เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บีบคั้นให้เธอต้องลืมตาขึ้นจากภวังค์อันหนักอึ้ง น้ำฟ้าขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอ่อนเพลียที่เกาะกินไปทั่วทั้งร่าง
หลายเดือนผ่านไป...
ชีวิตของน้ำฟ้าได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากคืนวันงานเลี้ยงอันเลวร้าย เธอก็ไม่เคยได้พบกับนนท์อีกเลย เธอเก็บข้าวของทุกอย่าง และจากบริษัทไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ
เธอเลือกที่จะเก็บงำความเจ็บปวดไว้เพียงลำพัง พยายามสร้างชีวิตใหม่ให้ตัวเอง โดยไม่ต้องมีเขาอยู่ในสายตา แต่กระนั้น... ภาพใบหน้าอันเย็นชาของนนท์ ก็ยังคงปรากฏขึ้นในความฝันของเธออยู่ร่ำไป
วันนี้... เธอเดินไปตามทางเดินในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง แววตาของเธอฉายแววแห่งความกังวลและหวังปะปนกันไป เสียงฝีเท้าของเธอดังเบาๆ บนพื้นห้อง บ่งบอกถึงความไม่มั่นคงภายในใจ
เธอหยุดยืนอยู่หน้าห้องตรวจสีขาวสะอาด ถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วผลักประตูเข้าไป
"คุณหมอคะ" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย
คุณหมอที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจเงยหน้าขึ้นมามองเธอ พร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะให้กำลังใจ "เชิญนั่งครับคุณน้ำฟ้า"
น้ำฟ้านั่งลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา
"ผลตรวจออกมาแล้วนะครับ" คุณหมอกล่าว "ยินดีด้วยนะครับ คุณน้ำฟ้า... คุณตั้งครรภ์ครับ"
คำพูดของคุณหมอราวกับสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางใจของน้ำฟ้า เธอเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่น้ำตาจะไหลรินออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ มันเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ... ดีใจที่อย่างน้อย... เธอก็ยังมีเขา... ลูกน้อยที่เป็นเหมือนสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับนนท์...
"ขอบคุณค่ะคุณหมอ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา พยายามกลั้นน้ำตา
หลังจากออกจากโรงพยาบาล น้ำฟ้าก็รีบกลับไปที่อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของเธอ เธอนั่งมองท้องน้อยๆ ของตัวเองที่ยังแบนราบ แต่ในใจเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น เธอตัดสินใจแล้ว... เธอจะมอบข่าวดีนี้ให้กับนนท์
เธอโทรศัพท์หานนท์ด้วยเบอร์ที่เธอจำได้ขึ้นใจ เสียงรอสายดังขึ้นเรื่อยๆ จนเธอใจเต้นแรง
"มีอะไร?" เสียงของนนท์ดังขึ้นอย่างเย็นชา
"คุณนนท์คะ... ฉันน้ำฟ้าเองค่ะ" น้ำฟ้าเอ่ยชื่อตัวเองออกไปอย่างช้าๆ
มีเสียงเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับว่าเขากำลังประมวลผลข้อมูล "เธอโทรมาหาผมทำไม?"
"ฉัน... ฉันมีข่าวดีจะบอกคุณค่ะ" น้ำฟ้าสูดหายใจลึกๆ "ฉัน... ฉันท้องค่ะ... แล้วเด็กในท้อง... เป็นลูกของคุณ"
ความเงียบ... ความเงียบที่ยาวนานจนน่าอึดอัด น้ำฟ้าเฝ้ารอคำตอบของเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
"เป็นไปไม่ได้" ในที่สุด นนท์ก็พูดขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ และความรังเกียจ
"แต่... คุณหมอตรวจแล้ว..." น้ำฟ้าพยายามแก้ต่าง
"ผมไม่เชื่อ" นนท์ตัดบทเธอทันที "คุณคิดว่าผมจะโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ? คุณไปมีอะไรกับใครมา? คุณคิดว่าผมจะเชื่อคำโกหกของคุณงั้นเหรอ?"
คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในหัวใจของน้ำฟ้า ราวกับมีดที่ถูกกรีดซ้ำๆ
"คุณนนท์คะ... ฉันไม่ได้โกหก..." น้ำตาของเธอเริ่มไหลอีกครั้ง
"ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น" นนท์พูดเสียงแข็ง "ผมไม่ต้องการเด็กคนนี้ และผมก็ไม่ต้องการคุณอีกต่อไป"
"แต่..."
"ผมสั่งให้คุณไปจากชีวิตผมซะ" น้ำเสียงของนนท์เฉียบขาดราวกับใบมีด "และอย่ามายุ่งเกี่ยวกับผมอีกเด็ดขาด ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตที่สงบสุข"
สายของนนท์ถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้น้ำฟ้านั่งนิ่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือ น้ำตาไหลอาบแก้มจนเปียกชุ่ม
เธอไม่เข้าใจ... ทำไมเขาถึงเป็นคนใจร้ายได้ถึงเพียงนี้? ทำไมเขาถึงไม่เชื่อเธอ? เด็กคนนี้... คือสายเลือดของเขา... คือส่วนหนึ่งของเขา...
ความผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง น้ำฟ้าทรุดตัวลงนั่งบนพื้น พยายามกอดท้องน้อยๆ ของตัวเองไว้ สัญชาตญาณความเป็นแม่บอกให้เธอปกป้องลูกน้อยในครรภ์ให้ถึงที่สุด
เธอจะไม่ยอมแพ้... เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของเธอ... แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นพ่อของเด็กก็ตาม
เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ไม่ว่ายังไง... ฉันก็จะเลี้ยงลูกของเราให้ดีที่สุด"
แต่เธอก็รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ามันไม่ง่ายเลย... การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวโดยที่ไม่มีใครคอยสนับสนุน... มันไม่ใช่เรื่องที่ใครก็ทำได้
น้ำฟ้าตัดสินใจแล้ว... เธอจะเข้มแข็งเพื่อลูกของเธอ... แม้ว่าความเจ็บปวดจากนนท์จะยังคงฝังลึกอยู่ในใจก็ตาม
แต่เธอไม่รู้เลยว่า... การตัดสินใจครั้งนี้... จะนำพาเธอไปสู่หนทางที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าที่เธอเคยคาดคิด...
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก