“ความจริง…มันเป็นดาบสองคมเสมอ” คุณกวินพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ภาคย์ยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงานที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มของครอบครัวเอย บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิแห่งความเจ็บปวดและความลับอันดำมืด ความลับที่ถูกเปิดเผยออกมา ราวกับจะฉีกกระชากทุกความสัมพันธ์ที่เขารู้จักให้ขาดสะบั้น
เอยวิ่งออกมาจากบ้านหลังนั้นราวกับกำลังหนีจากนรก เธอมุ่งหน้าไปยังที่ที่เดียวที่เธอคิดว่าสามารถปลอบประโลมจิตใจอันบอบช้ำของเธอได้…สุสานของพ่อแม่
สายลมพัดเอื่อยๆ กลิ่นดินโชยมาบางเบา เอยทรุดตัวลงนั่งข้างป้ายชื่อของพ่อและแม่ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจจากการสูญเสีย แต่เป็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ได้รู้ว่าคนที่เธอรักและไว้ใจ กลับเป็นคนที่ทำลายชีวิตเธอ และยิ่งไปกว่านั้น…ความลับที่เกี่ยวข้องกับภาคย์ มันทำให้หัวใจของเธอสับสนไปหมด
“พ่อคะ…แม่คะ…ทำไมถึงเป็นแบบนี้คะ?” เอยกระซิบถามป้ายชื่อที่เย็นเฉียบ “หนูไม่เข้าใจ…หนูไม่เข้าใจอะไรเลย”
ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว คำพูดของคุณกวินที่บอกว่าภาคย์มีส่วนรู้เห็น…ไม่สิ! คำพูดของคุณกวินที่บอกว่าแม่ของภาคย์มีความสัมพันธ์กับพ่อของเธอ…เรื่องนี้มันเป็นไปได้อย่างไร?
เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของตัวเอง ราวกับจะแน่ใจว่านี่คือความจริง ไม่ใช่ความฝันร้ายที่ไม่มีวันจบสิ้น
“ภาคย์…คุณกำลังคิดอะไรอยู่…” เอยเอ่ยชื่อเขาเบาๆ ความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคย์มันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย เขาคือคนที่เคยทำร้ายเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือคนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอในยามที่เธออ่อนแอที่สุด
ย้อนกลับไปที่คฤหาสน์ของภาคย์ ภาคย์ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เขายังคงจมอยู่กับความตกใจและความโกรธที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า แม่ของเขา…ผู้หญิงที่เขาชื่นชมมาตลอด จะมีความลับดำมืดซ่อนอยู่
“เป็นไปไม่ได้…” ภาคย์พึมพำกับตัวเอง เขาเดินไปหยิบรูปถ่ายใบเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เป็นรูปของแม่ในวัยสาว รอยยิ้มของเธอสดใส และดูมีความสุข…แต่นั่นคือรอยยิ้มของใคร?
เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้น…คำพูดของแม่ที่ดูแปลกๆ ในบางครั้ง…การหลบเลี่ยงที่จะพูดถึงอดีต…ทั้งหมดนี้คือเบาะแสที่เขาเคยละเลยไป
“คุณกวิน…แกกำลังจะบอกว่า…พ่อของเอย…คือพ่อของฉันด้วยเหรอ?” ภาคย์เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ เขาเริ่มกลัวคำตอบ
“ก็ไม่เชิงเสียทีเดียวภาคย์” คุณกวินปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ราวกับรู้ใจของภาคย์ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารหลายฉบับ “แต่ก็ใกล้เคียง…แม่ของแก…มีความสัมพันธ์กับพ่อของเอยจริง…และฉันเอง…ก็รู้เรื่องนี้มาตลอด”
ภาคย์หันไปมองคุณกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ “แล้วแก…มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้?”
“ฉัน…ก็แค่คนที่ชอบเล่นกับความจริง” คุณกวินยิ้มมุมปาก “ฉันรู้ว่าถ้าเปิดเผยความจริงนี้ออกไป…มันจะทำให้เกิดความวุ่นวาย…และผลประโยชน์บางอย่าง…ตกอยู่กับฉัน”
“ผลประโยชน์อะไร!” ภาคย์คำราม
“ก็…บริษัทของพ่อเอยไงล่ะภาคย์” คุณกวินตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “ถ้าตระกูลของเธอต้องล่มสลาย…และถ้าแก…ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวด…บางที…แกอาจจะไม่มีแรงจะต่อสู้…และฉัน…ก็จะได้ทุกอย่างมาเป็นของฉัน”
ภาคย์กัดฟันแน่น เขาตระหนักได้ว่า ตัวเองกำลังตกเป็นหมากในเกมของใครบางคน
“แก…แกใช้ฉัน…ใช้เอย…ใช้ทุกคน…เพื่อผลประโยชน์ของแกสินะ!” ภาคย์กล่าวโทษ
“ก็…เป็นเรื่องธรรมดาของโลกธุรกิจล่ะนะภาคย์” คุณกวินกล่าวอย่างสบายๆ “แต่สิ่งที่ฉันอยากให้แกเข้าใจ…คือ…ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ของแกกับพ่อของเอย…มันไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน…มันคือความรัก…ความรักที่ต้องซ่อนเร้น…เพราะสถานะทางสังคม”
ภาคย์ยืนนิ่งงัน คำพูดของคุณกวินมันช่างหนักหน่วงเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ความรัก…ที่ต้องซ่อนเร้น?
“แล้ว…แล้วเอยล่ะ…เธอรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?” ภาคย์ถามเสียงแผ่ว
“เอย…ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย” คุณกวินตอบ “เธอถูกหลอกมาตลอด…เหมือนกับแกนั่นแหละ…ภาคย์”
น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของภาคย์ เขาหันไปมองภาพถ่ายของแม่ในมืออีกครั้ง ใบหน้าของแม่ที่เคยดูมีความสุข บัดนี้กลับดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน
“ฉัน…ฉันต้องไปหาเอย” ภาคย์ตัดสินใจ เขาไม่สามารถปล่อยให้เอยต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายเพียงลำพังได้
“แน่ใจนะภาคย์?” คุณกวินถามยิ้มๆ “แกแน่ใจนะว่า…แกจะรับความจริงได้…ถ้ามันไม่ใช่แค่ความลับของแม่แก…แต่เป็นความลับที่…เกี่ยวพันกับอนาคตของแกด้วย”
ภาคย์หันไปมองคุณกวินด้วยความสงสัย “หมายความว่าไง?”
“ฉันหมายความว่า…ถ้าความจริงถูกเปิดเผย…บางที…แกอาจจะไม่ได้เป็นทายาทของตระกูลภาคย์อีกต่อไปก็ได้นะ…” คุณกวินพูดเบาๆ “เพราะ…พ่อของเอย…อาจจะเป็นพ่อของแกจริงๆ ก็ได้…ภาคย์”
คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบของภาคย์หยุดหมุนอีกครั้ง ความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิมถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตของเขาจะผูกพันกับเอยในลักษณะนี้
เขามองไปที่ประตูห้องทำงานที่เอยวิ่งจากไปเมื่อครู่ หัวใจของเขาปวดร้าว เขาควรจะวิ่งตามไปอธิบาย…แต่คำพูดของคุณกวินมันบั่นทอนกำลังใจของเขาเหลือเกิน
เขาต้องเลือกระหว่างการปกป้องเอยจากความจริงที่อาจจะทำร้ายเธอยิ่งกว่าเดิม หรือการยอมรับความจริงอันเจ็บปวดที่จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเขาอย่างมหาศาล
“ฉัน…ฉันจะไปหาเอย” ภาคย์ยืนยันเสียงหนักแน่น แม้จะยังคงตกใจอยู่ก็ตาม “ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร…ฉันจะเผชิญหน้ากับมัน…และฉันจะปกป้องเอย”
คุณกวินมองภาคย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ดี…งั้นก็ไปสิ…ไปดูกันว่า…ความรักของแก…จะแข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะความจริงอันโหดร้ายได้หรือไม่”
ภาคย์ไม่รอช้า เขาพุ่งตรงออกไปจากห้องทำงานทันที มุ่งหน้าตามหาเอย หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวด้วยความสับสนและความกลัว แต่ในขณะเดียวกัน…ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเอย ก็แข็งแกร่งกว่าสิ่งอื่นใด
เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริง…ความจริงที่อาจจะทำลายทุกสิ่ง…หรืออาจจะ…เชื่อมโยงหัวใจของเขากับเอยให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น…
แต่ก่อนที่เขาจะไปถึงตัวเอย…เขาต้องผ่านด่านสุดท้ายของความจริงที่โหดร้าย…ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานานแสนนาน…
ย้อนเวลาพันธะรักทายาทพันล้าน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก