“ฉันไม่เชื่อหรอกค่ะคุณหมอ!” เสียงของอรุณรัศมีสั่นเครือ แววตาเจ็บปวดมองตรงไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความสำนึกผิด ธรากรหลับตาลง พยายามรวบรวมสติและความกล้าหาญทั้งหมดที่มี เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างบางที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัส แต่ก็ชะงักเมื่อเห็นแววตาหวาดระแวงของเธอ
“อรุณรัศมี… ได้โปรดฟังฉันก่อน” เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น “สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต… ฉันรู้ว่ามันเลวร้าย และฉันก็รู้ว่าฉันผิด… ผิดอย่างมหันต์”
มือหนาค่อยๆ เลื่อนมาจับมือเล็กที่เย็นเฉียบของเธอไว้แน่น ไม่มีความลังเล ไม่มีความอาย มีเพียงความจริงใจที่ปรากฏในดวงตาคู่นั้น “ฉันไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขความผิดพลาดของครอบครัวฉันได้… แต่ฉันสาบานได้เลยว่า ความรู้สึกที่มีต่อเธอ… มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย”
น้ำตาเม็ดใสไหลรินลงมาอาบแก้มของอรุณรัศมี เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้น “ความรู้สึก… คุณพูดถึงความรู้สึกอะไรคะ? ความรู้สึกที่พ่อของคุณเคยทำลายครอบครัวฉัน? ความรู้สึกที่ทำให้ฉันต้องสูญเสียทุกอย่างไป?”
“ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น!” ธรากรส่ายหน้าแรง ถ้อยคำของเธอราวกับมีดกรีดลึกเข้าไปในหัวใจ “ฉันกำลังพูดถึงความรัก… ความรักที่ฉันมีให้เธอ… อรุณรัศมี… ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอ”
เขาบีบมือเธอเบาๆ ราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นและจริงใจทั้งหมดไปถึงร่างบาง “ฉันรู้ว่ามันสายเกินไป… ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันไม่พอ… แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ตลอดเวลาที่ผ่านมา… ฉันตามหาเธอ… ฉันคิดถึงเธอ… ฉันรักเธอ… รักเธอมากกว่าชีวิตของฉันเอง”
คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขาในครานี้ มันแตกต่างออกไป มันไม่ใช่คำพูดลอยๆ ที่ได้ยินในละครน้ำเน่า แต่มันคือคำพูดที่มาจากส่วนลึกของหัวใจ ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเสียใจ และความหวังอันริบหรี่
“ฉันรู้ว่ามันคงยาก… ยากมาก… ที่เธอจะเชื่อคำพูดของฉัน… โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าฉันเป็นใคร” ธรากรเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นราวกับจะสะท้อนอารมณ์ที่กำลังถาโถม “แต่ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น… ฉันจะทำทุกอย่าง… ทุกวิถีทาง… เพื่อให้เธอกลับมาเชื่อใจฉันอีกครั้ง… เพื่อให้เธอให้อภัยฉัน… และเพื่อเรา… เพื่ออนาคตของเรา… และเพื่อลูกของเรา”
คำว่า ‘ลูกของเรา’ ทำให้อรุณรัศมีตาเบิกกว้าง เธอสะดุ้งเฮือกราวกับถูกฟ้าผ่า ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดหลายปี กำลังจะถูกเปิดเผยโดยไม่ทันตั้งตัว
“ลูก… คุณ… คุณรู้ได้ยังไง?” เสียงของเธอแหบแห้ง จนแทบจะไม่ได้ยิน
ธรากรเห็นความตกใจในดวงตาของเธอ เขาก้มลงมองพื้นดินราวกับจะหาคำตอบให้ตัวเอง “ฉัน… ฉันรู้มาสักพักแล้ว… หลังจากที่… หลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้น… ฉันได้ยิน… ได้ยินจากคนในครอบครัวเธอ… แต่ตอนนั้น… ฉันไม่กล้า… ไม่กล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง… และเผชิญหน้ากับเธอ”
เขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำ “แต่ตอนนี้… ฉันไม่กลัวอีกแล้ว… ฉันพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่าง… ฉันพร้อมจะเป็นพ่อของลูก… และเป็นสามีของเธอ… ฉันรักเธอ… อรุณรัศมี… ได้โปรด… ได้โปรดให้โอกาสฉันอีกครั้ง”
อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างพิจารณา เธอเห็นความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความรักที่สุกสกาวอยู่เบื้องหลัง เธอนึกถึงวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต วันที่เธอต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปอย่างไม่ทันตั้งตัว วันที่เธอต้องแบกรับภาระอันใหญ่หลวงไว้เพียงลำพัง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็นึกถึงใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักของลูกน้อยในครรภ์ ภาพนั้นทำให้หัวใจของเธออ่อนลง
“ฉัน… ฉันไม่รู้…” เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา
“ไม่เป็นไร… ฉันเข้าใจ” ธรากรกุมมือเธอไว้แน่นอีกครั้ง “ฉันจะรอ… ฉันจะรอจนกว่าเธอจะพร้อม… แต่ฉันขอสัญญา… ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ… และลูกของเรา… ได้อีกเด็ดขาด”
เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา รอยจูบนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน การปกป้อง และความรักที่ล้นเปี่ยม อรุณรัศมีหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความหวังไหลรินลงมา เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในวินาทีนี้… เธอรู้สึกเหมือนมีใครสักคน… ที่พร้อมจะยืนเคียงข้างเธอ…
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของธรากรก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาผละออกจากเธอเล็กน้อย ชะเง้อหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความแปลกใจ
“ใครโทรมาดึกๆ ดื่นๆ?” เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วกดรับสาย
“ฮัลโหลครับ…”
เสียงของเขาเปลี่ยนไปทันที เมื่อได้ยินปลายสายพูดอะไรบางอย่าง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงเรื่อยๆ มือที่จับโทรศัพท์เริ่มสั่นระริก
“อะไรนะครับ! … เป็นไปไม่ได้!”
ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หันมามองอรุณรัศมีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ราวกับเพิ่งเห็นผี
“คุณหมอ… เกิดอะไรขึ้นคะ?” อรุณรัศมีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
ธรากรไม่ตอบคำถามของเธอ เขากุมโทรศัพท์แน่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
“บ้าน… บ้านของผม… ไฟไหม้…” เขาพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา “คุณแม่… คุณแม่อยู่ในบ้าน…”
อรุณรัศมีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคาดคิดว่าเหตุการณ์จะพลิกผันไปอย่างรวดเร็วขนาดนี้
คุณหมอกับความลับดวงใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก