้ว่ามีความขัดแย้งอะไรที่รุนแรงถึงขนาดทำให้ทั้งสองตระกูลเป็นศัตรูกันมานาน
เขารู้เพียงคร่าวๆ ว่าตระกูลรัศมีกุล เป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงในด้านธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ขณะที่ตระกูลภัทรเดชะ เป็นตระกูลที่ทรงอิทธิพลในวงการทหารและธุรกิจ แต่รายละเอียดของความขัดแย้งนั้น... เขากลับไม่เคยรู้มาก่อน
"พ่อ... แม่... ท่านรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?" เขาถามตัวเอง
ความรู้สึกผิดยิ่งทวีคูณเมื่อคิดถึงพ่อแม่ของเขา เขาไม่อยากให้เรื่องนี้กระทบกระเทือนจิตใจของท่านมากไปกว่านี้
ธรากรตัดสินใจว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ของเขาจนกว่าจะพบอรุณรัศมีเสียก่อน เขาต้องมั่นใจว่าอรุณรัศมีปลอดภัย และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงทั้งหมด
เขากลับไปที่ห้องนอน มองดูรูปถ่ายของเขากับอรุณรัศมีที่วางอยู่บนหัวเตียง รอยยิ้มของเธอในภาพนั้น ยังคงสดใสราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ผมรักเธอนะอรุณรัศมี" เขาพึมพำ มองดูภาพถ่ายนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย "ผมจะปกป้องเธอและลูกของเรา... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"
ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็มีข้อความเข้ามา
เป็นข้อความจากชานนท์
"ฉันได้ข่าวมา... ว่ามีคนเห็นอรุณรัศมีขึ้นรถแท็กซี่ไปที่สถานีขนส่ง... เธออาจจะกำลังจะเดินทางไปที่ไหนสักแห่ง"
หัวใจของธรากรเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง สถานีขนส่ง... เธออาจจะกำลังจะหนีไป...
"ผมต้องรีบไปแล้ว" เขาบอกตัวเอง
เขาคว้าเสื้อคลุมและกุญแจรถ แล้วรีบออกจากห้องพัก
ท้องฟ้าด้านนอกยังคงมืดมิด แต่ในใจของธรากร บัดนี้มีแสงสว่างแห่งความหวังเล็กๆ ส่องประกายขึ้นมา
เขาจะตามหาเธอให้เจอ... เขาจะอธิบายทุกอย่างให้เธอเข้าใจ... และเขาจะปกป้องเธอและลูกของเขา...
แม้จะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูของตระกูล... แม้จะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม...
เขาขับรถออกจากคอนโดอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่ง
ในใจของเขามีเพียงสิ่งเดียวที่คิดถึง... คือการได้พบอรุณรัศมีอีกครั้ง... และการได้ปกป้องเธอ...
แต่ในขณะที่เขากำลังขับรถไป เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
"ฮัลโหลครับ" เขาตอบรับ
"คุณหมอธรากร ใช่ไหมคะ?" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
"ครับ ผมเอง"
"ดิฉัน... ดิฉันเป็นพยาบาลที่คลินิกเล็กๆ แห่งหนึ่งในต่างจังหวัดค่ะ" เสียงของผู้หญิงคนนั้นสั่นเครือ "เมื่อคืนนี้... คุณอรุณรัศมี... เธอมาที่นี่... เธอ... เธอมีอาการน่าเป็นห่วงมากค่ะ"
หัวใจของธรากรแทบจะหยุดเต้น
"เธอเป็นอะไรครับ!" เขาถามอย่างร้อนรน
"เธอ... เธอแท้งค่ะคุณหมอ... ลูกในท้องของเธอ... หลุดไปแล้ว..."
คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจของธรากร เขายังคงกำพวงมาลัยรถแน่น มือสั่นเทาจนแทบจะควบคุมรถไม่อยู่
"ไม่... ไม่จริง..." เขาพึมพำ
"เธอ... เธอปลอดภัยแล้วค่ะคุณหมอ... แต่เธอ... เธอเสียใจมาก... และ... เธอไม่มีใครเลย..."
น้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปเมื่อครู่ บัดนี้ไหลทะลักออกมาอีกครั้ง
เขาทำทุกอย่างพัง... ทุกอย่าง...
เขาตัดสินใจหักเลี้ยวรถกะทันหัน มุ่งหน้าไปยังทิศทางของคลินิกในต่างจังหวัดนั้น
ความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายขึ้นในใจ บัดนี้กลับมอดดับลงอย่างรวดเร็ว
แต่... สิ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่... คือความรับผิดชอบ... และความรักที่เขามีต่อเธอ...
เขาจะไปหาเธอ... ไปดูแลเธอ... ไปอยู่เคียงข้างเธอ...
แม้ว่ามันอาจจะสายเกินไป... ที่จะรักษาทุกสิ่งทุกอย่างให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม...
คุณหมอกับความลับดวงใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก