เสียงเครื่องคิดเลขที่ดังรัวเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำของน้ำฟ้า เธอกำลังจมอยู่กับกองเอกสารที่พะเนินเทินทึกตรงหน้า สภาพออฟฟิศที่เคยดูดีมีชาติตระกูล บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของความสิ้นหวัง
ห้าปี...
เพียงเวลาห้าปี ก็สามารถพลิกผันชีวิตของคนเราได้มากถึงเพียงนี้ น้ำฟ้าต้องปากกัดตีนถีบ เลี้ยงดู 'นนท์น้อย' ลูกชายสุดที่รักเพียงลำพัง เธอทำงานหนักสารพัดอย่าง เพื่อให้ลูกได้มีชีวิตที่ดี แต่แล้ว... โชคชะตาก็เล่นตลกอีกครั้ง
บริษัทเล็กๆ ที่เธอพยายามก่อตั้งขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรง กำลังจะล้มละลาย บริษัทที่เคยเป็นเหมือนความหวังสุดท้ายของเธอ กำลังจะปิดตัวลงอย่างถาวร
"คุณน้ำฟ้าคะ... เจ้าหนี้มาอีกแล้วค่ะ" พนักงานคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาบอก
น้ำฟ้าถอนหายใจยาวๆ เธอรู้ดีว่าวันนี้... ก็คงหนีไม่พ้น...
"ให้เขาเข้ามาได้เลย" เธอพูดเสียงเรียบๆ พยายามเก็บซ่อนความหวาดกลัวที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ชายร่างท้วมในชุดสูทราคาแพง เดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึง "คุณน้ำฟ้า... ถึงเวลาแล้วนะครับ... ผมให้เวลาคุณมามากพอแล้ว"
น้ำฟ้ามองใบหน้าของเขาด้วยความสิ้นหวัง "ฉัน... ฉันขอเวลาอีกหน่อยนะคะ... ฉันกำลังพยายามหาเงินมาให้ค่ะ"
"กำลังพยายาม?" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "ผมไม่เห็นความพยายามของคุณเลย ผมเห็นแต่ความล้มเหลว"
"ได้โปรดเถอะค่ะ..." น้ำฟ้าอ้อนวอน
"ถ้าพรุ่งนี้คุณยังหาเงินก้อนนี้มาไม่ได้... ผมก็ต้องทำตามกฎ" ชายคนนั้นพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้น้ำฟ้านั่งนิ่งอยู่กับกองเอกสารและความสิ้นหวัง
เธอไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว... เธอหมดหนทางจริงๆ...
ในขณะที่น้ำฟ้ากำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง ประตูออฟฟิศก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของชายหนุ่มที่เธอเคยเกลียด... และแอบรัก...
นนท์...
เขาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอ ราวกับซาตานที่กำลังจะมาเย้ยหยันความพินาศของเธอ
"นนท์น้อย... มาทำอะไรที่นี่คะ" น้ำฟ้าถามเสียงสั่น เมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักเดินตามหลังนนท์เข้ามา
นนท์มองมาที่น้ำฟ้า ดวงตาคู่คมฉายแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "ผมได้ยินมาว่า... บริษัทของคุณกำลังมีปัญหา"
น้ำฟ้าหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าเรื่องนี้จะไปถึงหูเขาได้
"ผมมาเสนอทางออกให้คุณ" นนท์พูดต่อ
"ทางออก?" น้ำฟ้าเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เชื่อ "คุณจะช่วยฉันจริงๆ เหรอ?"
นนท์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจ "แน่นอน... แต่คุณต้องตอบแทนผม"
"จะให้ฉันทำอะไร?" น้ำฟ้าถามด้วยความหวัง
"คุณต้องทำงานใช้หนี้ให้ผม" นนท์พูดชัดถ้อยชัดคำ
น้ำฟ้าอึ้งไป เธอไม่เข้าใจ "ใช้หนี้? หนี้อะไรคะ?"
"หนี้ที่ผมต้องชดใช้ให้คุณ... หนี้ที่คุณต้องแบกรับมาตลอดห้าปี" นนท์พูด ดวงตาของเขามองลึกลงไปในดวงตาของน้ำฟ้า ราวกับจะสื่อสารบางอย่างที่อยู่เบื้องลึก
"ฉันไม่เข้าใจ..." น้ำฟ้ายังคงงงงวย
"ผมจะบอกให้คุณรู้... ว่าทำไมผมถึงยอมลงทุนในบริษัทของคุณ" นนท์ก้าวเข้ามาใกล้น้ำฟ้ามากขึ้น "เพราะผมรู้... ว่าคุณมีความสามารถ... และผมต้องการพิสูจน์บางอย่าง"
"พิสูจน์อะไรคะ?" น้ำฟ้าถาม
"พิสูจน์ว่า... ผมไม่ได้ผิดพลาดที่เคยปล่อยคุณไป" นนท์พูด ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของน้ำฟ้า ราวกับจะบอกว่าเขายังคงรักเธออยู่
น้ำฟ้าอึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดี... ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา... ความเจ็บปวดจากอดีต... ความหวังที่กลับมาอีกครั้ง...
"ข้อเสนอของผม... คือคุณต้องมาทำงานเป็นเลขาให้ผมอีกครั้ง" นนท์พูดต่อ "และคุณต้องทำงานใช้หนี้... หนี้ที่คุณติดผมมาตลอดห้าปี"
"ห้าปี... ที่ฉันต้องเลี้ยงดู 'นนท์น้อย' เพียงลำพัง... นั่นคือหนี้ที่คุณจะให้ฉันใช้เหรอคะ?" น้ำฟ้าถาม เสียงสั่นเครือ
นนท์พยักหน้า "ใช่... และผมก็จะดูแล 'นนท์น้อย' ด้วย... ในฐานะลูกชายของผม"
น้ำฟ้ามองนนท์ด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะยอมรับ 'นนท์น้อย' เป็นลูกของเขา
"คุณ... คุณจะทำจริงๆ เหรอคะ?" น้ำฟ้าถาม
"ผมพูดจริง" นนท์ตอบ "แต่คุณต้องยอมรับข้อเสนอนี้... ถ้าคุณอยากให้บริษัทของคุณรอด"
น้ำฟ้ามองไปที่กองเอกสารแห่งความสิ้นหวัง... มองไปที่ลูกชายสุดที่รัก... แล้วเธอก็ตัดสินใจ
"ฉัน... ฉันยอมค่ะ" น้ำฟ้าตอบ
นนท์ยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น "ดีมาก... น้ำฟ้า"
แต่ในขณะที่น้ำฟ้ากำลังรู้สึกโล่งใจ... เธอก็อดสงสัยไม่ได้... ทำไม... ทำไมอยู่ดีๆ นนท์ถึงเปลี่ยนไป? ทำไมเขาถึงยอมรับในตัวเธอและลูกชาย?
และเบื้องหลังข้อเสนอที่ดูเหมือนจะดีงามนี้... ยังมีความลับอะไรที่ซ่อนเร้นอยู่อีกบ้าง?
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก