“เพล้ง!” เสียงแก้วตกแตกดังสนั่นไปทั่วบริเวณครัวของออฟฟิศ น้ำมนต์สะดุ้งตกใจจนแทบจะทำถาดอาหารเช้าหลุดมือ เธอรีบก้มลงไปเก็บเศษแก้วอย่างรวดเร็ว มือไม้สั่นเทา
“ระวังหน่อยสิ!” เสียงหงุดหงิดของกันต์ดังขึ้นมาจากทางเข้าครัว เขาเพิ่งจะเดินเข้ามาเพื่อจะหยิบกาแฟ แต่กลับเจอภาพน้ำมนต์กำลังนั่งง่วนอยู่กับเศษแก้ว “เมื่อกี้จะวิ่งไปไหน? อยากจะบาดมือตัวเองให้ได้รึไง?”
น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสีดำขลับของเธอฉายแววหวาดหวั่น “น้ำมนต์... น้ำมนต์ขอโทษค่ะคุณกันต์” เธอรีบอธิบาย “น้ำมนต์กำลังจะเอาอาหารเช้าไปให้คุณ แล้ว... แล้วแก้วมันลื่นมือไปหน่อยค่ะ”
“แก้วลื่นมือ?” กันต์เดินเข้ามาใกล้ขึ้น เขามองสำรวจน้ำมนต์อย่างละเอียด “ดูเหมือนเธอจะใจลอยตลอดเลยช่วงนี้ มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?”
น้ำมนต์เม้มปากแน่น เธออยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าเธอไม่สบายใจเพราะอะไร แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ “เปล่าค่ะ... น้ำมนต์สบายดี”
“ถ้าไม่สบายก็บอกนะ” กันต์พูดพลางยื่นมือมาจะช่วยเก็บเศษแก้ว “อย่าฝืน”
ทันใดนั้นเอง มือของเขาก็สัมผัสโดนนิ้วของน้ำมนต์ที่กำลังก้มเก็บเศษแก้วอยู่พอดี “โอ๊ย!” น้ำมนต์ร้องออกมาเบาๆ
“เป็นอะไร!” กันต์รีบชักมือกลับ “บาดเลือดออกเลยนี่!”
น้ำมนต์มองที่นิ้วของตัวเอง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากรอยบาดเล็กๆ ที่เกิดจากเศษแก้ว เธอพยายามจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่กันต์กลับไม่ฟัง
“มานี่!” เขาจับข้อมือของเธอไว้แน่น ดึงเธอให้ลุกขึ้นยืน “ไปห้องพยาบาล!”
น้ำมนต์พยายามจะดึงมือออก “ไม่เป็นไรค่ะคุณกันต์ นิดเดียวเอง”
“นิดเดียวที่เลือดไหลขนาดนี้?” กันต์ไม่ยอม เขากระชับข้อมือเธอแน่นขึ้น “อย่าดื้อน่า! ถ้าปล่อยไว้แผลมันจะอักเสบ”
เขาดึงเธอให้เดินตามเขาออกไปจากครัว มุ่งหน้าไปยังห้องพยาบาลของบริษัท น้ำมนต์รู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของเขาที่จับข้อมือเธอไว้ มันเป็นความอบอุ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่น เพราะเธอรู้ดีว่าความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับหัวใจที่เปราะบางของเธอ
เมื่อไปถึงห้องพยาบาล พยาบาลก็จัดการทำแผลให้กันต์ยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“เป็นไงบ้าง?” เขาถามพยาบาล
“ไม่ลึกมากค่ะ แต่ก็ต้องทำความสะอาดให้ดี” พยาบาลตอบ
ระหว่างที่พยาบาลกำลังทำแผล น้ำมนต์ก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน โลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่
“คุณน้ำมนต์!” กันต์รีบคว้าตัวเธอไว้ “หน้าซีดมาก เป็นอะไรไป?”
“น้ำมนต์... น้ำมนต์... เวียนหัวค่ะ” เธอพึมพำเสียงแผ่ว
กันต์ประคองเธอให้นั่งลงบนเตียงพยาบาล “สงสัยจะอ่อนเพลีย พักผ่อนน้อยเกินไป” เขาพูดพลางมองสำรวจใบหน้าของเธออย่างเป็นห่วง
ความรู้สึกเวียนหัวนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงหลังๆ แต่น้ำมนต์พยายามกลั้นเอาไว้เสมอ แต่ในครั้งนี้ มันกลับรุนแรงจนเธอไม่อาจควบคุมได้
“ไม่ต้องห่วงนะ” กันต์นั่งลงข้างๆ เธอ “ฉันจะอยู่ตรงนี้ จนกว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้น”
น้ำมนต์มองใบหน้าของเขาที่อยู่ใกล้ๆ เพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาคมกริบของเขากำลังจ้องมองเธอด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง ความห่วงใยที่เธอไม่เคยได้รับจากเขามาก่อน
“ขอบคุณค่ะคุณกันต์” เธอเอ่ยเสียงเบา
“ไม่เป็นไร” กันต์ตอบ “ฉันควรจะขอบคุณเธอด้วยซ้ำ ที่ดูแลงานทุกอย่างให้ฉันอย่างดี”
คำพูดของเขาทำให้หัวใจของน้ำมนต์เต้นแรงขึ้น เธออยากจะบอกเขาเกี่ยวกับความลับของเธอเหลือเกิน อยากจะบอกว่าลูกในท้องของเธอคือสายเลือดของเขา แต่เธอก็กลัว... กลัวว่าเขาจะปฎิเสธ กลัวว่าเขาจะรังเกียจเธอ
“คุณกันต์...” เธอเริ่มพูด น้ำเสียงสั่นเครือ
กันต์เงยหน้าขึ้นมองเธอ “มีอะไร?”
“คือ... น้ำมนต์มีเรื่องอยากจะบอกคุณค่ะ” เธอรวบรวมความกล้า
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องพยาบาลก็เปิดออก “กันต์! ฉันตามหาคุณทั่วเลย!” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงของวารี คนรักเก่าของกันต์ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
วารีเดินเข้ามาในห้อง พลางมองน้ำมนต์ที่นั่งอยู่ข้างๆ กันต์ด้วยสายตาไม่พอใจ “อ้าว... น้ำมนต์ อยู่ที่นี่เอง”
น้ำมนต์รีบผละออกจากกันต์ทันที ความใกล้ชิดที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ถูกทำลายลงทันทีด้วยการปรากฏตัวของวารี
“ผมกำลังคุยอยู่กับน้ำมนต์ วารี” กันต์พูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรำคาญ
“คุยอะไรกัน? หน้าซีดเชียว เป็นอะไรไป?” วารีถามพลางเดินเข้ามาเกาะแขนกันต์ “น่าสงสารจังเลยนะ”
น้ำมนต์รู้สึกถึงความไม่สบายใจที่แล่นเข้ามาในหัว อาการเวียนหัวเมื่อครู่กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิม เธอรู้สึกเหมือนจะหมดสติ
“ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำมนต์พยายามตอบเสียงให้ดังที่สุด “น้ำมนต์แค่... แค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย”
“ไม่สบายเหรอ?” วารีมองน้ำมนต์ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ดูท่าทางจะหนักอยู่นะ”
กันต์มองน้ำมนต์ด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง “น้ำมนต์... เธอแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร?”
น้ำมนต์พยายามจะพยักหน้า แต่โลกทั้งใบก็พลันมืดลง เธอรู้สึกถึงแรงดึงที่แขนของกันต์ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป
“น้ำมนต์!” กันต์ร้องเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจ เขารู้สึกถึงน้ำหนักของร่างที่อ่อนปวกเปียกในอ้อมแขนของเขา
วารีมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าฉงนสงสัย แต่แววตาของเธอกลับฉายแววบางอย่างที่ยากจะอธิบาย... ความสงสัยใคร่รู้ หรืออาจจะเป็นความอิจฉา?
“เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย กันต์?” วารีถาม “ทำไมต้องทำเป็นห่วงเขาขนาดนี้?”
กันต์ไม่ตอบคำถามของวารี เขากำลังกังวลกับอาการของน้ำมนต์ เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน และความใกล้ชิดเมื่อครู่ มันได้ปลุกบางสิ่งบางอย่างในตัวเขาขึ้นมา... ความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ และไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่
มาเฟียที่อบอุ่นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก