ตอนที่ 29 — กำเนิดชีวิตใหม่ — เสียงร้องแรกของหัวใจดวงน้อย

“อย่า… อย่าไปนะ!” เสียงร้องโหยหวนดังลอดผ่านประตูห้องผ่าตัด ใบหน้าของ ‘เมขลา’ ที่กลับมาอยู่ในร่างของตัวเอง ซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอจับมือ ‌‘คุณภาคย์’ แน่นจนข้อขาว มืออีกข้างกำลังถูกเจ้าหน้าที่พยาบาลช่วยกันประคอง เพราะความอ่อนแรงที่ถาโถมเข้ามา

“คุณเพชร… ต้องปลอดภัยนะคะ” เมขลาพึมพำ เสียงแหบพร่า แทบจะไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจ

หลังจากเหตุการณ์ในห้องประชุม ​‘เพชร’ ที่อยู่ในร่างของเมขลา ก็หมดสติไปอย่างกะทันหันจากอาการปวดท้องอย่างรุนแรง แม้ว่าเมขลาตัวจริงจะเข้ามาดูแลเขาอย่างใกล้ชิด แต่แพทย์ก็วินิจฉัยว่าอาการดังกล่าวเกิดจากความเครียดและความกดดันที่สะสมมานาน บวกกับภาวะตั้งครรภ์ที่ละเอียดอ่อน ทำให้ร่างกายของ ‘เพชร’ ‍ทรุดหนักกว่าที่คิด

“คุณเมขลาครับ คุณหมอทำเต็มที่แล้วครับ” คุณภาคย์พยายามปลอบโยน “คุณต้องเชื่อมั่นในตัวคุณหมอนะครับ”

เมขลารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะแสดงความอ่อนแอ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ และความกล้าหาญทั้งหมดที่มี

“ฉันจะเข้าไปดูเขา” เมขลาประกาศเสียงแข็ง ‌แม้จะรู้ดีว่าร่างกายของเธอเองก็กำลังต้องการการดูแลอย่างเร่งด่วน

“ไม่ได้นะครับคุณเมขลา!” เจ้าหน้าที่พยาบาลรีบเข้ามาห้าม “คุณหมอบอกว่า… คุณต้องพักผ่อน”

“ฉันไม่สน!” เมขลาตวาดเสียงดัง “ฉันต้องไปหาเขา! เขาเป็นสามีของฉัน! เขาเป็นพ่อของลูก!”

คำว่า ‍“สามี” และ “พ่อของลูก” ทำให้เจ้าหน้าที่พยาบาลชะงักไปเล็กน้อย แต่พวกเธอก็ยังคงยืนกราน

“คุณเมขลาครับ… การที่คุณอยู่ในภาวะแบบนี้ ถ้าคุณไปเจอคุณเพชรในสภาพที่… อาจจะ…” ​คุณภาคย์เอ่ยอย่างอึดอัด

“สภาพไหนคะ?” เมขลาถามเสียงเย็น “สภาพที่กำลังต่อสู้เพื่อชีวิตงั้นเหรอ? ฉันก็พร้อมจะอยู่ข้างๆ เขาในทุกสภาพ”

สุดท้าย ด้วยการยืนกรานของเมขลา และคำสั่งจากแพทย์ที่อนุญาตให้เธอเข้าไปดูผู้ป่วยได้ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิด เมขลาก็ถูกพาไปยังห้องพักฟื้นพิเศษที่อยู่ติดกับห้องผ่าตัด

เมื่อประตูห้องเปิดออก ​ภาพที่เมขลาเห็น ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ

‘เพชร’ ในร่างของเธอ นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย สายระโยงระยางของเครื่องมือแพทย์พาดผ่านร่าง ดวงตาคู่สวยที่เคยคมกริบ ปิดสนิท ราวกับหมดสิ้นซึ่งเรี่ยวแรง

เมขลาค่อยๆ ​ก้าวเข้าไปหาอย่างช้าๆ มือที่เคยแข็งแรง บัดนี้สั่นเทา เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของ ‘เพชร’ อย่างแผ่วเบา

“คุณเพชร…” เธอเรียกชื่อเขา เสียงแผ่วเบา ราวกับกระซิบ “ตื่นสิคะ… ได้โปรดตื่น”

เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของผิวหนัง รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

“คุณเพชร… ฉันอยู่นี่นะคะ… ฉันกลับมาแล้ว… ฉันอยู่ที่นี่กับคุณ” น้ำตาของเมขลาเริ่มรินไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้

“จำได้ไหมคะ… เราเคยสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป… แม้ว่าเราจะอยู่ในร่างที่แตกต่างกัน… เราก็ยังเป็นเรา… คุณจำได้ไหมคะ?”

เธอเล่าถึงความทรงจำดีๆ ที่มีร่วมกัน ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน วันที่เธอต้องเข้ามาดูแลเขาในฐานะเลขา วันที่เธอได้เห็นมุมอ่อนโยนที่ซ่อนเร้นของเขา วันที่หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะให้กับเขา เธอเล่าถึงความรู้สึกที่เธอมีให้เขา ความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ และมั่นคง

“ฉันรักคุณนะคะ… คุณเพชร… ฉันรักคุณมาก… ได้โปรด… อย่าทิ้งฉันไป… อย่าทิ้งลูกของเราไป…”

ขณะที่เมขลากำลังร่ำไห้ น้ำตาของเธอก็หยดลงบนมือของ ‘เพชร’ อย่างแรง ทันใดนั้นเอง… นิ้วมือของ ‘เพชร’ ก็กระตุกเบาๆ

เมขลาเบิกตากว้างด้วยความดีใจ

“คุณเพชร! คุณ… คุณรู้สึกตัวแล้วเหรอคะ!” เธอร้องถามอย่างตื่นเต้น

‘เพชร’ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นยังคงพร่ามัว แต่ก็ฉายแววแห่งความอ่อนแรง

“เมขลา…” เสียงแหบพร่าดังออกมาจากลำคอ

“ฉันเองค่ะ! ฉันอยู่นี่!” เมขลาตอบอย่างดีใจ น้ำตาแห่งความสุขไหลออกมาไม่หยุด

“ลูก…” ‘เพชร’ เอ่ยชื่อลูกออกมาอย่างอ่อนแรง

“ลูกของเรา… แข็งแรงดีค่ะ… หมอบอกว่า… ถ้าคุณเพชรตื่นขึ้นมา… เราก็จะมีแรงสู้ต่อไป”

‘เพชร’ พยายามยิ้มให้เมขลา เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก

“ผม… ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ… และลูกของเรา… เด็ดขาด”

คำพูดนั้น ทำให้หัวใจของเมขลาอบอุ่นขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป

“ขอบคุณนะคะ… คุณเพชร… ขอบคุณที่อยู่กับฉัน”

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องประชุมเดิม… ‘คุณหญิงนภา’ ที่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัว กำลังถูกสอบปากคำอย่างเข้มข้น หลักฐานที่เมขลาตัวจริงนำมาเปิดโปงนั้น ชัดเจนและแน่นหนาเกินกว่าที่เธอจะปฏิเสธได้

“คุณหญิงนภาครับ การกระทำของคุณเข้าข่ายความผิดหลายข้อหา ทั้งการฉ้อโกง การฟอกเงิน และการพยายามทำร้ายร่างกายผู้อื่น” สารวัตรใหญ่กล่าวเสียงเคร่งขรึม

“ฉัน… ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!” คุณหญิงนภาพยายามแก้ตัว แต่ก็ดูไร้เรี่ยวแรง

“หลักฐานมันฟ้องอยู่ครับคุณหญิง” สารวัตรกล่าว “ถึงแม้ว่าคุณจะพยายามทำลายบริษัทของคุณเพชร แต่คุณก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความผิดได้”

คุณหญิงนภายิ่งซีดเผือดลงไปอีก เธอรู้ดีว่าหนทางของเธอมืดมนเหลือเกิน

เมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ‘เพชร’ ก็เริ่มฟื้นตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ด้วยกำลังใจจากเมขลา และทีมแพทย์ที่เก่งกาจ

“คุณเมขลา… ผมขอโทษ” ‘เพชร’ พูดขึ้น เมื่อได้สติเต็มที่

“ขอโทษเรื่องอะไรคะ?” เมขลาถาม

“เรื่อง… เรื่องที่ผม… ทำให้คุณต้องลำบาก” ‘เพชร’ กล่าว “ผม… ผมไม่รู้ว่าผมจะตอบแทนคุณยังไง”

“ไม่ต้องขอโทษค่ะ” เมขลาตอบ พร้อมกับจับมือของ ‘เพชร’ ไว้ “แค่คุณปลอดภัย… แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับฉัน”

“แล้ว… เรื่องที่ผม… สลับร่างกับคุณ… แล้วทำให้คุณต้อง… เผชิญหน้ากับอดีตอันเลวร้ายของผม…” ‘เพชร’ พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ฉันเข้าใจค่ะ” เมขลาตอบ “เราต่างก็มีอดีตที่ต้องเผชิญ… และเราจะเผชิญมันไปด้วยกัน”

เธอเล่าให้ ‘เพชร’ ฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาหมดสติไป เรื่องราวของเมขลาตัวจริงที่ปรากฏตัวขึ้น และการเปิดโปงแผนการของคุณหญิงนภา

‘เพชร’ ฟังทุกอย่างด้วยความประหลาดใจ และรู้สึกซาบซึ้งในความกล้าหาญของเมขลา

“คุณ… คุณทำทุกอย่างเพื่อผม… เพียงลำพัง?” ‘เพชร’ ถามอย่างไม่เชื่อสายตา

“เราคือทีมเดียวกันค่ะ” เมขลาตอบ พร้อมกับยิ้มให้ “และฉันก็รู้ว่า… คุณก็พร้อมที่จะปกป้องฉันเสมอ”

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณจากเครื่องติดตามการเต้นของหัวใจของ ‘เพชร’ ก็ดังขึ้นอย่างผิดปกติ

“คุณเพชร! เกิดอะไรขึ้น!” เมขลาอุทานด้วยความตกใจ

‘เพชร’ รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาอีกครั้ง เขาหันไปมองเมขลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

“เมขลา… ลูก…”

“ไม่! ไม่นะคะ!” เมขลาร้องไห้

“คุณหมอ! คุณหมอครับ!” เจ้าหน้าที่พยาบาลรีบเข้ามา

“ต้องรีบพาไปห้องผ่าตัดอีกครั้ง!” คุณหมอสั่งการอย่างเร่งรีบ

“ไม่! อย่า! อย่าพาเขาไป!” เมขลาพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ถูกห้ามไว้

“คุณเมขลาครับ… ต้องให้คุณหมอทำหน้าที่ของท่านครับ” คุณภาคย์กล่าวอย่างอ่อนโยน

เมขลามองตามร่างของ ‘เพชร’ ที่ถูกเข็นออกไปจากห้องด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวังและความกลัว

เธอได้เห็นชีวิตใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น… แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตายของคนที่เธอรักอีกครั้ง

“ขอให้ปลอดภัยนะคะ… คุณเพชร… ขอให้ปลอดภัย…” เมขลาพึมพำ ลมหายใจของเธอติดขัด

ในขณะที่ความกังวลครอบงำจิตใจของเมขลา… เสียงเครื่องติดตามการเต้นของหัวใจของ ‘เพชร’ ก็เงียบสนิทไป…