โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 638 คำ
"ฉันไม่เคยเชื่อในเรื่องพรหมลิขิต... จนกระทั่งได้พบเธออีกครั้ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู ทำให้ "รินลดา" หรือ "อันนา" ในร่างใหม่สะดุ้งเฮือก ร่างกายผอมบางราวกับจะปลิวไปตามลม แต่แววตาคมกริบกลับเต็มไปด้วยประกายที่เธอคุ้นเคย... ใบหน้าที่เธอพยายามขุดฝังลงไปในส่วนลึกของความทรงจำ จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับว่ากาลเวลาหกปีที่ผ่านมาไม่เคยมีอยู่จริง
อันนาเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก เธอพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน เสียงเพลงบรรเลงคลอเบาๆ ในงานเลี้ยงหรูหรา กลับกลายเป็นเสียงอื้ออึงในโสตประสาท มือที่จับแก้วแชมเปญเย็นเฉียบสั่นเทา "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" เธอพยายามเค้นเสียงถามออกไป น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์
"ผมก็มาหาคนที่ผมตามหามาตลอดหกปีไง อันนา" รินดาเดินเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับมีร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววเดียวกันกับวันที่เขาหันหลังให้เธอไป... "เธอเปลี่ยนไปมากนะ... สวยขึ้น"
คำชมนั้นกลับกลายเป็นคมมีดกรีดแทงหัวใจอันนา เธอไม่ต้องการคำชมจากเขา ไม่ต้องการความสนใจจากเขาอีกต่อไป "คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ คุณรินดา ฉันไม่ใช่คนที่คุณตามหา" เธอพยายามย้ำเตือนตัวเองอยู่เสมอว่านี่คือ "อันนา" นักธุรกิจสาวผู้ประสบความสำเร็จ ไม่ใช่ "รินดา" หญิงสาวผู้บอบช้ำที่ถูกทอดทิ้ง
"อย่าปฏิเสธฉันแบบนี้เลยอันนา" เขาก้มหน้าลงมา ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย "ผมรู้ว่าเธอคือรินดา... คนที่ผมรัก"
"ความรักเหรอคะ" อันนาหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น "คุณเคยรู้จักความรักจริงๆ หรือเปล่า คุณรินดา" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยอ่อนหวาน บัดนี้เต็มไปด้วยความเย็นชาและเย้ยหยัน "หรือคุณแค่กำลังเล่นสนุกกับความรู้สึกของคนอื่นไปวันๆ"
ก่อนที่รินดาจะได้ตอบอะไร เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา "พี่รินดาคะ... คุณมาอยู่ที่นี่เอง"
อันนาหันไปมองตามเสียง และหัวใจก็แทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หญิงสาวร่างบางในชุดราตรีสีแดงเพลิง ยืนอยู่ข้างๆ รินดา ใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็นสัน ทุกอย่างดูคุ้นตา... เหมือนเงาสะท้อนของใครบางคน
"อรุณรัศมี... เธอมาทำอะไรที่นี่" รินดาถามด้วยน้ำเสียงติดจะประหลาดใจ
"อรุณรัศมี?" อันนาพึมพำชื่อนั้นเบาๆ ในหัวมันวนเวียนอยู่ไม่หาย
"ค่ะพี่รินดา หนูตามหาพี่มาทั้งงานเลยค่ะ" อรุณรัศมียิ้มหวานให้รินดา ก่อนจะหันมามองอันนา "อ้าว... พี่คนสวยคะ คุณคือใครคะ" น้ำเสียงของอรุณรัศมีเต็มไปด้วยความสงสัย แต่แววตาที่มองอันนา กลับมีความซับซ้อนบางอย่างที่อันนาอ่านไม่ออก
"เธอคือ... คู่ค้าน่ะ" รินดาตอบตะกุกตะกัก พยายามเลี่ยงที่จะบอกความจริง
"คู่ค้าเหรอคะ" อรุณรัศมีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แต่หนูไม่เคยเห็นพี่รินดาพูดถึงคู่ค้าคนนี้เลยนะคะ... แถมยังดูสนิทสนมกันเป็นพิเศษเลยนะคะ" เธอมองอันนาด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน
อันนารู้สึกได้ถึงกระแสความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น เธออยากจะหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ แต่ขาของเธอกลับแข็งทื่อ ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น
"อรุณรัศมี... อย่าพูดมาก" รินดาเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"แต่หนูพูดความจริงนี่คะพี่รินดา" อรุณรัศมีเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "แล้วอีกอย่าง... พี่รินดาคะ อรุณรัศมี... เป็นใครคะ ทำไมถึงได้มาอยู่ใกล้ๆ พี่รินดาแบบนี้" เธอเน้นคำว่า "อรุณรัศมี" ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ
อันนาชะงักคำพูดของอรุณรัศมี "อรุณรัศมี... คุณเป็นใครกันแน่" เธอถามออกไปตรงๆ
อรุณรัศมียิ้มมุมปาก "หนู... เป็นคนที่พี่รินดารักค่ะ"
คำตอบนั้นเหมือนฟ้าร้องครืนกลางหัวใจอันนา เธอหันขวับไปมองรินดา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี
"ไม่จริง... มันไม่จริง!" อันนาตะโกนออกมา เสียงของเธอสั่นเครือ
"อันนา... ฟังผมก่อน" รินดาพยายามจะอธิบาย
"ไม่ต้องค่ะ! ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!" น้ำตาคลอหน่วย อันนารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ รินดา... ดวงตาคู่นั้น... รอยยิ้มนั้น... มันช่างคุ้นเคยราวกับเป็นเงาของใครบางคน... หรือว่า... หรือว่าเธอคือ...
"พี่รินดาคะ... พี่คนสวยคะ" อรุณรัศมีพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าเดิม "จริงๆ แล้ว... หนูมีเรื่องอยากจะบอกทุกคนค่ะ... หนู... คือลูกสาวของพี่รินดาค่ะ!"
คำประกาศของอรุณรัศมี ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นถึงกับเงียบกริบ อันนาอ้าปากค้าง มองอรุณรัศมีด้วยความไม่เชื่อสายตา ลูกสาวของรินดา? เป็นไปได้อย่างไร? ถ้าอย่างนั้น... ถ้าอย่างนั้น...
"ถ้า... ถ้าเธอเป็นลูกสาวของพี่รินดา..." อันนาพึมพำเสียงแผ่วเบา "แล้ว... แล้วฉันล่ะ... ฉันคือใครในชีวิตของเขา... ในเมื่อหกปีที่แล้ว... เขาบอกฉันว่า... ว่าฉันคือทุกสิ่ง..."
อันนามองหน้าอรุณรัศมีอย่างสับสนปนเป เธอสัมผัสได้ถึงความลับบางอย่างที่กำลังถูกเปิดเผย แต่คำประกาศที่ดังออกมานั้น มันรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
"หนู... คือลูกสาวของพี่รินดาค่ะ" อรุณรัศมีพูดซ้ำอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเย้ยหยันอันนาอย่างแผ่วเบา
อันนาถอยหลังไปอย่างช้าๆ เธอไม่เข้าใจ... ไม่เข้าใจอะไรเลย... หกปีที่แล้ว เขาจากไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ทิ้งเธอไว้กับลูกในท้อง... แล้ววันนี้... วันที่เธอพร้อมจะกลับมาทวงคืนทุกสิ่ง... เขากลับมาพร้อมกับ "ลูกสาว" ของเขา?
"เป็นไปไม่ได้..." อันนาพึมพำอย่างสิ้นหวัง "เป็นไปไม่ได้..."
เธอกับแม่เลี้ยงเดี่ยวกลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก