“พูดความจริงมา น้ำมนต์!” เสียงทุ้มต่ำของกันต์กรีดก้องไปทั่วห้องทำงานที่เคยเป็นเสมือนปราการปราศจากสิ่งรบกวนสำหรับเขา แต่บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดราวกับพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัว ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเลขาคนสวย ราวกับต้องการจะเจาะทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของความลับที่เธอซ่อนเร้นเอาไว้
น้ำมนต์กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความรู้สึกผิดปะปนกับความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในท้อง ใบหน้าสวยหวานซีดเผือด เธอหลบสายตาอันร้อนแรงของเขา พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปให้กลับคืนมา “คุณกันต์... น้ำมนต์... น้ำมนต์ไม่เข้าใจที่คุณถามนะคะ” เสียงสั่นเครือของเธอสะท้อนความประหม่า
“อย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจ!” กันต์ตวาดเสียงดัง มือหนากำหมัดแน่น สีหน้าของเขาฉายชัดถึงความไม่พอใจอย่างรุนแรง “ฉันถามว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงหายไปทั้งคืน! และทำไม... ทำไมรอยแดงช้ำนั่นถึงได้ปรากฏอยู่บนคอของเธอ!” เขาชี้นิ้วไปที่ลำคอระหงของน้ำมนต์ที่บัดนี้ยังคงมีร่องรอยบางๆ ที่เขาเองก็พยายามจะมองข้าม แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความผิดปกติ
น้ำมนต์รีบยกมือขึ้นสัมผัสลำคอ สัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบเล็กน้อยจากรอยที่กันต์เห็น ความจริงคือเธอไม่สามารถโกหกเขาได้ทั้งหมด แต่การบอกความจริงทั้งหมดคือการเปิดเผยทุกอย่าง การยอมรับว่าคืนนั้นเธอเผลอใจให้กับเขาไปเพียงชั่วข้ามคืน ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย และผลลัพธ์ที่ตามมา... คือความเป็นไปได้ที่เธออาจจะกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่
“คือ... คือเมื่อคืน... น้ำมนต์... รู้สึกไม่สบายค่ะ” เธอเลือกที่จะเริ่มต้นด้วยคำโกหกที่บางส่วนเป็นความจริง เธอไม่สบายจริงๆ ไม่ใช่ทางร่างกาย แต่เป็นทางใจ “เลย... เลยขอตัวกลับไปพักผ่อนที่คอนโดค่ะ”
“ไม่สบาย?” กันต์แค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “แล้วรอยนั่นล่ะ? รอยนั่นเกิดจากการไม่สบายยังไง?” คำถามของเขายังคงจี้จุดเหมือนเดิม
น้ำมนต์พยายามคิดหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด “คือ... คือน้ำมนต์... ไปเดินเล่นริมทะเลค่ะ แล้ว... แล้วมีแมงกะพรุนกัดนิดหน่อยค่ะ” เธอกล่าวเสียงเบาหวิว พยายามหลีกเลี่ยงที่จะสบตาเขา
“แมงกะพรุนกัด?” กันต์เลิกคิ้วสูงขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ริมทะเล? นี่เธอคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไงน้ำมนต์?” ความอดทนของเขากำลังจะหมดลง
“น้ำมนต์ไม่ได้โกหกนะคะคุณกันต์!” เธอพยายามจะอ้างน้ำเสียงให้มั่นคงขึ้น “มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ ค่ะ”
“อุบัติเหตุ?” กันต์เดินเข้ามาใกล้เธอ ยื่นหน้าเข้ามาจนน้ำมนต์แทบจะถอยหลังไปติดกำแพง “อุบัติเหตุที่ทำให้เธอหายไปทั้งคืน? อุบัติเหตุที่ทำให้เธอมีรอยช้ำที่คอ? น้ำมนต์... ฉันรู้ว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง” ดวงตาของเขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
น้ำมนต์รู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้ดีว่าการโกหกเพียงเล็กน้อยนี้อาจนำไปสู่ปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิมในอนาคต แต่ในสถานการณ์นี้ เธอไม่เห็นหนทางอื่นที่จะสามารถปกป้องตัวเองและ... ลูกในท้องของเธอได้
“น้ำมนต์... น้ำมนต์... ไม่มีอะไรจะบอกค่ะ” เธอหลับตาลงอย่างอ่อนแรง “ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณกันต์เป็นห่วง”
“เป็นห่วง?” กันต์ย้ำคำ เธอพูดได้อย่างไรว่าเขาเป็นห่วง? เขาเป็นห่วงเพราะเธอคือเลขาของเขา เขาเป็นห่วงเพราะเธอคือคนที่เขาไว้วางใจให้ดูแลเรื่องงานของเขา แต่ไม่ใช่... ไม่ใช่ในความหมายที่เธออาจจะเข้าใจ
“เธอรู้ไหมน้ำมนต์” กันต์พูดเสียงเย็นชา “การโกหกฉัน มีแต่จะทำให้เรื่องมันแย่ลง เธอคิดว่าฉันจะเชื่อคำแก้ตัวน้ำเน่าๆ แบบนี้ไปได้นานแค่ไหน?”
น้ำมนต์สะอึกเล็กน้อยกับคำพูดของเขา เธอรู้ดีว่ากันต์ไม่ใช่คนที่จะยอมถูกหลอกง่ายๆ และคำโกหกของเธอก็เปราะบางเกินไปที่จะผ่านการตรวจสอบของเขาไปได้
“น้ำมนต์... น้ำมนต์ขอโทษจริงๆ ค่ะ” เธอพยายามจะใช้ความรู้สึกผิดมากลบเกลื่อน “บางที... บางทีน้ำมนต์อาจจะ... อาจจะเผลอไปเล่นซนกับเด็กๆ ที่ริมทะเลแล้วโดนอะไรกัดเข้าก็ได้ค่ะ” เธอเสนอความคิดใหม่ที่ฟังดูไร้สาระกว่าเดิม
กันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของเธอ “เล่นซนกับเด็กๆ?” เขาหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เต็มไปด้วยความขมขื่น “น้ำมนต์... เธอไปไกลเกินไปแล้ว”
เขาหันหลังให้เธอ เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องล่าง “ฉันเหนื่อยที่จะต้องมาไล่ต้อนเธอไปเรื่อยๆ แบบนี้” เขาพึมพำกับตัวเอง
“คุณกันต์คะ...” น้ำมนต์เรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “น้ำมนต์... น้ำมนต์ไม่ได้คิดจะหลอกคุณนะคะ”
“แต่เธอกำลังทำอยู่” กันต์หันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา “ฉันต้องการคำตอบที่ชัดเจน น้ำมนต์ ฉันต้องการรู้ว่าเมื่อคืนเธอไปอยู่ที่ไหน และทำไมถึงมีสภาพเป็นแบบนี้”
น้ำมนต์มองใบหน้าที่แข็งกระด้างของเขา เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว คำโกหกของเธอได้สร้างกำแพงที่สูงขึ้นระหว่างเธอกับเขาไปอีกชั้นหนึ่ง และเธอไม่แน่ใจว่าจะสามารถปีนข้ามกำแพงนั้นไปได้อีกหรือไม่
“ถ้าคุณกันต์ไม่เชื่อ... น้ำมนต์ก็... ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้วค่ะ” เธอเลือกที่จะยอมแพ้ชั่วคราว การยืนกรานจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิม
กันต์มองน้ำมนต์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง แต่ก็ไม่อาจจับต้องได้ “เอาเถอะ” เขากล่าวเสียงเรียบ “ถ้าเธอไม่พร้อมที่จะพูดความจริง ฉันก็ไม่จำเป็นต้องบังคับ”
เขาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารที่กองอยู่ “แต่ฉันขอเตือนเธอไว้เลยน้ำมนต์ ถ้าฉันจับได้ว่าเธอกำลังโกหกฉันอีกครั้ง... ผลที่ตามมาจะไม่ใช่แค่การโดนดุ”
คำพูดของเขาทำให้หัวใจของน้ำมนต์เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอรู้ว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่อันตราย การโกหกครั้งนี้ไม่ใช่แค่การปกปิดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่มันคือการปกปิดความจริงอันยิ่งใหญ่ที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล
“น้ำมนต์... จะระวังค่ะ” เธอตอบเสียงเบา
กันต์มองเธออีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้น้ำมนต์ยืนอยู่ตามลำพังท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ รู้สึกถึงน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า การโกหกครั้งนี้อาจจะช่วยให้เธอรอดไปได้ในวันนี้ แต่พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร? เธอจะสามารถซ่อนความลับนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่? และหากกันต์รู้ความจริง... เขาจะโกรธแค้นเธอเพียงใด? ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งเป็น
มาเฟียที่อบอุ่นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก