“เมขลา! เดี๋ยวก่อน!” เสียงของเพชรตะโกนไล่หลังมา แต่เมขลาไม่สามารถหยุดได้ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด เธอวิ่งออกมาจากห้องทำงานของเพชร ราวกับกำลังหนีจากบางสิ่งที่กำลังจะกัดกินเธอจนแหลกสลาย
เธอวิ่งไปตามโถงทางเดินที่คุ้นเคย แต่บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นเหมือนบ้าน กลับกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความลับและความเจ็บปวด ฝ่ามือเรียวบางยกขึ้นกุมหน้าท้องที่ยังแบนราบ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกหวงแหน ลูกน้อยในครรภ์ คือสิ่งเดียวที่ยังคงเป็นของเธออย่างแท้จริง
“หนูจะไปไหนคะ?” เสียงของป้าสมร ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เมขลาสะดุ้งเล็กน้อย ป้าสมรยืนอยู่ตรงทางเดิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“หนู… หนูขอตัวก่อนนะคะป้า” เมขลาพูดอย่างอ่อนแรง พยายามฝืนยิ้มให้ป้าสมร
“คุณเมขลา… ดูเหมือนคุณจะไม่สบายนะคะ” ป้าสมรสังเกตเห็นความผิดปกติ “คุณเพชร… เขาทำอะไรคุณหรือเปล่าคะ?”
คำถามนั้นทำให้เมขลาชะงัก รอยยิ้มที่ฝืนไว้หลุดลอยไป เธอไม่รู้ว่าจะตอบป้าสมรอย่างไรดี จะบอกความจริงทั้งหมด หรือจะโกหกต่อไป
“เปล่าค่ะ… แค่… รู้สึกไม่ค่อยสบาย” เธอตอบเลี่ยงๆ ก่อนจะรีบเดินจากไป ทิ้งให้ป้าสมรยืนมองตามหลังอย่างเป็นห่วง
เมขลาเดินออกมาจากอาคารบริษัท โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหน เธอเดินไปเรื่อยๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา แต่เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่เพียงลำพัง ความจริงที่เพชรเปิดเผย มันหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
ครอบครัวของเธอ… ความสุขที่เคยมี… ความฝันที่เคยตั้งไว้… ทั้งหมดนี้ถูกบดขยี้ด้วยน้ำมือของพ่อเพชร และที่เลวร้ายกว่านั้นคือ เพชรรู้เรื่องนี้มาตลอด แต่กลับเลือกที่จะเก็บงำความลับไว้
“ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง
เธอนั่งลงบนม้านั่งในสวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างอิสระ ลมเย็นๆ พัดผ่านใบหน้า ทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้ามาถึงภายใน
เธอคิดถึงพ่อ… คิดถึงแม่… คิดถึงช่วงเวลาที่มีความสุขในวัยเด็ก ทุกอย่างดูเหมือนจะห่างไกลออกไปเรื่อยๆ
ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความเศร้า เพชรก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความเสียใจ
“เมขลา…” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ “ฉันขอโทษ… ฉันรู้ว่าคำว่าขอโทษมันอาจจะเล็กน้อยเกินไป… แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันรู้สึกเสียใจจริงๆ”
เมขลาเงยหน้าขึ้นมองเพชร ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณจะขอโทษฉันได้ยังไงคะ? คุณทำลายครอบครัวฉันนะ!”
“ฉันรู้… และฉันก็รับผิดชอบในสิ่งที่พ่อของฉันทำ” เพชรกล่าว “ฉันจะพยายามชดเชยทุกอย่างที่ฉันทำได้”
“ชดเชย? คุณจะชดเชยให้ฉันได้ยังไงคะ? ชีวิตที่เสียไป… ความสุขที่หายไป… คุณจะคืนมันกลับมาให้ฉันได้ยังไง?” น้ำเสียงของเมขลาเต็มไปด้วยความตัดพ้อ
“ฉันรู้ว่ามันไม่มีทางที่จะคืนทุกอย่างกลับมาได้” เพชรยอมรับ “แต่… ฉันอยากจะขอโอกาส… ขอโอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่าง”
“แก้ไข? คุณจะแก้ไขอะไรคะ? ความจริงที่ถูกเปิดเผยแล้ว… ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นแล้ว… มันจะหายไปได้อย่างไร?”
“ฉันรู้ว่ามันยาก… แต่ฉันอยากให้เธอลองมองไปข้างหน้า” เพชรพูด พยายามใช้คำพูดที่อ่อนโยนที่สุด “ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก… แต่ฉันก็รักเธอ เมขลา… รักเธอจริงๆ”
คำว่า “รัก” ที่หลุดออกมาจากปากของเพชร ทำให้เมขลาชะงักไปอีกครั้ง เธอสบตาเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“คุณ… คุณรักฉันจริงๆ เหรอคะ?” เธอถามเสียงสั่น
“จริง” เพชรยืนยัน “ฉันไม่เคยคิดว่าฉันจะรู้สึกแบบนี้กับใครได้อีก… จนกระทั่งได้มาเจอเธอ”
เมขลาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ เธอรู้ว่าการให้อภัยไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อความเจ็บปวดยังคงสดใหม่ แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเพชร เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริง
“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยคุณได้ไหม” เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา “แต่… ฉันจะลองพยายาม”
คำพูดของเมขลา ทำให้เพชรดีใจอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความกังวล เริ่มคลายลง
“ขอบคุณนะ เมขลา” เขาพูดเสียงแผ่วเบา “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเชื่อใจฉันอีกครั้ง”
“แล้ว… แล้วลูกในท้องของฉันล่ะคะ?” เมขลาถาม เสียงของเธออ่อนลง “คุณจะทำยังไงกับเขา?”
เพชรมองไปที่หน้าท้องของเมขลา ใบหน้าของเขาฉายแววอบอุ่น “เขา… คือลูกของเรา” เขาพูดอย่างหนักแน่น “ฉันจะดูแลเขาให้ดีที่สุด จะเป็นพ่อที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันจะเป็นได้”
เมขลาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย การได้ยินคำพูดของเพชร ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง
“ฉัน… ฉันยังคงเจ็บปวด” เมขลาบอก “แต่… ฉันจะให้โอกาสคุณ”
เพชรยื่นมือออกไปจับมือของเมขลาอย่างแผ่วเบา “ฉันจะดูแลมือคู่นี้ให้ดีที่สุด” เขาพูด “และจะดูแลหัวใจของเธอด้วย”
เมขลาไม่ได้ปัดมือของเขาออก เธอปล่อยให้เขาจับมือเธอไว้ เป็นการยอมรับอย่างเงียบๆ ว่าเธอพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยความท้าทาย
“เรา… เรากลับบ้านกันเถอะ” เมขลาพูด
เพชรพยักหน้า “ครับ”
ทั้งสองคนเดินจับมือกันออกจากสวนสาธารณะ ทิ้งความเจ็บปวดและความลับในอดีตไว้เบื้องหลัง พวกเขาพร้อมที่จะเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต ด้วยความหวัง และความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
ขณะที่กำลังเดินขึ้นรถ เพชรหันมามองเมขลา “เมขลา… ฉันมีเรื่องอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกเธอ”
เมขลาเงยหน้ามองเขา “เรื่องอะไรคะ?”
“เรื่อง… ศัตรูของฉัน” เพชรกล่าว “มันมีบางคนที่กำลังจ้องมองเราอยู่… และพวกเขา… ไม่ต้องการให้เรามีความสุข”
คำพูดของเพชร ทำให้บรรยากาศอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้น จางหายไปทันที เมขลาสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่บอกว่าเรื่องราวของเธอกับเพชร อาจจะไม่ได้จบลงเพียงแค่นี้…
ฉันสลับตัวกับเลขา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก