"ภายใต้ชื่อใหม่ ดวงตาคู่เดิมยังคงมีแววของความเจ็บปวด แต่ก็แฝงไปด้วยความหวังอันริบหรี่"
"ลินดา… มานั่งนี่สิลูก" เสียงทักทายของป้ามาลีดังขึ้น ทำลายบรรยากาศความเงียบสงบของร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ลินดา หรือที่เคยเป็นลลิล หญิงสาวผู้แบกรับความลับและความเจ็บปวดเอาไว้ กำลังพยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่ภายใต้ชื่อปลอม
เธอพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่พยายามจะส่งให้ป้ามาลี ดูเหมือนว่าป้ามาลีจะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเธอ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร
"วันนี้ดูสดใสขึ้นนะลินดา… มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นเหรอ" ป้ามาลีถามพลางยื่นแก้วกาแฟที่เธอสั่งไว้ให้
"เปล่าค่ะป้า… แค่วันนี้อากาศดีเฉยๆ ค่ะ" ลินดาตอบ พร้อมกับสูดกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟ ราวกับจะเติมพลังให้ตัวเอง
นับเป็นเวลาหกเดือนแล้วที่เธอจากมา หกเดือนที่เธอพยายามจะลบภาพใบหน้าของภาคินและชีวิตเดิมๆ ออกไปจากหัว การใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆ ไม่ให้ใครจับได้ มันเหนื่อยล้า แต่ก็เป็นสิ่งที่เธอต้องทำ
เธอเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่ ในเมืองเล็กๆ ที่ผู้คนไม่พลุกพล่านมากนัก และที่สำคัญ… ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอ ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อของ ‘ลลิล’
เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านกาแฟของป้ามาลี ชีวิตที่เรียบง่าย ต่างจากชีวิตอันหรูหราที่เคยมี แต่สำหรับเธอ มันกลับมีความสุขมากกว่า
"คุณภาคิน… เขาจะตามหาฉันเจอไหมนะ" บางครั้ง ความคิดนี้ก็แวบเข้ามาในหัว ทำให้เธอใจเต้นระรัว
เธอรู้ดีว่า ภาคินคงกำลังตามหาเธออยู่ และเธอรู้ดีว่าเขาคงจะเสียใจ แต่เธอไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้ว ความสัมพันธ์ที่เคยมีมันจบลงไปแล้วอย่างสมบูรณ์
ความลับดำมืดของภาคิน… มันยังคงเป็นสิ่งที่เธอแบกรับไว้ ถึงแม้เธอจะจากมาแล้วก็ตาม เธอไม่เคยเล่าให้ใครฟัง และก็ไม่คิดจะเล่า
เธอเคยลองค้นหาข่าวเกี่ยวกับภาคินบ้าง แต่ก็ไม่ค่อยมีอะไรมากนัก มีเพียงข่าวการดำเนินธุรกิจที่ยังคงไปได้สวยของภาคิน คอร์ปอเรชั่น
"เขาคงจะมีความสุขดี… โดยไม่มีฉัน" เธอพึมพำกับตัวเอง
วันเวลาผ่านไป ลินดาค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ เธอเริ่มมีเพื่อนใหม่ มีความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากการทำงาน จากรอยยิ้มของลูกค้าที่พึงพอใจ
แต่ในบางครั้ง เมื่อเธอเห็นภาพคู่รักที่เดินจับมือกัน หรือได้ยินเพลงรักที่แสนหวาน น้ำตาของเธอก็จะไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"ความรัก… มันคงไม่ใช่เรื่องของฉันอีกต่อไปแล้ว"
วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเสิร์ฟกาแฟให้กับลูกค้า ลินดาก็ชะงักไป เธอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย… ใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น
"คุณ… คุณภาคิน…"
ภาคินมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาจำเธอไม่ได้… หรืออาจจะจำได้แต่ไม่แน่ใจ
"ขอโทษนะคะ… มีอะไรให้ช่วยคะ?" ลินดาพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น
ภาคินเดินเข้ามาใกล้ๆ จ้องมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา
"คุณ… หน้าเหมือนคนรู้จักของผมมากเลย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ลินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามยิ้มให้เขา
"คงเป็นเพราะคุณบังเอิญเห็นใครสักคนที่มีหน้าตาคล้ายๆ กันค่ะ"
"แต่… ผมจำได้ว่า… คุณเคย… เคยใส่ชุดสีนี้… แล้วก็…" ภาคินพูดไม่จบประโยค แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน
ลินดาตระหนักได้ว่า เธอคงทำอะไรบางอย่างที่ทำให้ภาคินเริ่มสงสัย
"คุณคะ… ฉันว่าคุณจำคนผิดแล้วค่ะ" เธอพูดอย่างพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติ
แต่แล้ว ภาคินก็เอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา
"ลลิล…" เขาพึมพำชื่อของเธอออกมาอย่างแผ่วเบา
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของลินดาก็ดังขึ้น เป็นเสียงเรียกเข้าที่เธอตั้งไว้เป็นพิเศษ เป็นเสียงเพลงที่เธอและภาคินเคยชอบฟังด้วยกัน
ลินดาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่ามันสายเกินไปแล้ว
ภาคินมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ แล้วก็มองกลับมาที่ลินดา ดวงตาของเขาสุกสกาวไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความประหลาดใจ ความดีใจ และความเจ็บปวด
"มันคือคุณ… ลลิล… จริงๆ ด้วย" เขาพูดออกมาอย่างเต็มเสียง
ก่อนที่ลินดาจะทันได้ตอบอะไร ภาคินก็คว้าแขนของเธอไว้แน่น
"ผมตามหาคุณมาตลอด… ลลิล… ได้โปรด อย่าหนีผมไปอีกเลย"
ลินดาพยายามดึงแขนตัวเองออก แต่ภาคินก็กอดเธอไว้แน่น
"ปล่อยฉันนะ… คุณภาคิน… ปล่อยฉัน!" เธอร้องไห้ออกมา
"ไม่… ผมไม่ปล่อยคุณไปไหนอีกแล้ว… ผมรักคุณ… ลลิล… ผมรักคุณมาตลอด"
ในขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอย่างไม่คาดฝัน หญิงสูงวัยคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในร้านกาแฟ เธอคือป้ามาลี
"ลินดา… เกิดอะไรขึ้นลูก… ทำไมถึงร้องไห้" ป้ามาลีมองมาที่ลินดาด้วยความเป็นห่วง
แต่เมื่อป้ามาลีเห็นหน้าภาคิน เธอก็ถึงกับเบิกตากว้าง
"คุณ… คุณภาคิน…!"
ภาคินหันไปมองป้ามาลีด้วยความประหลาดใจ
"คุณรู้จักผมเหรอครับ?"
ป้ามาลีส่ายหน้าช้าๆ ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง
"ไม่… เป็นไปไม่ได้… คุณ… คุณ… เป็นไปไม่ได้!"
ภาคินและลินดา มองป้ามาลีด้วยความสงสัย
"ป้ามาลี… มีอะไรเหรอคะ?" ลินดาถาม
ป้ามาลีส่ายหน้าไปมา น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม
"ไม่… ไม่ใช่… คุณ… คุณไม่ใช่… คุณเป็น… คุณเป็น…"
ป้ามาลีพูดไม่จบประโยค เธอก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง
ภาคินและลินดา รีบเข้าไปประคองป้ามาลี
"ป้ามาลี! เกิดอะไรขึ้นครับ!" ภาคินถามอย่างร้อนรน
ลินดาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอไม่เคยเห็นป้ามาลีเป็นแบบนี้มาก่อน
"ป้ามาลี! ได้โปรดบอกฉันที!"
แต่ป้ามาลีก็ยังคงพูดอะไรไม่ออก เธอเพียงแต่ส่ายหน้าไปมา ราวกับจะบอกว่า เรื่องราวทั้งหมดมันกำลังจะซับซ้อนกว่าที่คิด
ภาคินมองไปที่ลินดา แล้วก็มองไปที่ป้ามาลี เขาเริ่มรู้สึกว่า ลลิล… หรือลินดา… อาจจะมีความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน
และแล้ว ความลับดำมืดที่เขาคิดว่าเขารู้ดีที่สุด… อาจจะกำลังจะเปิดเผยออกมาในรูปแบบที่คาดไม่ถึง
CEOกับความลับคนนั้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก