"นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!" เสียงอุทานแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของน้ำมนต์ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เมื่อสายตาของเธอประสานเข้ากับดวงตาคมกริบที่คุ้นเคย
สนามบินนานาชาติที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน บรรยากาศแห่งการเดินทางและความหวัง กำลังจะกลายเป็นฉากหลังของการเผชิญหน้าอันน่าตกใจ น้ำมนต์กำลังจะก้าวขึ้นสู่ประตูขึ้นเครื่องบิน ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ บัดนี้กลับซีดเผือดราวกับกระดาษ
เธอเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางฝูงชนที่เคลื่อนไหวไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน กันต์… มาเฟียหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง และเย็นชา ผู้ซึ่งเคยทำลายชีวิตของเธอจนแหลกลาญ เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาคู่คมกริบจับจ้องมาที่เธออย่างไม่กระพริบ ราวกับจะจดจำทุกอณูของใบหน้าเธอไว้ในความทรงจำ
สายตาของเขา… มันอ่านไม่ออกจริงๆ น้ำมนต์ไม่สามารถตีความได้เลยว่าภายใต้แววตาคู่นั้นมีความรู้สึกใดซ่อนอยู่ มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเสียใจ… แต่มันกลับเป็นความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
เธอพยายามหลบสายตาของเขา พยายามจะก้าวต่อไป แต่เหมือนมีพลังงานบางอย่างดึงรั้งเธอไว้ เธอไม่สามารถขยับตัวได้เลย ประตูขึ้นเครื่องบินที่เคยเป็นเหมือนเส้นชัย บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนกับดักที่รอเธออยู่
"จะไปไหนเหรอ... น้ำมนต์" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหูของเธอ ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจร้าย น้ำมนต์สะดุ้งเฮือก หันไปมองตามเสียงนั้น
กันต์… เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ก้าวแต่ละก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ และอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ห่างกันเป็นล้านปี
“ฉัน… ฉันกำลังจะไป” น้ำมนต์พยายามพูดเสียงให้สั่นน้อยที่สุด แต่ก็ไม่สามารถทำได้ คำตอบที่เธอให้ไปนั้นดูไร้ความหมายเสียเหลือเกิน
กันต์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาสำรวจใบหน้าของเธออย่างละเอียด ดวงตาของเขาไล่ไปตามโครงหน้า ริมฝีปากบางที่เคยอ่อนนุ่ม บัดนี้ดูซีดเซียว และสั่นระริก เขาเห็นความเหนื่อยล้า และความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของเธอ
"ไป… เพื่ออะไร" เขาถามเสียงเรียบ แต่กลับมีความหมายซ่อนเร้นอยู่ภายใน "ไปเพื่อหนีฉัน? หรือไปเพื่อหนีความจริง?"
น้ำมนต์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปในใจของเธอ เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี จะบอกเขาว่าเธอท้อง? จะบอกเขาว่าเธอทนรับความเจ็บปวดไม่ไหวอีกต่อไป? หรือจะบอกเขาว่าเธอเพียงแค่อยากมีชีวิตใหม่ที่สงบสุข?
"คุณ… คุณมายุ่งอะไรกับฉันอีก" เธอถามเสียงสั่นเครือ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกมากมายที่กำลังประดังเข้ามา
กันต์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นยะเยือก ราวกับน้ำแข็งที่กำลังจะกัดกินหัวใจของเธอ "ยุ่ง? ฉันไม่เคยเลิกยุ่งกับเธอเลยนะ น้ำมนต์ เธอคิดว่าเธอจะหนีฉันไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?"
เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จนน้ำมนต์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดอยู่บนใบหน้าของเธอ "อย่าคิดว่าฉันจะไม่รู้… ว่าเธอกำลังจะไปที่ไหน"
น้ำมนต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขา… เขารู้ได้อย่างไร? หรือว่าเขาจะคอยจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลา? ความรู้สึกหวาดกลัว และสิ้นหวังถาโถมเข้ามา
"คุณ… คุณตามฉันมา?" เธอถามเสียงแผ่วเบา
กันต์ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "ฉันบอกแล้วไง… ว่าเธอหนีฉันไม่พ้น" เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรต่อไป "แต่… ฉันดีใจนะ ที่ได้เจอเธอที่นี่"
น้ำมนต์ขมวดคิ้ว นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ดีใจ? ผู้ชายที่เคยทำลายชีวิตเธออย่างเลือดเย็น กลับบอกว่าดีใจที่เจอเธอ?
"ดีใจ… ที่ได้เจอฉัน?" เธอถามเสียงประหลาดใจ
"ใช่" เขาตอบเสียงหนักแน่น "เพราะฉันกำลังจะเสนออะไรบางอย่างให้เธอ… ที่เธอจะปฏิเสธไม่ได้"
น้ำมนต์รู้สึกใจหายวาบ เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ข้อเสนอ? เขาจะเสนออะไร? และข้อเสนอนั้นจะทำให้เธอต้องแลกด้วยอะไร?
"ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ" เธอพูดเสียงตะกุกตะกัก
กันต์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านทุกความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ "เธอคิดว่าการหนีไป จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นหรือ น้ำมนต์? ชีวิตของเธอ… และชีวิตของ… ลูกของเรา"
คำว่า 'ลูกของเรา' หลุดออกมาจากปากของเขา ราวกับเป็นมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของน้ำมนต์ น้ำตาคลอหน่วย เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดถึงเรื่องนี้อีก
"คุณ… คุณจะพูดถึงเรื่องนั้นอีกทำไม" เธอถามเสียงสั่นเครือ
กันต์ยื่นมือออกไป บรรจงปัดน้ำตาที่คลอหน่วยบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "เพราะฉันกำลังจะให้โอกาสเธอ… ให้โอกาสตัวเอง… และให้โอกาสเขา"
น้ำมนต์เงยหน้ามองเขาด้วยความหวังริบหรี่ แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวง
"โอกาส… อะไร?" เธอถาม
"โอกาสที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น" กันต์ตอบเสียงเฉียบขาด "โอกาสที่จะไม่ต้องหนี… และโอกาสที่จะมีทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอต้องการ"
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับจะปล่อยให้คำพูดของเขากระจายไปในอากาศ รอคอยปฏิกิริยาของเธอ "แต่… ข้อเสนอนี้… มันก็มีราคาที่ต้องจ่าย"
น้ำมนต์รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีก เธอรู้ดีว่าราคาที่กันต์พูดถึงนั้น มันต้องไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแน่ๆ
"ราคา… ที่ต้องจ่าย… คืออะไรคะ?" เธอถามเสียงกระซิบ
กันต์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ลมหายใจของเขาค่อยๆ สม่ำเสมอขึ้น "ศักดิ์ศรี… ของเธอ"
คำว่า 'ศักดิ์ศรี' ดังก้องอยู่ในหูของน้ำมนต์ ราวกับเสียงระฆังเตือนภัย นี่คือข้อเสนอที่แลกมาด้วยศักดิ์ศรีของเธอจริงๆ หรือ? เธอจะทำอย่างไรต่อไป?
มาเฟียที่อบอุ่นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก