"คุณ… คุณนนท์?" เสียงของน้ำฟ้าสั่นเครือราวกับใบไม้ที่ปลิวไสวในลมพายุ เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมลมหายใจที่ติดขัด กลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยยิ่งกว่าเงาของตัวเอง ชายตรงหน้าเขาคือ 'นนท์' ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยครอบครองหัวใจของเธอ และเป็นคนที่เธอหนีหน้ามาตลอดห้าปีเต็ม แต่ตอนนี้ เขามายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ในฐานะ CEO คนใหม่ของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ ราวกับเป็นฝันร้ายที่กลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง
นนท์ยืนนิ่ง สายตาคมกริบกวาดมองร่างผอมบางของน้ำฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เคยฉายประกายอบอุ่น บัดนี้กลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับว่าเขาไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลย คำว่า "คุณนนท์" ที่เอ่ยออกมานั้นแฝงไปด้วยความอึดอัด ความประหลาดใจ และความเจ็บปวดที่ถูกกดทับไว้ลึกๆ มันเป็นคำทักทายที่ไม่คาดฝัน ไม่ใช่ในรูปแบบที่เธออยากให้กลับมาพบกันอีกครั้ง
"คุณรู้จักผม?" เสียงของนนท์ราบเรียบ เย็นชาจนน่าขนลุก ราวกับน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจของน้ำฟ้าเอาไว้ เขาก้าวเข้ามาใกล้ น้ำฟ้าผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อห้าปีก่อนผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ เสียงตำหนิ คำพูดที่เสียดแทง และรอยน้ำตาที่ไหลริน ภาพเหล่านั้นย้อนกลับมาพร้อมกับกลิ่นอายของความเกลียดชังที่นนท์เคยมีให้เธอ
"ก็… คุณนนท์เป็น CEO คนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาบริหาร ดิฉัน… ดิฉันน้ำฟ้า เลขาของคุณนนท์ค่ะ" น้ำฟ้าพยายามพูดให้เสียงมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ปลายเสียงยังคงสั่นเครือ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกแบบนี้ ทำไมถึงให้เธอต้องกลับมาพบกับเขาอีกครั้ง ในสภาพที่เธอเป็นเพียงเลขาผู้ต่ำต้อย และเขาคือ CEO ผู้ทรงอำนาจ
นนท์มองสำรวจเธออีกครั้ง รอยขมวดคิ้วปรากฏบนหน้าผาก เขาจำได้ว่าเธอเคยเป็นเลขาคนสนิทของพ่อเขามาก่อน แต่ไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะยังอยู่ที่นี่ และที่สำคัญ… เขาจำใบหน้าเธอได้ ใบหน้าที่มีร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความสวยงามแบบเรียบง่ายเอาไว้ เขาจำดวงตาคู่นั้นได้ ดวงตาที่เคยสะท้อนความรักและความภักดี ตอนนี้กลับมีแต่ความหวาดระแวงและบางสิ่งที่เขาอ่านไม่ออก
"เลขาผม?" นนท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ผมไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน"
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของน้ำฟ้า เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลริน เขาจำเธอไม่ได้จริงๆ หรือ… หรือแค่แกล้งทำเป็นจำไม่ได้? แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน
"เรา… เราเคยเจอกันมาก่อนค่ะ" น้ำฟ้าเอ่ยเสียงเบา "ตอนนั้น… ดิฉันทำงานที่บริษัทของคุณพ่อคุณนนท์"
นนท์พยักหน้าช้าๆ ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลในสมอง "อ๋อ… บริษัทเก่า" เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก "ผมจำได้ว่ามีเลขาหน้าตาจืดๆ อยู่คนหนึ่ง"
คำว่า "หน้าตาจืดๆ" สะกิดแผลเก่าของน้ำฟ้า เธอจำได้ดีว่านนท์เคยพูดอะไรเกี่ยวกับเธอในอดีต เขาไม่เคยเห็นคุณค่าของเธอเลย ไม่เคยเห็นในสิ่งที่เธอเป็น แต่ตอนนี้… คำพูดของเขายังคงตามหลอกหลอนเธออยู่
"แต่ตอนนี้ผมไม่เห็นคุณค่าอะไรในตัวคุณเลย" นนท์เสริมขึ้นมาอีก เหมือนอ่านความคิดในใจของเธอได้ "คุณจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดก็พอ อย่าทำให้ผมเสียเวลา"
น้ำฟ้าก้มหน้าลง หลบสายตาของนนท์ เธอไม่กล้าสู้หน้าเขา เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะโกรธ หรือจะน้อยใจอะไรทั้งสิ้น เพราะทั้งหมดนี้ เธอเป็นคนก่อมันขึ้นมาเอง เพียงแต่… เธอไม่เคยคิดว่าผลกรรมจะตามมาหลอกหลอนเธอได้ถึงขนาดนี้
"ค่ะ… ดิฉันจะตั้งใจทำงานค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา
นนท์เหลือบมองเธออีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งน้ำฟ้าให้ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว ความทรงจำที่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้กลับมาหลอกหลอนเธออย่างรุนแรง เขา… นนท์… กลับมาแล้ว และเธอก็ต้องกลับมาทำงานเป็นเลขาของเขาอีกครั้ง
ตลอดทั้งวัน น้ำฟ้าทำงานด้วยความหวาดระแวง เธอพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับนนท์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในฐานะเลขา เธอก็ต้องคอยตามติดเขาอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เขาหันมามอง เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลือยเปล่า ถูกจับผิด และถูกตัดสิน
"เอกสารรายงานประจำปี เตรียมให้พร้อมภายในบ่ายสอง" เสียงของนนท์ดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจ
"ค่ะ… คุณนนท์" น้ำฟ้าตอบรับเสียงแข็ง เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองมาที่เธออย่างไม่ละสาย
เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง น้ำฟ้าแอบย่องไปที่ห้องอาหาร เธอต้องการเวลาส่วนตัวเพื่อสงบสติอารมณ์ วันนี้มันหนักหนาเกินไปสำหรับเธอ เกินกว่าที่เธอจะรับไหว
"แม่คะ!" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำฟ้าหันไปมองด้วยความตกใจ
"ก้อง! มานี่ลูก!" น้ำฟ้าดึงลูกชายตัวน้อยเข้ามาโอบกอดไว้แน่น เธอไม่เข้าใจว่าก้องมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
"คุณแม่มารับก้องเหรอคะ?" ก้องถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ใช่จ้ะ แล้วก้องมากับใครลูก?" น้ำฟ้าถามอย่างนุ่มนวล
"มากับคุณลุงคนหล่อค่ะ เขาซื้อไอติมให้ก้องด้วย" ก้องตอบอย่างร่าเริง
น้ำฟ้าขมวดคิ้ว "คุณลุงคนหล่อ?"
ทันใดนั้นเอง ร่างสูงของนนท์ก็ปรากฏขึ้นที่ทางเข้าห้องอาหาร เขายืนมองภาพระหว่างน้ำฟ้ากับก้องด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
"คุณ… คุณนนท์! มาทำอะไรที่นี่คะ?" น้ำฟ้าถามเสียงตกใจ
นนท์เดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ สายตาของเขามองตรงไปที่ก้อง เด็กน้อยที่น่ารักและดูเหมือนจะมีความสุขที่ได้เจอเขา
"ผมมาทานข้าว" นนท์ตอบสั้นๆ "แล้วคุณ… มากับใคร?" เขาเหลือบมองน้ำฟ้าแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาสนใจเด็กชายตรงหน้า
"นี่… นี่ลูกชายของดิฉันค่ะ ชื่อก้อง" น้ำฟ้าแนะนำอย่างเก้ๆ กังๆ
นนท์มองก้องด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาเห็นแววตาที่คุ้นเคยบางอย่างในดวงตาของเด็กน้อยคนนี้ เป็นแววตาที่เหมือนใครบางคน…
"สวัสดีครับคุณลุง" ก้องยิ้มให้นนท์อย่างสดใส
นนท์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองก้องด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาจำได้ว่าน้ำฟ้าเคยบอกว่าเธอมีลูก แต่ไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร… และไม่เคยคิดว่าลูกของเธอ… จะหน้าตาเหมือนเขาขนาดนี้
"คุณ… คุณมาจากไหนครับ?" นนท์ถามก้องอย่างไม่ทันตั้งตัว
ก้องเงยหน้ามองนนท์ด้วยความสงสัย "ก้องมาจากบ้านค่ะ แม่พามา"
นนท์หัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุข "ผมหมายถึง… พ่อของคุณล่ะครับ?"
น้ำฟ้าหน้าซีดเผือด เธอแทบจะสิ้นลมหายใจ เธอกลืมไปแล้วว่ามีโอกาสที่ความลับของเธอจะถูกเปิดเผยได้
"พ่อ… พ่อของก้อง… เสียไปแล้วค่ะ" น้ำฟ้าโกหกอย่างติดขัด
นนท์มองสำรวจใบหน้าของน้ำฟ้าอย่างละเอียด เขาสังเกตเห็นความตื่นตระหนกที่ฉายชัดบนดวงตาของเธอ เขาไม่เชื่อคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย…
"แน่ใจนะครับ?" นนท์ถามเสียงเย็น "เพราะผมเห็นอะไรบางอย่างในตัวเด็กคนนี้… ที่ทำให้ผมสงสัย"
น้ำฟ้าตัวสั่นไปทั้งตัว เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกเปิดโปง เธอจะทำอย่างไรต่อไป? จะทำอย่างไรให้ความลับของเธอปลอดภัย? และที่สำคัญ… นนท์จะรู้ความจริงหรือไม่?
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก