“นี่มันบ้าอะไรกัน!” เสียงตะโกนของเพชรดังลั่นไปทั่วห้องทำงานกว้างขวาง จนไอริส เลขาสาวคนใหม่ถึงกับสะดุ้งโหยง เธอกำลังจะก้าวเข้าไปรายงานความคืบหน้าของโปรเจกต์ใหม่ แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอแทบจะยืนขาสั่น
“คุณเพชร...เป็นอะไรไปคะ?” ไอริสถามเสียงสั่น แต่ในใจกลับกรีดร้อง นี่มันอะไรกัน? ทำไมคุณเพชรถึงได้...ทำท่าทางแปลกๆ แบบนี้?
เมขลาในร่างของเพชรหันขวับ ดวงตาคมกริบสาดประกายวาวโรจน์ มันไม่ใช่แววตาเย็นชาที่ไอริสคุ้นเคย แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ความหวั่นไหว และ...ความต้องการบางอย่างที่เธอเองก็ไม่อยากจะยอมรับ
“ก็แค่...เอกสารนี่มันเยอะเกินไปหน่อย” เมขลาพยายามกลบเกลื่อน พลางปาเอกสารกองโตลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่ใส่ใจ นี่มันไม่ใช่ตัวเขา! ผู้ชายที่เย็นชา ไร้อารมณ์คนนี้ จะมาแสดงอาการหงุดหงิดง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง? แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้...นี่คือตัวเธอเองที่กำลังแสดงละครในร่างของเขา!
“ให้ฉันช่วยนะคะ” ไอริสเสนอตัวอย่างรวดเร็ว เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน และสายตาก็ปะทะเข้ากับดวงตาของเมขลาที่กำลังจ้องมองเธออยู่
วินาทีนั้น โลกทั้งใบของเมขลาหยุดหมุน สมองที่เคยประมวลผลข้อมูลซับซ้อนของธุรกิจได้อย่างรวดเร็ว กลับหยุดชะงักลงตรงที่ใบหน้าสวยหวานของไอริส รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ใบหูเล็กๆ ที่มีต่างหูระยิบระยับ และกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูก...มันคือกลิ่นที่เธอคุ้นเคย กลิ่นที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่ได้สัมผัส
“ไม่ต้อง” เสียงของเมขลาแหบพร่ากว่าปกติ “ฉันทำเองได้”
ไอริสเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในน้ำเสียงของคุณเพชร แต่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าคุณเพชรดู...อ่อนลง หรือบางครั้งก็ดูเหมือนจะเผลอแสดงความรู้สึกออกมา
“แต่ถ้าคุณเพชรมีอะไรให้ช่วย บอกได้เสมอนะคะ” ไอริสกล่าวพลางยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจของเมขลาบีบรัดอีกครั้ง เธอพยายามเบือนหน้าหนี พยายามตั้งสมาธิกับกองเอกสารที่อยู่ตรงหน้า แต่มันก็เปล่าประโยชน์
ยิ่งพยายามจะผลักไสความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งพบว่ามันยากเหลือเกินที่จะทำ
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตั้งแต่เธอสวมบทบาทเป็นเพชร เลขาคนนี้ก็อยู่เคียงข้างเธอเสมอ คอยช่วยเหลือในทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องงานเล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงเรื่องที่ซับซ้อนอย่างการบริหารบริษัท ไอริสไม่เคยปริปากบ่น แถมยังดูมีความสุขที่ได้ทำงานกับเธอ (ในร่างของเขา)
และที่สำคัญ...เธอก็สังเกตเห็นว่าเพชร (ในร่างของเธอ) ไม่เคยแสดงท่าทีอึดอัด หรือพยายามหลีกเลี่ยงเธอเลยสักครั้ง
“ไอริส” เมขลาเรียกชื่อไอริสเสียงเบา เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะพูดอะไรออกไป รู้แต่เพียงว่าอยากจะทำลายกำแพงบางๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ
“คะ?” ไอริสตอบรับ พลางเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด เพื่อหยิบเอกสารบางส่วนที่เมขลาทำหล่น
“คุณ...ทำงานกับฉันมานานแค่ไหนแล้ว?” เมขลาถาม ยิ่งถามตัวเองก็ยิ่งรู้สึกว่าคำถามนี้มันไร้สาระ เพราะเธอรู้ดีว่าเพชรจะรู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
“ก็...เกือบปีแล้วค่ะ” ไอริสตอบ พลางยิ้ม “เราทำงานกันได้ดีนะคะ”
“ดี?” เมขลาทวนคำ “ดีแค่ไหน?”
ไอริสเงยหน้ามองเมขลา ดวงตาใสซื่อของเธอสะท้อนเงาของเมขลาที่กำลังยืนนิ่งอยู่ “ดีมากค่ะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่า...เราจะเข้ากันได้ขนาดนี้”
คำว่า “เข้ากันได้” เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างของเมขลา เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า แม้ว่าเธอจะพยายามควบคุมตัวเองแค่ไหน ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความรู้สึกของเธอกำลังเปลี่ยนไป
ไม่ใช่แค่ความรู้สึกของเมขลาที่เปลี่ยนไป ไอริสเองก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แตกต่างออกไปจากปกติ คุณเพชรที่เคยเย็นชา และทำเหมือนเธอเป็นแค่อุปกรณ์ในการทำงาน ตอนนี้กลับมีแววตาที่อ่อนลง มีน้ำเสียงที่ฟังดู...มีความรู้สึกมากขึ้น
“คุณ...สบายดีใช่ไหมคะ?” ไอริสถามอย่างเป็นห่วง “ดูคุณเพชร...เหนื่อยๆ นะคะ”
“ฉัน...สบายดี” เมขลาตอบเสียงแหบพร่า “แค่...มีเรื่องให้คิดเยอะ”
“ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกได้เสมอนะคะ” ไอริสย้ำอีกครั้ง คราวนี้เธอยื่นมือไปวางบนแขนของเมขลาอย่างแผ่วเบา
สัมผัสที่แผ่วเบานั้นเหมือนจุดชนวนให้ความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจของเมขลาปะทุขึ้นมา เธอเงยหน้ามองไอริส ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน
ในดวงตาของไอริสนั้น เมขลาเห็นเพียงความห่วงใย ความปรารถนาดี และ...บางสิ่งบางอย่างที่คล้ายคลึงกับความรู้สึกที่กำลังก่อตัวในใจของเธอ
“ไอริส...” เมขลาเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือ
“คะ?”
“ฉัน...รู้สึก...” เมขลาลังเล เธอจะบอกความจริงได้ไหม? จะบอกได้ไหมว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ ไม่ใช่เพชรที่เธอเคยรู้จัก แต่เป็นเธอ เมขลา ที่กำลังสับสนในความรู้สึกของตัวเอง
“รู้สึกอะไรคะ?” ไอริสถาม พลางขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด
“รู้สึก...ว่า...” เมขลาพยายามรวบรวมสติ “ว่า...คุณสำคัญกับฉันมาก”
คำพูดนั้นทำเอาไอริสชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานของเธอฉายแววประหลาดใจ แต่ก็มีความสุขปนอยู่ด้วย
“คุณเพชร...”
“อย่าเรียกฉันว่าคุณเพชร” เมขลาพูดขัดขึ้น “เรียกฉันว่า...เมขลา”
ไอริสเบิกตากว้าง “คุณเพชร...”
“เรียกฉันว่าเมขลา” เมขลาเน้นเสียง “ได้โปรด”
นี่คือช่วงเวลาที่เธอจะตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุด เธอจะยอมรับความรู้สึกนี้ หรือจะเก็บมันไว้เป็นความลับตลอดไป?
ไอริสมองเข้าไปในดวงตาของเมขลา เธอเห็นความจริงใจ และความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของเพชร
“เมขลา...” ไอริสเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ ราวกับจะทดสอบความรู้สึก
เมขลาหลับตาลงช้าๆ สัมผัสได้ถึงใบหน้าที่กำลังเข้ามาใกล้ของไอริส
“ฉัน...ไม่อยากให้เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานอีกต่อไป” เมขลาพึมพำ
จู่ๆ ประตูห้องทำงานก็เปิดผัวะออก!
“เมขลา! ฉันมาแล้ว! เราไปกันเลยนะ” เสียงสดใสของใครบางคนดังขึ้น พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง
เมขลาและไอริสผงะถอยห่างออกจากกันทันที ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“ใครน่ะ?” เสียงของหญิงสาวดังขึ้น เมื่อเธอเห็นไอริสยืนอยู่ใกล้ๆ กับ “คุณเพชร” ของเธอ
เมขลาหันไปมองผู้ที่เข้ามาใหม่ หัวใจของเธอหล่นวูบ...
ฉันสลับตัวกับเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก