"แผนการนี้... มันเสี่ยงเกินไป" เสียงห้าวทุ้มของผู้ชายดังขึ้นในความมืด เป็นเสียงที่เมขลาในร่างเพชรคุ้นเคย แต่กลับแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและไม่มั่นใจ
"เสี่ยงแต่จำเป็นค่ะคุณเพชร" เมขลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะเต้นระรัวไม่ต่างกัน เธอกำลังยืนอยู่กลางห้องทำงานอันโอ่อ่าของเพชร ซึ่งตอนนี้กลายเป็นอาณาเขตของเธอไปโดยปริยาย แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องให้เห็นเงาของบุคคลทั้งสองที่ทาบทับกันบนพื้นห้อง กลิ่นอายของความขัดแย้งและความหวังที่ปะปนกันคละคลุ้ง
"ถ้าแผนเราพลาด... ไม่ใช่แค่เราสองคนที่เดือดร้อน" เพชรพึมพำ มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นวิวเมืองยามค่ำคืน ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟระยิบระยับราวกับกำลังประมวลผลความเป็นไปได้นับล้าน "เขาคนนั้น... ไม่ปล่อยให้เรามีโอกาสแก้ตัวง่ายๆ หรอก"
เมขลาเดินเข้าไปใกล้ ยืนเคียงข้างเขา ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องรอบคอบที่สุดค่ะ คุณเพชร เราไม่สามารถปล่อยให้คนที่ทำลายชีวิตคุณ และเกือบจะทำลายชีวิตฉันไปได้ง่ายๆ แบบนี้" เธอหยุดหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "การแก้แค้นที่ดีที่สุด... คือการรอคอย และโจมตีในจังหวะที่เหมาะสมที่สุด"
“แต่เวลาของเรา... มันไม่มากพอ” เพชรหันมาสบตาเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่พยายามปกปิด “หลักฐานที่เรามี... มันยังไม่แน่นหนาพอที่จะสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้โดยตรง เราต้องให้เขาตายใจก่อน”
“นั่นแหละค่ะ คือสิ่งที่ฉันกำลังจะเสนอ” เมขลาเท้าแขนลงบนขอบหน้าต่าง มองใบหน้าเคร่งเครียดของเพชร “เราจะใช้ความไว้วางใจที่เขาคิดว่ามีต่อ ‘เพชร’ นี่แหละ เป็นเครื่องมือ”
“หมายความว่ายังไง?”
“เราจะค่อยๆ ดึงข้อมูลออกมาค่ะ อย่างแนบเนียนที่สุด โดยไม่ให้เขาสงสัย เราจะทำเหมือน ‘เพชร’ ยังคง ‘ทำงาน’ ให้เขาอยู่ตามปกติ แต่ในขณะเดียวกัน เราจะใช้โอกาสนี้รวบรวมหลักฐานที่ชี้ชัดว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด” เมขลาอธิบาย น้ำเสียงเริ่มมีพลังมากขึ้น “เราต้องสร้างความเชื่อใจให้เขาก่อน ว่า ‘เพชร’ ที่เขาเห็นตอนนี้... คือ ‘เพชร’ คนเดิมที่ภักดีกับเขา”
เพชรหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูเย้ยหยันตัวเอง “ภักดี... กับคนที่พยายามฆ่าฉันเนี่ยนะ?”
“ไม่ใช่ภักดีค่ะ แต่เป็นการ ‘แสดง’ เพื่อให้เขาตายใจ” เมขลาเน้นคำว่า ‘แสดง’ “เราจะปล่อยให้เขาคิดว่าเรากำลังดำเนินแผนการตามที่เขาต้องการ เพื่อผลประโยชน์ของเขาเอง ในขณะที่เรากำลังวางกับดักที่ใหญ่กว่ารอเขาอยู่”
“กับดักที่ใหญ่กว่า?”
“ใช่ค่ะ” เมขลาพยักหน้า “เราจะปล่อยให้เขา ‘ได้’ อะไรบางอย่างที่เขาต้องการเล็กๆ น้อยๆ ไปก่อน เพื่อล่อให้เขาเผยพิรุธออกมาให้มากที่สุด เมื่อเขามั่นใจว่าเราจะทำตามคำสั่งของเขาจริงๆ เขาจะประมาท และนั่นคือโอกาสของเรา”
“แล้วหลักฐานล่ะ? เราจะเอาหลักฐานมาจากไหน?” เพชรถามต่อด้วยความสงสัย
“ข้อมูลที่เขาเก็บไว้... ในห้องทำงานส่วนตัวของเขาค่ะ” เมขลาตอบ “ฉันเคยเห็นเอกสารบางอย่างที่เขาเก็บไว้ตอนที่ฉันยังเป็นเลขาของคุณเพชร แต่ฉันไม่เคยมีโอกาสเข้าถึงได้เต็มที่ ตอนนี้... ฉันคิดว่าฉันทำได้”
“เธอแน่ใจนะเมขลา?” เพชรเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “ถ้าเธอถูกจับได้... ฉันจะทำอะไรไม่ได้เลย”
“นั่นคือเหตุผลที่เราต้องวางแผนให้รัดกุมที่สุดค่ะ” เมขลาเอื้อมมือไปแตะแขนของเพชรเบาๆ “คุณเพชร... ฉันรู้ว่าคุณกำลังเสียใจ และโกรธแค้น แต่การแก้แค้นที่เกิดจากอารมณ์... มักจะนำมาซึ่งความผิดพลาด เราต้องใช้สมอง และความอดทน”
เพชรมองมือของเธอที่วางอยู่บนแขนเขา ความอบอุ่นที่ส่งผ่านเข้ามาทำให้เขารู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด เขาพยักหน้าช้าๆ
“ตกลง... เราจะทำตามแผนของเธอ” เพชรตัดสินใจ “แต่เธอต้องระวังตัวให้มากที่สุด ฉันจะคอยดูอยู่ห่างๆ และจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อปกป้องเธอ”
“ขอบคุณค่ะ” เมขลายิ้มบางๆ “ขั้นตอนแรก... เราต้องทำให้ ‘เพชร’ ที่ทุกคนรู้จัก... ดูเหมือนจะยังคงอยู่”
วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในบริษัท ‘อครา กรุ๊ป’ กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความตึงเครียดที่เกิดจากความระแวงและข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วถึง ‘เพชร’ CEO หนุ่มผู้ทรงอิทธิพลหายตัวไปอย่างลึกลับ และไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เมขลาในร่างเพชรปรากฏตัวขึ้นที่ห้องประชุมใหญ่ โดยมี ‘กวิน’ ทนายความคู่ใจของเพชรยืนประกบอยู่ข้างๆ กวินมีท่าทีประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดที่ได้เห็น ‘เพชร’ กลับมา แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้
“ทุกท่านครับ” เมขลาในร่างเพชรเริ่มพูด เสียงของเธอหนักแน่นและเด็ดขาด “ผมขอโทษที่ทำให้ทุกท่านเป็นห่วง ผมมีเรื่องบางอย่างที่ต้องจัดการเป็นการส่วนตัว ผมจะกลับมาบริหารงานตามปกติในเร็วๆ นี้”
สายตาของเหล่าผู้บริหารสแกนเธออย่างพิจารณา พวกเขารู้ดีว่า ‘เพชร’ ไม่ใช่คนที่จะหายไปไหนโดยไม่มีเหตุผล และการกลับมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ยิ่งทำให้เกิดความสงสัย
“ท่านประธานคะ... มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับท่าน...” หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเอ่ยขึ้นด้วยความกล้า
เมขลาในร่างเพชรหันไปสบตาเธอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น “ข่าวลือ... ก็คือข่าวลือครับ คุณนภา” เธอพูดเสียงเย็น “ผมจะให้ความกระจ่างในเรื่องนี้ในเวลาที่เหมาะสม”
เธอหันกลับมามองผู้บริหารทุกคนอีกครั้ง “ส่วนเรื่องงาน... ช่วงนี้ผมอาจจะไม่ได้เข้าออฟฟิศบ่อยนัก ผมได้มอบหมายให้คุณกวินดูแลงานในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการบริหารโดยตรงแทนผม โปรดให้ความร่วมมือกับเขาอย่างเต็มที่”
คำสั่งนี้ทำให้เกิดเสียงกระซิบกระซาบไปทั่วห้อง กวินเองก็ดูเหมือนจะตกใจกับอำนาจที่ถูกมอบหมายให้ แต่ก็พยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว
“ผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดครับท่านประธาน” กวินตอบ
หลังจากนั้น เมขลาในร่างเพชรก็รีบออกจากห้องประชุม โดยปล่อยให้เหล่าผู้บริหารงุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
“แผนแรกสำเร็จแล้วค่ะ” เมขลาพูดกับเพชรที่กำลังรอเธออยู่ในห้องทำงานส่วนตัว “ตอนนี้ทุกคนกำลังสงสัย และจับตามองเราอย่างใกล้ชิด”
“แล้วเราจะเริ่ม ‘ล้วง’ ข้อมูลจากเขาได้เมื่อไหร่?” เพชรถาม
“ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าค่ะ” เมขลาตอบ “เราต้องให้เวลาเขา ‘คิด’ ว่าเรากำลังจะทำอะไร และค่อยๆ สร้างความมั่นใจให้เขาว่า ‘เพชร’ คนนี้... ยังคงเป็น ‘เพชร’ คนเดิมที่เชื่อฟังเขา”
“แต่ถ้าเขาไม่เชื่อใจเราล่ะ?”
“เขาจะต้องเชื่อค่ะ” เมขลาพูดอย่างมั่นใจ “เพราะเขากำลังต้องการ ‘เพชร’ ที่มีอำนาจในการตัดสินใจ และสามารถสั่งการได้อย่างเด็ดขาด เพื่อดำเนินแผนการของเขาให้สำเร็จ เขาไม่สามารถเสีย ‘เครื่องมือ’ ชิ้นสำคัญไปได้ง่ายๆ”
“งั้นก็... รอเวลา” เพชรพยักหน้า
“ใช่ค่ะ... รอเวลา” เมขลากล่าว “การแก้แค้นที่ต้องใช้เวลา... คือการแก้แค้นที่เจ็บปวดที่สุด”
เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพเมืองที่คุ้นเคยตอนนี้กลับดูแปลกตา ราวกับว่าเธอและเพชรกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ
“ฉันหวังว่า... เราจะอดทนได้นานพอ” เธอกระซิบกับตัวเอง
แต่ในขณะที่พวกเขากำลังวางแผนขั้นต่อไปอย่างรอบคอบ คนที่พวกเขาหมายหัวอยู่เบื้องหลังนั้น... ก็กำลังเฝ้ารอคอยจังหวะของตัวเองเช่นกัน และดูเหมือนว่า... จังหวะของเขากำลังจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด
“คุณเพชร... มีเรื่องด่วนครับ!” เสียงเลขาคนใหม่ของเพชรดังขึ้นที่หน้าห้องทำงาน “คุณกวินขอพบด่วนที่สุดครับ!”
เมขลาและเพชรมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความกังวล... อะไรกันแน่ที่กวินต้องการพบด่วนขนาดนี้? มีบางอย่างผิดปกติแน่ๆ
ฉันสลับตัวกับเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก