"ผมต้องไปจัดการเรื่องบางอย่าง... คุณอยู่บ้านนะครับ" เสียงของกันต์ที่ลอดเข้ามาจากนอกประตูห้องนอน ดังสะท้อนเข้าโสตประสาทของน้ำมนต์อย่างแผ่วเบา แต่ก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล
เมื่อครู่นี้เอง ที่บรรยากาศระหว่างพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความหวานซึ้ง หลังจากการคืนดีอันอบอุ่นเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ชีวิตของพวกเขาก็เหมือนได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง กันต์ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับเธอและลูกชายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน รอยยิ้มที่เคยหายากจากใบหน้าคมคาย บัดนี้กลับปรากฏขึ้นบ่อยครั้ง ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขาได้เปลี่ยนไปเมื่อมีเธอและลูกอยู่เคียงข้าง
แต่แล้ว... โทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันในยามวิกาล ก็ได้พรากเอาความสุขสงบนั้นไปอย่างรวดเร็ว กันต์รับโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เธอได้แต่มองตามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
"เรื่องด่วน... เกี่ยวกับอดีต... ส่งผลกระทบถึงปัจจุบัน..." ถ้อยคำที่เธอได้ยินมาลางๆ จากปลายสาย ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ อดีตของกันต์... คืออะไร? ความลับอะไรที่เขาเคยปิดบังเธอไว้?
น้ำมนต์ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดภายนอก เธอภาวนาให้สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อครอบครัวที่เพิ่งจะกลับมาอบอุ่นอีกครั้งนี้
หลายวันต่อมา กันต์ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป เขาเคร่งเครียดมากขึ้น และใช้เวลาอยู่นอกบ้านนานขึ้นทุกที เขามักจะกลับมาพร้อมกับร่องรอยของความเหนื่อยล้า และบางครั้งก็มีรอยฟกช้ำที่พยายามจะปกปิดไว้ น้ำมนต์พยายามจะถามไถ่ แต่เขาก็มักจะปัดไปด้วยคำพูดเดิมๆ ว่าเป็นเพียง "เรื่องงาน"
"คุณกันต์คะ คุณโอเคไหมคะ" น้ำมนต์ถามอย่างเป็นห่วง ขณะที่ช่วยเช็ดแผลที่มุมปากของเขา
กันต์ฝืนยิ้ม "ผมโอเคครับ แค่เหนื่อยหน่อย"
"แต่คุณดู... แตกต่างไปจากเดิมนะคะ" น้ำมนต์เอ่ยอย่างไม่สบายใจ "เหมือนคุณกำลังแบกรับอะไรบางอย่างไว้คนเดียว"
กันต์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ความรู้สึกผิดและความลังเลปรากฏขึ้นในแววตาคู่นั้น "ผม... ผมไม่อยากให้คุณต้องกังวล"
"แต่ฉันกังวลจริงๆ ค่ะ" น้ำมนต์จับมือของเขาไว้ "ถ้าคุณมีปัญหาอะไร เล่าให้ฉันฟังได้นะคะ เราคือครอบครัวเดียวกันแล้ว"
กันต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน... เกี่ยวกับอดีตของผม ที่ผมคิดว่ามันจบไปแล้ว"
"อดีตอะไรคะ" น้ำมนต์ถามอย่างตั้งใจ
"มันมีบางคนที่... ไม่พอใจที่ผมเลือกเส้นทางชีวิตใหม่" กันต์เอ่ยอย่างเลี่ยงๆ "พวกเขาพยายามจะดึงผมกลับไปสู่โลกใบเดิม"
น้ำมนต์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเย็นเยียบแล่นไปตามสันหลัง "โลกใบเดิม... หมายถึง... มาเฟีย?"
กันต์พยักหน้าช้าๆ "ครับ... และพวกเขาก็ใช้สิ่งที่เป็นจุดอ่อนของผม... คือครอบครัวของเรา"
น้ำมนต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "หมายความว่า... พวกเขากำลังคุกคามเรา?"
"ผมกำลังพยายามจัดการอยู่ครับ" กันต์ตอบเสียงหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณกับลูกเด็ดขาด"
ความกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจของน้ำมนต์อีกครั้ง แต่เธอพยายามระงับมันไว้ เธอเลือกแล้วที่จะเชื่อใจกันต์ และเธอจะยืนหยัดเคียงข้างเขาเสมอ
แม้ภายนอกกันต์จะดูแข็งแกร่งราวหินผา แต่ภายใต้ความแข็งแกร่งนั้น เขากลับเปราะบางทุกครั้งเมื่อนึกถึงความปลอดภัยของครอบครัว เขาต่อสู้กับอดีตของตัวเองอย่างดุเดือด เพื่อปกป้องอนาคตอันสงบสุขที่เขาสร้างขึ้นมา
ในช่วงเวลานั้นเอง กันต์ได้ตัดสินใจบางอย่าง เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาไม่สามารถปล่อยให้คนเหล่านั้นมาคุกคามครอบครัวของเขาได้อีกต่อไป
คืนหนึ่ง ขณะที่น้ำมนต์กำลังกล่อมลูกชายเข้านอน กันต์ก็เดินเข้ามาในห้องนอน ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
"น้ำมนต์" เขาเรียกชื่อเธอ
"คะ" น้ำมนต์หันไปมอง
"ผม... ผมจะไปจัดการเรื่องนี้ให้มันจบเด็ดขาด" กันต์กล่าว
"คุณจะไปไหนคะ" น้ำมนต์ถามด้วยความกังวล
"ผมต้องไป... ที่ที่ผมจากมา" กันต์ตอบ "ผมจะไปเผชิญหน้ากับคนที่พยายามจะทำร้ายครอบครัวของเรา"
"ไม่นะคะคุณกันต์!" น้ำมนต์ตกใจ "อันตรายเกินไป!"
"ผมรู้... แต่ผมต้องทำ" กันต์เดินเข้ามาหาเธอ สัมผัสใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน "ผมสัญญา... ผมจะกลับมาหาคุณกับลูก"
น้ำมนต์กอดเขาแน่น น้ำตาไหลริน "อย่าไปเลยนะคะ"
"ผมรักคุณนะ" กันต์กระซิบข้างหูเธอ "รักมากกว่าชีวิตของผมเอง"
เขาจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เธอยืนมองตามด้วยความหวาดหวั่น
กันต์ตัดสินใจที่จะกลับไปสู่โลกที่เขาเคยจากมา เพื่อสะสางปัญหารากเหง้าที่ยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่ เขาต้องจบเรื่องนี้ให้เด็ดขาด เพื่อให้ครอบครัวของเขาสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขอย่างแท้จริง
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับน้ำมนต์ เธอเฝ้ารอการกลับมาของกันต์อย่างใจจดใจจ่อ ทุกๆ วันคือการภาวนาให้เขาปลอดภัย
จนกระทั่ง... วันหนึ่ง มีคนมาเคาะประตูบ้านของเธอ
น้ำมนต์เปิดประตูออกไปด้วยความหวัง แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า กลับทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ...
ชายชุดดำหลายคนยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ดวงตาของพวกเขาเย็นชา และท่าทีของพวกเขาบ่งบอกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ดีแน่
"คุณกันต์... ไม่อยู่แล้วครับ" ชายคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"หมายความว่ายังไงคะ!" น้ำมนต์ถามเสียงสั่น
"คุณกันต์... ได้จากไปแล้วครับ" ชายคนนั้นตอบ "และ... เรามีของบางอย่างจะมอบให้คุณ... เป็นของต่างหน้า"
ชายอีกคนยื่นกล่องไม้สีดำใบหนึ่งให้กับเธอ น้ำมนต์รับมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอเปิดกล่องออกช้าๆ...
ข้างในกล่องนั้น... มีเพียงนาฬิกาข้อมือเรือนหรู... ที่เคยเป็นของกันต์... และ...
...แหวนแต่งงานของเขา...
น้ำตาของน้ำมนต์ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจของเธอแตกสลาย...
มาเฟียที่อบอุ่นที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก