โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 1,605 คำ
“ถ้าผมบอกว่าสิ่งที่เขาทำมันเลวร้ายจนถึงขั้นที่ต้องแลกด้วยชีวิต คุณจะเชื่อผมไหม?” เสียงทุ้มเย็นของ ‘เพชร’ ที่ตอนนี้คือ ‘เมขลา’ สั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเยือกเย็น บัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกเก็บงำมานาน
เสียงฝนที่โปรยปรายด้านนอก ราวกับจะสะท้อนอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาในห้องทำงานหรูหราแห่งนี้ แสงไฟสลัวที่ส่องลงมา ทำให้เงาของผู้คนทั้งสามคนทอดทาบทับกันไปมาอย่างน่าหวาดผวา ‘ท่านประธาน’ ผู้มีอำนาจสูงสุดของบริษัท ‘วิษณุ’ ชายชราที่เคยดูใจดี บัดนี้ใบหน้าเคร่งขรึมบ่งบอกถึงความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย ‘อิงดาว’ หญิงสาวสวยที่เคยเป็นคู่แข่งหัวใจของเมขลา บัดนี้ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
“คุณพูดอะไรของคุณ เพชร! มันเป็นไปไม่ได้!” เสียงของวิษณุขาดห้วง เขาพยายามปั้นหน้าให้เรียบเฉย แต่ดวงตาที่หลุบต่ำบ่งบอกถึงความไม่สบายใจอย่างชัดเจน
“เป็นไปไม่ได้อย่างนั้นเหรอครับท่านประธาน?” เมขลาในร่างเพชร ยิ้มเยาะ “ผมถามจริงๆ เถอะครับ ตั้งแต่ผมเข้ามาบริหารบริษัทนี้ ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ท่านประธานจะเห็นด้วยกับผมสักครั้ง การตัดสินใจทุกอย่างของผม ท่านมักจะคัดค้านเสมอ ราวกับว่ามีใครบางคนคอยบงการอยู่เบื้องหลัง”
เธอก้าวเข้าไปใกล้เก้าอี้ที่วิษณุนั่งอยู่ สายตาของเธอมองตรงเข้าไปในดวงตาของชายชรา ราวกับจะเจาะลึกเข้าไปในจิตใจ “ผมเริ่มสงสัยเมื่อผมพบว่าเอกสารสำคัญบางอย่างหายไป และเมื่อผมเริ่มสืบสวน ผมก็พบความเชื่อมโยงที่น่าตกใจ… ความเชื่อมโยงระหว่างท่านประธาน กับ ‘ใครบางคน’ ที่ผมไม่เคยคาดคิดว่าจะเกี่ยวข้อง”
อิงดาวหน้าซีดเผือด เธอรีบเอื้อมมือไปจับแขนวิษณุ “ท่านคะ… อย่าไปฟังเขาค่ะ เขาพูดจาเหลวไหล”
“เหลวไหลอย่างนั้นเหรอ?” เมขลาแสร้งทำเป็นตกใจ “แต่เอกสารเหล่านั้น มันก็ยืนยันทุกอย่างที่ผมสงสัยนะครับท่านประธาน มันเป็นหลักฐานที่ชัดเจนว่า… ท่านประธานกำลังนำข้อมูลความลับทางการค้าของบริษัทไปขายให้กับคู่แข่ง!”
คำพูดของเมขลาเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางใจของวิษณุ เขาหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด “คุณ… คุณพูดอะไรของคุณ! ผม… ผมไม่ได้ทำ!”
“ผมไม่ได้บอกว่าท่านทำคนเดียวสักหน่อยครับ” เมขลาหยิบซองเอกสารขึ้นมา เปิดมันออก แล้วยื่นให้วิษณุดู “ในเอกสารชุดนี้ มันไม่ได้มีแค่หลักฐานการโอนเงินที่น่าสงสัย แต่ยังมีชื่อของ ‘ใครบางคน’ ที่เป็นผู้รับผลประโยชน์สูงสุดจากการกระทำของท่าน… ชื่อที่คุ้นเคยกันดีเลยทีเดียว”
เมื่อวิษณุเห็นชื่อในเอกสาร ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างแท้จริง เขาเงยหน้ามองเมขลาด้วยสายตาที่สั่นระริก
“คนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง… คนที่คอยบงการให้ท่านประธานทำในสิ่งที่ท่านไม่เคยอยากทำ… คือ… อิงดาว!”
“ไม่จริง! ไม่จริง!” อิงดาวกรีดร้อง เธอพยายามแกะมือของวิษณุออก แต่เขากลับไม่ขยับ ราวกับถูกสาปให้ยืนนิ่ง
“จำได้ไหมครับอิงดาว?” เมขลาพูดต่อ น้ำเสียงเย็นชาแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ครั้งหนึ่งคุณเคยบอกผมว่า… คุณจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ ‘เพชร’ มาครอบครอง… แม้จะต้องเหยียบย่ำใครก็ตาม… คำพูดนี้มันยังคงก้องอยู่ในหูผมเสมอ”
เธอเดินเข้าไปใกล้ร่างของอิงดาวที่กำลังสั่นเทา “คุณหลอกใช้ท่านประธานมาตลอด คุณใช้ความสัมพันธ์ที่คุณมีกับท่าน เพื่อบีบบังคับให้ท่านทำตามแผนการของคุณ… เพื่อทำลายผม… เพื่อกำจัดผม… เพื่อให้คุณได้ทุกอย่างที่ต้องการ… ใช่ไหม?”
อิงดาวไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง “ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจ… เพชร… ฉันรักคุณนะ! ฉันทำไปเพราะฉันรักคุณ!”
“รักอย่างนั้นเหรอ?” เมขลาหัวเราะอย่างเย็นชา “ความรักของคุณมันคือการทำลายล้างเหรอ? การทรยศหักหลังคนที่คุณบอกว่ารักอย่างนั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้น… ความรักของคุณมันก็มีค่าไม่ต่างจากเศษขยะ”
วิษณุที่ยืนนิ่งมาตลอด พลันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง “ฉัน… ฉันถูกเธอหลอกมาตลอด… ฉัน… ฉันมันคนโง่”
“ท่านประธานไม่ได้โง่ครับ” เมขลาปลอบเสียงนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย “ท่านแค่ถูกคนเห็นแก่ตัวหลอกใช้… แต่ตอนนี้… ทุกอย่างมันจบลงแล้ว”
เธอหันไปมองอิงดาวที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย “คุณทำลายชีวิตของผมมามากพอแล้ว… และตอนนี้… คุณจะต้องชดใช้”
ในขณะนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังแว่วมาจากด้านนอก ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย ตำรวจนอกเครื่องแบบที่เมขลาและเพชรได้เตรียมการไว้ ได้บุกเข้ามาในห้องทำงาน
“คุณวิษณุ คุณอิงดาว คุณทั้งสองคนถูกจับกุมในข้อหายักยอกทรัพย์สินบริษัท และการขายข้อมูลความลับทางการค้า” นายตำรวจคนหนึ่งกล่าวเสียงดัง
วิษณุและอิงดาวถูกควบคุมตัวไป ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วห้องทำงานแห่งนั้น เหลือเพียงเมขลาในร่างเพชรที่ยืนอยู่เพียงลำพัง สายตาของเธอมองตามรถตำรวจที่ค่อยๆ แล่นหายไปในความมืด
แผนการอันซับซ้อนของเธอและเพชรสำเร็จลุล่วงไปแล้ว ผู้บงการตัวจริงถูกเปิดโปงและต้องได้รับผลกรรมตามที่สมควร แต่ในใจลึกๆ ของเมขลา ยังคงมีความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย… ความรู้สึกที่ปนเปไปทั้งความโล่งใจ ความสะใจ และ… ความเหงา
เธอเหลือบมองไปที่รูปถ่ายของเพชรที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาเยือกเย็นของเขาดูเหมือนจะมองมาที่เธอ พร้อมกับคำถามที่ยังคงค้างคา… เมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว… ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป?
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างสูงโปร่งของ ‘นายแพทย์อัคนี’ ที่กำลังมีสีหน้าตื่นตระหนก รีบวิ่งเข้ามา “เพชร! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ผมเพิ่งได้รับรายงาน… ผลการตรวจล่าสุด… มัน… มันไม่เหมือนเดิม!”
เมขลาหันไปมองนายแพทย์อัคนีด้วยความสงสัย “ไม่เหมือนเดิม? มันคืออะไร?”
นายแพทย์อัคนีสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ “ผลการตรวจ… มันยืนยันแล้ว… คุณ… คุณเมขลา… กำลังตั้งครรภ์!”
คำพูดนั้น ราวกับจะหยุดทุกการเคลื่อนไหวของเวลา เมขลาเบิกตากว้าง หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ไม่… มันเป็นไปไม่ได้! นี่มันคืออะไรกันแน่?
ฉันสลับตัวกับเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก