"ทำไม...ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่!" เสียงของพิมพ์สั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำสะท้อนภาพเงาร่างสูงสง่าของธนาที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักของเธอ ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ความทรงจำเลวร้ายในอดีตถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุหมุน
“พิมพ์” เสียงทุ้มต่ำของธนาเอ่ยขึ้น ชื่อนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ ราวกับถูกกรีดซ้ำๆ ด้วยมีดเล่มเดิม “ฉัน…อยากคุยกับเธอ”
“ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ คุณธนา” พิมพ์พยายามรวบรวมสติ เสียงของเธอแข็งกระด้าง แม้ภายในจะแตกสลาย “คุณออกไปเถอะค่ะ”
“ฉันรู้ว่าเธอโกรธ” ธนาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว “แต่ฉันอยากอธิบาย…”
“อธิบายอะไรคะ?” พิมพ์สวนกลับทันควัน ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดและตัดพ้อ “อธิบายว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น? อธิบายว่าทำไมคุณถึงเลือกที่จะเชื่อคนอื่นมากกว่าฉัน? คุณธนา…คุณเคยรักฉันบ้างไหมคะ?”
คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของธนา เขายืนนิ่ง อึ้งไปกับการถามไถ่ที่ตรงไปตรงมาของพิมพ์ “พิมพ์…เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้น”
“ซับซ้อน?” พิมพ์หัวเราะอย่างขมขื่น น้ำตาไหลอาบแก้ม “ความซับซ้อนของมันคือการที่คุณหักหลังฉันใช่ไหมคะ? การที่คุณทิ้งฉันไปโดยไม่พูดอะไรเลย…นั่นคือความซับซ้อนที่คุณว่า?”
“ฉันไม่ได้หักหลังเธอ” ธนาพยายามอธิบาย แต่ทุกคำพูดดูจะยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้น “มีบางอย่างที่เธอไม่รู้”
“แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกฉันล่ะคะ!” เสียงของพิมพ์ดังขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม “ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันต้องแบกรับความเจ็บปวดไว้คนเดียว? คุณรู้ไหมว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันต้องเจออะไรมาบ้าง? ฉันต้องอยู่อย่างไร้คนเหลียวแล ต้องสู้ดิ้นรนทุกอย่างเพียงลำพัง! ส่วนคุณ…คุณสบายดีใช่ไหมคะ? คุณกลับไปใช้ชีวิตของคุณอย่างมีความสุข โดยไม่เคยคิดถึงฉันเลย!”
“ฉันคิดถึงเธอเสมอ” ธนาเอ่ยเสียงเครือ “ทุกวัน ทุกคืน ฉันคิดถึงเธอ”
“โกหก!” พิมพ์ตะโกนใส่หน้าเขา “ถ้าคุณคิดถึงฉันจริงๆ ทำไมคุณถึงไม่เคยติดต่อมา? ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด? คุณธนา…คุณมันใจร้ายเกินไป!”
ร่างของพิมพ์สั่นเทาด้วยความโกรธและความเสียใจ เธอจำได้ดีถึงคืนวันอันโหดร้ายที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว การสูญเสียทุกอย่างที่เธอเคยมี เพียงเพราะความเข้าใจผิดเพียงครั้งเดียว และผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ คือต้นเหตุของทุกสิ่ง
“ฉัน…ฉันขอโทษ” ธนาเอ่ยเสียงแผ่วเบา มองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด “ฉันรู้ว่าคำขอโทษมันน้อยเกินไป แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันเสียใจมากแค่ไหน”
“เสียใจ?” พิมพ์ย้ำคำนั้นอย่างเย้ยหยัน “แล้วจะให้ฉันทำอย่างไรคะ? ให้ฉันลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น แล้วกลับไปเป็นเหมือนเดิม? เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะคุณธนา”
เธอหันหลังให้เขา เดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้อง ปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างแรง เสียงสะท้อนของประตูกระแทกดังไปทั่วโถงทางเดิน ธนาได้แต่มองตามด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขาอยากจะพังประตูเข้าไป อธิบายทุกอย่างให้เธอเข้าใจ แต่เขาก็รู้ดีว่า ในเวลานี้ ความเจ็บปวดของพิมพ์นั้นใหญ่เกินกว่าที่คำพูดใดๆ จะเยียวยาได้
พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ร่างกายอ่อนแรง น้ำตาไหลรินไม่หยุด หยดน้ำตาเหล่านั้นเปรียบเสมือนน้ำกรดที่กัดกินหัวใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอรู้ว่าเธอไม่พร้อมที่จะให้อภัยธนาได้ง่ายๆ ความทรงจำในอดีตยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ ราวกับเงาที่คอยตามติดทุกย่างก้าว
“ทำไม…ทำไมเขาถึงต้องกลับมา” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วนะ…ทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับฉันแบบนี้”
เธอคิดถึงแก้วตา ลูกสาวอันเป็นที่รักของเธอ ภาพใบหน้าใสซื่อของแก้วตา คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป เธอไม่อยากให้แก้วตาต้องมารับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เธอเคยเจอ
“แม่รักแก้วตานะลูก” เธอพูดกับภาพในจินตนาการของลูกสาว “แม่จะปกป้องแก้วตาให้ดีที่สุด”
แต่ในใจลึกๆ พิมพ์ก็รู้ดีว่า การปรากฏตัวของธนาครั้งนี้ อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขามาที่นี่ด้วยเหตุผลบางอย่าง และเธอต้องเตรียมพร้อมรับมือกับมัน
ในขณะเดียวกัน ธนาก็ยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของพิมพ์ เขาไม่ยอมแพ้ เขาจะหาทางพิสูจน์ตัวเองให้พิมพ์เห็น เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเข้าใจ และเพื่อให้ความสัมพันธ์ที่เคยแตกสลายนี้ กลับมามีหวังอีกครั้ง
“ฉันจะไม่ยอมแพ้” ธนาพึมพำกับตัวเอง “ฉันจะทำให้เธอให้อภัยฉันให้ได้”
แต่ในหัวใจของพิมพ์ ความเจ็บปวดและความไม่ไว้วางใจนั้น ยังคงเป็นกำแพงที่สูงตระหง่านขวางกั้นระหว่างเธอกับธนา การให้อภัยไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อบาดแผลในอดีตยังคงสดใหม่ และความลับบางอย่างก็ยังคงถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความสัมพันธ์ที่เคยสวยงาม
CEOท้องร้อนแรง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก