มือที่สั่นเทาของธนาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบซองจดหมายสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟ ลายมือที่คุ้นเคยที่เขียนชื่อของเขาไว้ด้านหน้า บัดนี้กลับดูเหมือนเครื่องหมายแห่งหายนะที่กำลังจะมาเยือน เขาจ้องมองมันอยู่นานราวกับจะรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เพื่อเปิดอ่านข้อความที่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญของทุกสิ่ง
แต่ขณะที่นิ้วของเขากำลังจะแตะลงบนกระดาษ ความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว... ความคิดที่ทำให้เขาชะงักงัน...
เขาจำได้ว่าเมื่อคืนนี้ หลังจากที่เมษาจากไป เขาได้ดื่มเหล้าไปมากพอสมควร เพื่อระบายความอึดอัดในใจ เขาจำได้ว่าเขาเมามาย และจำได้ว่าเขาได้พูดอะไรบางอย่างกับพิมพ์... พูดในสิ่งที่ทำให้เธอเสียใจอย่างที่สุด
"ฉันไม่เคยรักเธอเลยพิมพ์! เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ฉันต้องรับผิดชอบ!"
คำพูดเหล่านั้น... ยิ่งคิดถึงมัน ธนาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีก้อนหินทิ่มแทงอยู่ในอก เขาไม่รู้ว่าพิมพ์ได้ยินมันจริงๆ หรือไม่ เพราะตอนนั้นเขาเองก็พูดไปแบบไม่รู้ตัว เมามายจนขาดสติ
แต่หากเธอได้ยิน... มันก็คงเป็นเหตุผลเพียงพอที่เธอจะจากไป...
ธนายอมรับในใจ ว่าเขาไม่เคยรักเธอ... อย่างน้อยก็ในความหมายที่แท้จริงของคำว่ารัก... เขาเคยคิดว่าเธอเป็นภาระ เป็นความรับผิดชอบ เป็นคนที่คอยตามตื๊อเขา แต่เมื่อเธอหายไป... ความรู้สึกว่างเปล่าที่เกิดขึ้น มันช่างรุนแรงจนน่ากลัว
เขาไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตของเขาจะรู้สึกเหงาและไร้ค่าได้ขนาดนี้ หากไม่มีเธออยู่
"พิมพ์..." เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาแหบพร่าและเจ็บปวดกว่าเดิม
เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะต้องอ่านจดหมายฉบับนี้ให้ได้ แม้ว่ามันอาจจะนำพาความเจ็บปวดมาให้เขาก็ตาม
ธนาค่อยๆ ฉีกซองจดหมายออกอย่างระมัดระวัง แผ่นกระดาษที่อยู่ข้างในถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย เขาค่อยๆ คลี่มันออกช้าๆ สายตาของเขากวาดไปตามตัวอักษรที่เรียงร้อยเป็นประโยค
"ถึงคุณธนา"
เขาอ่านประโยคแรกด้วยใจที่เต้นรัว
"ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะจบลง ฉันคงจะไปจากที่นี่แล้ว... ไปในที่ที่คุณจะไม่มีวันตามหาเจอ"
ธนาชะงัก ความหวังที่เคยมีริบหรี่ลงไปอีกครั้ง "ไปในที่ที่คุณจะไม่มีวันตามหาเจอ" ประโยคนี้มันเหมือนกับประตูกระจกที่ทุบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
"ฉันรู้ว่าคุณคงกำลังเสียใจ... เสียใจที่ฉันหายไป... เสียใจที่คุณอาจจะพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันเจ็บปวด"
ธนายอมรับว่าเขาเสียใจ... เสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่ไม่ใช่เพราะเขาต้องการเธอเป็นแค่ภาระ... แต่เพราะเขาเพิ่งจะตระหนักว่าเขาต้องการเธอ... ต้องการเธอจริงๆ
"ฉันเข้าใจดีค่ะคุณธนา... ว่าคุณไม่เคยรักฉันเลย... ความรู้สึกของคุณที่มีให้ฉัน มันเป็นแค่ความสงสาร... หรืออาจจะแค่ความรู้สึกผิดที่ต้องรับผิดชอบ"
คำพูดของพิมพ์มันบาดลึกเข้ามาในหัวใจของเขา ราวกับมีดที่กรีดซ้ำๆ ในบาดแผลเก่า
"แต่ฉันก็ยังคงหวัง... หวังว่าสักวันหนึ่ง... คุณจะเข้าใจ... เข้าใจว่าความรู้สึกของฉันมันจริงจังแค่ไหน... เข้าใจว่าฉันพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อคุณ... แม้ว่านั่นจะต้องแลกมาด้วยการเสียสละทุกสิ่งทุกอย่าง"
ธนาหลับตาลง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ บัดนี้ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาไม่เคยรู้เลยว่า พิมพ์รักเขามากขนาดนี้... รักเขามากจนยอมที่จะเสียสละทุกอย่าง
"ฉันต้องไปแล้วค่ะ... เพื่อตัวของฉันเอง... และเพื่อลูกในท้องของฉัน... ฉันไม่สามารถอยู่ต่อไปในที่ที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า... ในที่ที่ฉันต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า... ฉันเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่ถูกบังคับให้มาอยู่เคียงข้างคุณ"
"ฉันขอให้คุณโชคดีค่ะคุณธนา... ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตที่คุณต้องการ... และหวังว่า... คุณจะเจอคนที่ทำให้คุณมีความสุขได้จริงๆ"
"พิมพ์"
ธนาอ่านข้อความสุดท้ายจบลง เขาทิ้งแผ่นกระดาษลงบนพื้นอย่างหมดแรง ร่างของเขาทรุดลงไปนั่งคุกเข่า น้ำตาไหลอาบแก้ม
"พิมพ์... อย่าไป... ได้โปรดอย่าไป!" เขาตะโกนเสียงดัง แต่ก็มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา
ความว่างเปล่า... มันกลับมาอีกครั้ง... แต่คราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิม มันคือความว่างเปล่าที่เกิดจากการสูญเสีย... การสูญเสียคนที่เขากำลังจะค้นพบว่าเขารัก...
เขาเงยหน้าขึ้นมองซองจดหมายที่วางอยู่บนพื้น หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความสิ้นหวังอีกครั้ง
"ไปในที่ที่คุณจะไม่มีวันตามหาเจอ"
เขาจำได้ว่าเมษาเคยพูดประโยคนี้กับเขา... หรือว่า...
ธนาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกเหมือนถูกเข็มที่แหลมคมทิ่มแทงเข้ามาในสมอง
"เมษา!" เขาตะโกนชื่อนั้นออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
เขาจำได้ทุกอย่าง... ทุกอย่างที่เมษาเคยพูด... ทุกอย่างที่เมษาเคยทำ...
เมษา... เธอเป็นคนหลอกล่อให้เขาทำร้ายพิมพ์... เธอเป็นคนทำให้พิมพ์เสียใจ... และตอนนี้... เธอก็เป็นคนพาพิมพ์ไป
เขาไม่รู้ว่าเมษาพาพิมพ์ไปที่ไหน... แต่เขารู้ว่าเขาต้องตามหาเธอให้เจอ... เขาต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อให้พิมพ์กลับมา
ธนาเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมา หน้าจอของมันยังคงสว่างอยู่ แสดงข้อความจากเมษาที่ส่งมาเมื่อคืนนี้
"ถ้าอยากรู้ว่าพิมพ์อยู่ที่ไหน... มาหาฉันที่..."
ธนาขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าเขาไม่ทันได้อ่านข้อความนี้ให้จบ... เพราะมัวแต่โกรธและเสียใจ
เขาค่อยๆ เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นไป... และเมื่อเขาเห็นข้อความที่เหลือ... หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
"ถ้าอยากรู้ว่าพิมพ์อยู่ที่ไหน... มาหาฉันที่... โรงแรม 'The Serenity'... ชั้นบนสุด... ห้อง Presidential Suite... พรุ่งนี้เช้า... ถ้ามาช้ากว่านี้... ฉันจะทำในสิ่งที่เธอไม่มีวันให้อภัย"
"The Serenity"... โรงแรมหรูที่มีชื่อเสียงด้านความปลอดภัย และความเป็นส่วนตัว...
ธนาตัดสินใจแน่วแน่ เขาจะต้องไปที่นั่น... เขาจะต้องเผชิญหน้ากับเมษา... และเขาจะต้องตามหาพิมพ์ให้เจอ
แต่เมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง... ท้องฟ้าเริ่มสว่างสดใสแล้ว... นั่นหมายความว่า... เขามาช้าเกินไป...
ความรู้สึกผิดและความเสียใจถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางความว่างเปล่า... และความหวังริบหรี่ที่จะได้พบเธออีกครั้ง...
CEOท้องร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก