ตอนที่ 4 — สายตาที่เปลี่ยนไป

"เธออีกแล้วเหรอ?" เสียงห้วนปราศจากอารมณ์ดังขึ้นจากริมฝีปากที่เคยมีรอยยิ้มอ่อนโยนของเมขลา ใบหน้าของเธอในกระจกสะท้อนภาพของเพชร CEO หนุ่มผู้เย็นชา แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความสับสนระคนขยะแขยง นี่ไม่ใช่เธอ! ภาพสะท้อนนั้นดูราวกับกำลังเย้ยหยัน ‌เธอขยับนิ้วที่เรียวยาวของเพชร จ้องมองมันอย่างพิจารณา มันไม่ใช่เล็บมือที่เธอเคยไว้ใจเล็มอย่างประณีต แต่มันคือเล็บมือผู้ชายที่แข็งแรง หยาบกร้าน และมีรอยห้อเลือดจางๆ ตรงโคนเล็บ

"คุณเพชรคะ ดารินรอพบอยู่ค่ะ" ​เสียงหวานใสดังมาจากด้านนอกประตูห้องทำงาน เมขลา (ในร่างเพชร) สะดุ้งโหยง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะกระเด็นออกมานอกอก ภาพของดาริน หญิงสาวสวยสง่าที่เคยเข้ามาหาเพชรบ่อยๆ ผุดขึ้นมาในหัว ‍นี่คือคนที่เธอต้องรับมือในฐานะเพชรอย่างนั้นหรือ? ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้… อึดอัด หงุดหงิด ราวกับมีก้อนอะไรบางอย่างติดอยู่ที่ลำคอ

"ไล่เธอไป" คำสั่งสั้นๆ หลุดออกมาจากปากของเพชร ‌(เมขลา) เสียงของเขาแหบพร่ากว่าปกติ ดารินคงแปลกใจ แต่เธอก็เป็นมืออาชีพพอที่จะไม่เซ้าซี้ เธอถอยออกไปพร้อมกับเสียงถอนหายใจแผ่วเบา

เมื่อแน่ใจว่าดารินไปแล้ว เมขลา (ในร่างเพชร) ก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บอสตัวใหญ่ ‍ความรู้สึกประหลาดเริ่มถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ไม่ใช่แค่ความหงุดหงิดเมื่อดารินเข้ามาใกล้ แต่มันคือความรู้สึกที่… สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อวานนี้… ตอนที่เธอหลงทางไปในตึก และเลขาคนใหม่ของเพชรที่ชื่อ 'น้ำ' ​เป็นคนพาเธอกลับมา เธอจำได้ว่ามีบางอย่างในแววตาของน้ำที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย… อบอุ่น ราวกับได้เจอที่พักพิงในพายุ

"น้ำ…" เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ความรู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลังเมื่อนึกถึงใบหน้าของน้ำ เลขาคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานเมื่อไม่กี่วันก่อน เป็นคนเงียบๆ ​พูดน้อย แต่แววตาของเธอ… มันมีความอ่อนโยนที่แฝงไว้ลึกๆ ที่เมขลาไม่เคยเจอในตัวเพชรตัวจริงเลยสักครั้ง

"คุณเพชรครับ มีอะไรให้รับใช้ครับ" เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นจากหน้าประตู เมขลา (ในร่างเพชร) ​เงยหน้าขึ้นมอง น้ำยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาที่มองมากลับมีความห่วงใยแฝงอยู่จนเธอรู้สึกได้

"น้ำ… เมื่อวานนี้… ขอบคุณนะ" เธอพูดตะกุกตะกัก พยายามปรับโทนเสียงให้เหมือนเพชรให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ น้ำพยักหน้ารับเบาๆ "ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ทำตามหน้าที่"

"ไม่… ไม่ใช่แค่นั้น" เมขลา (ในร่างเพชร) ลุกขึ้นเดินไปหาน้ำอย่างเชื่องช้า ร่างกายของเพชรดูสูงสง่าอย่างน่าประหลาด เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นไปสัมผัสแขนของน้ำ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาจากปลายนิ้ว มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากความเย็นชาของเพชรตัวจริงอย่างสิ้นเชิง

"คุณน้ำ… คุณรู้สึกอะไรกับผม… กับเพชร… หรือเปล่า?" คำถามหลุดปากออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เมขลา (ในร่างเพชร) แทบจะกัดลิ้นตัวเอง น้ำนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติ "ผม… ผมแค่เคารพคุณเพชรครับ"

"เคารพ?" เมขลา (ในร่างเพชร) ขมวดคิ้ว น้ำไม่ตอบ เพียงแต่ยืนนิ่ง ดวงตาของเธอมองสำรวจใบหน้าของเพชร (เมขลา) อย่างพิจารณา ราวกับกำลังพยายามหาอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่

"แล้ว… ถ้าผมบอกว่า… ผมไม่ได้รู้สึกเหมือนที่เคยรู้สึก… คุณจะทำยังไง?" เธอถามต่อ เสียงสั่นเครือ หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่เธอรู้สึกว่าน้ำ… เป็นคนเดียวที่เธอจะสามารถเปิดเผยความสับสนนี้ได้

น้ำเงียบไปนานจนเมขลา (ในร่างเพชร) คิดว่าเธอจะไม่ได้คำตอบ แต่แล้วน้ำก็ค่อยๆ เอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของเธอ มือที่เย็นเฉียบของน้ำวางทาบบนแก้มของเพชร (เมขลา) ช้าๆ "คุณเพชร… คุณกำลังรู้สึกสับสน… ใช่ไหมครับ?"

คำถามนั้นทำให้เมขลา (ในร่างเพชร) แทบจะทรุดลงกับพื้น น้ำมองเข้ามาในดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง ราวกับมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ "ผม… ผมไม่รู้" เธอตอบเสียงแผ่วเบา

"ไม่เป็นไรครับ" น้ำพูดเสียงอ่อนโยน "ค่อยๆ หาคำตอบไปด้วยกันนะครับ"

คำพูดนั้น… มันเหมือนมีสายน้ำเย็นชะโลมหัวใจที่แห้งผากของเธอ น้ำไม่ตัดสินเธอ ไม่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเหมือนที่เพชรตัวจริงมักจะมองคนอื่น เธอรู้สึกถึงความจริงใจในน้ำเสียงของน้ำ และในแววตาของเขา

แต่แล้ว… เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านนอกประตู ห้องทำงานของเพชรถูกเปิดออกอย่างแรง ดารินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเธอจับจ้องไปที่มือของน้ำที่ยังคงวางอยู่บนแก้มของเพชร (เมขลา)

"นี่คุณกำลังทำอะไรกับเพชรอยู่คะ?" เสียงของดารินแหลมสูง เต็มไปด้วยความหึงหวง เมขลา (ในร่างเพชร) ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา

น้ำถอนมือออกไปยืนข้างๆ เธอนิ่งๆ ใบหน้าเรียบเฉย "ผมแค่… ตรวจสอบอาการของคุณเพชรครับ"

"ตรวจสอบอาการ?" ดารินหัวเราะเยาะ "เพชรเขาเป็นอะไรไปคะ? ทำไมถึงทำตัวแปลกๆ แบบนี้?" สายตาของเธอทอดมองมาที่เมขลา (ในร่างเพชร) อย่างจับผิด

เมขลา (ในร่างเพชร) พยายามควบคุมสติ "ไม่มีอะไร… ดาริน" เธอพูดเสียงเข้มขึ้น พยายามเลียนแบบน้ำเสียงที่เย็นชาของเพชร "นายออกไปก่อน ฉันมีเรื่องต้องคุยกับน้ำ"

"ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!" ดารินก้าวเข้ามาในห้อง "ฉันเป็นห่วงเพชร ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" เธอจ้องมองเมขลา (ในร่างเพชร) ด้วยสายตาอาฆาต ราวกับกำลังจะเห็นความลับที่ซ่อนอยู่

เมขลา (ในร่างเพชร) รู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากดาริน เธอไม่แน่ใจว่าดารินรู้ความจริงเรื่องการสลับร่างหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ คือดารินกำลังสงสัย และการที่เธออยู่ใกล้ชิดกับน้ำในสถานการณ์แบบนี้ อาจนำพาความเดือดร้อนมาสู่ทั้งคู่

"ออกไปเดี๋ยวนี้ ดาริน!" เมขลา (ในร่างเพชร) ตะคอกเสียงดัง เธอไม่เคยขึ้นเสียงกับใครแบบนี้มาก่อน แต่น้ำก็ยืนอยู่ข้างๆ เธอ และเธอก็ไม่อยากให้น้ำต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอ

ดารินมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "ฉันจะไม่ยอมให้แกมายุ่งกับเพชรเด็ดขาด!" เธอกลั่นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง ทิ้งความอึมครึมและความตึงเครียดไว้เบื้องหลัง

เมื่อดารินออกไปแล้ว เมขลา (ในร่างเพชร) ก็หันไปมองน้ำ ใบหน้าของน้ำยังคงเรียบเฉย แต่แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึก… หวั่นไหว

"คุณน้ำ… ผมขอโทษ" เธอพูดเสียงเบา

น้ำส่ายหน้าเล็กน้อย "ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบ "แต่คุณเพชร… คุณต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะครับ"

"ระวังอะไร?"

"คุณดาริน… เธออันตรายกว่าที่คุณคิดครับ" น้ำพูดเสียงจริงจัง "และผม… ผมก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเพชรได้เหมือนกัน"

คำพูดนั้น… ทำให้หัวใจของเมขลา (ในร่างเพชร) เต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมน้ำถึงพูดแบบนั้น แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด… ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนอยู่เคียงข้างเธอในโลกที่แปลกประหลาดและอันตรายใบนี้

แต่แล้ว… ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ไม่ใช่ดาริน… แต่เป็นชายร่างใหญ่ สวมชุดดำสนิท ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม และในมือของเขาถือปืนสั้นที่ชี้ตรงมาที่… เมขลา (ในร่างเพชร)

"เพชร… แกต้องไปกับฉัน!" ชายคนนั้นตะโกนเสียงดัง

เมขลา (ในร่างเพชร) เบิกตากว้างด้วยความตกใจ น้ำเองก็ดูจะตกใจไม่แพ้กัน เขาพุ่งเข้ามาขวางหน้าเมขลา (ในร่างเพชร) ทันที

"หยุดนะ!" น้ำตะโกน

แต่เสียงปืนก็ดังขึ้น…