ตอนที่ 5 — เกมแห่งการบังคับ

"คุณนนท์... คุณหมายความว่ายังไงคะ?" เสียงของน้ำฟ้าสั่นเครือ เธอพยายามรวบรวมสติที่กำลังจะแตกกระจาย เธอรู้ดีว่านนท์กำลังสงสัย และนั่นคือสิ่งที่เธอหวาดกลัวมากที่สุด

นนท์ก้าวเข้ามาใกล้ ก้มลงมองก้องด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่สำหรับน้ำฟ้า ‌มันกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกคุกคาม "ผมแค่สงสัยว่า… ทำไมเด็กคนนี้ถึงมีแววตาเหมือนผม" เขาเงยหน้าขึ้นสบตาน้ำฟ้า แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความท้าทาย "คุณแน่ใจนะครับว่าพ่อของเด็กคนนี้… ไม่ใช่ผม"

น้ำฟ้ากัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตา ​เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกรัดคอด้วยเชือกแห่งความลับ "คุณนนท์… ดิฉันบอกคุณแล้วไงคะว่าพ่อของก้องเสียชีวิตไปแล้ว" เสียงของเธอหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย พยายามแสดงความมั่นใจที่เธอไม่มี

"งั้นเหรอ?" นนท์ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "ผมว่า… เราคงต้องมีการพิสูจน์อะไรบางอย่าง"

คำพูดของนนท์ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก ‍เธอรู้ว่านนท์เป็นคนเจ้าเล่ห์ และเมื่อเขาตั้งใจจะทำอะไรแล้ว เขาจะทำจนถึงที่สุด เธอจะยอมให้เขาเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเธอและลูกชายได้อย่างไร?

"คุณนนท์… ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกค่ะ" น้ำฟ้าพยายามหว่านล้อม "ก้องเป็นลูกของดิฉันจริงๆ ไม่มีใครเกี่ยวข้อง"

"แน่ใจ?" ‌นนท์หัวเราะเบาๆ "ผมว่า… เรายังคงต้องคุยกันอีกยาว" เขากล่าวจบก็หันไปมองก้องอีกครั้ง "เจ้าหนู… อยากไปเที่ยวสวนสัตว์กับผมไหม?"

ก้องตาเป็นประกาย "ไปครับ! ก้องชอบสวนสัตว์!"

น้ำฟ้าแทบจะร้องไห้ออกมา ‍เธอไม่รู้จะทำอย่างไร เธอจะปล่อยให้ลูกชายของเธอไปกับนนท์ได้อย่างไร? แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธเขาได้เช่นกัน

"คุณนนท์… ดะ… ดิฉันขอไปด้วยได้ไหมคะ?" น้ำฟ้าเอ่ยปากอย่างกล้าๆ กลัวๆ

นนท์เหลือบมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ​"ทำไมล่ะ? กลัวผมจะพาลูกชายคุณไปไหน?"

"เปล่าค่ะ… แค่… แค่เป็นห่วงน้องก้อง" น้ำฟ้าพยายามหาเหตุผล

"ถ้าคุณกลัว ผมก็ไม่ว่า" นนท์กล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้… ​ว่าผมไม่ใช่คนที่จะทำร้ายเด็ก"

น้ำฟ้าไม่ตอบอะไร เธอรู้ดีว่าการปฏิเสธนนท์ในตอนนี้มีแต่จะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง เธอจึงจำใจต้องยอมรับข้อเสนอของเขา

ตลอดทั้งวัน น้ำฟ้าถูกนนท์บงการอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาออกคำสั่งต่างๆ นานา ท้าทายขีดจำกัดของเธออยู่ตลอดเวลา เขาบังคับให้เธอทำตามคำสั่งของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ​ราวกับว่าเธอเป็นเพียงหุ่นเชิดที่เขาจะดึงเชือกไปทางไหนก็ได้

"เอาชากาแฟมาให้ผมที่ห้องทำงาน" เสียงของนนท์ดังขึ้นขณะที่น้ำฟ้ากำลังยุ่งอยู่กับการจัดเอกสาร

"ค่ะ" น้ำฟ้าตอบรับอย่างจำใจ เธอเดินไปชงกาแฟอย่างรวดเร็ว และนำไปให้เขาที่ห้องทำงาน

เมื่อเดินเข้าไปในห้องทำงาน นนท์กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ เขามองมาที่น้ำฟ้าด้วยสายตาที่เย็นชา

"นั่งลงตรงนั้น" นนท์ชี้ไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง น้ำฟ้าทำตามอย่างว่าง่าย

"ผมมีงานให้คุณทำ" นนท์ยื่นเอกสารปึกหนึ่งให้ "ผมต้องการรายงานสรุปเกี่ยวกับคู่แข่งของเราภายในเย็นวันนี้"

น้ำฟ้ามองเอกสารแล้วถอนหายใจเบาๆ งานนี้ดูเหมือนจะหนักหนาสาหัสกว่าที่คิด "แต่… คุณนนท์คะ งานนี้ต้องใช้เวลามากนะคะ"

"ผมรู้" นนท์ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "แต่ผมต้องการมัน และผมต้องการมันจากคุณ"

น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตาม เขาต้องการที่จะทรมานเธอใช่หรือไม่? เขาต้องการจะเห็นเธออ่อนแอ และยอมแพ้ใช่หรือไม่?

"ค่ะ… ดิฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" น้ำฟ้าตอบเสียงแผ่วเบา

ขณะที่น้ำฟ้ากำลังก้มหน้าก้มตาทำงาน นนท์ก็เดินออกมาจากห้องทำงานของเขา เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ เธอ สายตาของเขากวาดมองใบหน้าที่กำลังตั้งใจทำงานของเธอ

"คุณ… ยังคงเป็นคนที่ตั้งใจทำงานเหมือนเดิมนะ" นนท์กล่าวขึ้นมาเบาๆ

น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณนนท์… หมายความว่ายังไงคะ?"

"เปล่า" นนท์ส่ายหน้า "แค่… คุณดูทุ่มเทกับงานดี"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของน้ำฟ้าเต้นแรงขึ้น เธอไม่แน่ใจว่านี่คือคำชม หรือเป็นเพียงการประชดประชัน

"ขอบคุณค่ะ" น้ำฟ้าตอบอย่างไม่แน่ใจ

นนท์มองดวงตาของน้ำฟ้าอย่างพิจารณา เขาเห็นความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และบางสิ่งที่เขาอ่านไม่ออก ราวกับว่าเธอกำลังซ่อนบางอย่างไว้ลึกๆ

"คุณ… ดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างนะ" นนท์กล่าวขึ้นมา

น้ำฟ้าตกใจจนแทบจะสำลักน้ำลาย "เปล่าค่ะ… ดิฉันไม่มีอะไรจะปิดบังคุณนนท์" เธอรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

"จริงเหรอ?" นนท์ยิ้มมุมปาก "เพราะจากที่ผมสังเกต… คุณมีบางอย่างที่พยายามซ่อนไว้"

น้ำฟ้ากลืนน้ำลาย เธอรู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เธอไม่รู้จะทำอย่างไร เธอจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับใครบางคนได้อย่างไร? และเธอจะปกป้องลูกชายของเธอได้อย่างไร?

"คุณนนท์… ดิฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ" น้ำฟ้ากล่าวตัดบท แล้วรีบหลบไปทำงานของเธอ

นนท์มองตามแผ่นหลังของน้ำฟ้าไปด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล เขาแน่ใจว่าน้ำฟ้ากำลังซ่อนบางอย่างไว้ และเขาจะค้นหาความจริงนั้นให้ได้

ตลอดทั้งวัน นนท์พยายามทดสอบน้ำฟ้าอยู่เสมอ เขาออกคำสั่งที่ดูเหมือนจะไร้สาระบ้าง บังคับให้เธอทำอะไรที่ลำบากบ้าง ราวกับต้องการจะดูปฏิกิริยาของเธอ

"ไปซื้อกาแฟให้ผมหน่อย" เขาออกคำสั่งในตอนบ่ายแก่ๆ "แล้วเอาขนมเค้กที่ร้านนั้นมาด้วย"

น้ำฟ้าจำใจต้องทำตาม เธอเดินออกจากออฟฟิศด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมนนท์ถึงทำแบบนี้กับเธอ

เมื่อกลับมาถึงออฟฟิศ เธอก็นำกาแฟและเค้กไปยื่นให้เขา

"ขอบคุณ" นนท์รับกาแฟไปดื่ม แล้วเหลือบมองเค้กที่น้ำฟ้าวางไว้ "คุณไม่ได้ทานเหรอ?"

"ไม่ค่ะ… ดิฉันไม่ค่อยอยากทานอะไรตอนนี้" น้ำฟ้าตอบ

"ทำไม?" นนท์เลิกคิ้ว "เพราะคุณกำลังอดอาหารเพื่อประหยัดเงินเหรอ?"

คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของน้ำฟ้าแดงก่ำ เธอเม้มปากแน่น "คุณนนท์… กรุณาอย่าพูดอะไรที่มัน… ทำร้ายจิตใจดิฉันได้ไหมคะ?"

นนท์มองดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาคลอของน้ำฟ้า เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้เธอเสียใจได้มากขนาดนี้

"ผม… แค่ถาม" นนท์กล่าวเสียงเบาลง "ผมแค่อยากรู้ว่า… คุณเป็นอะไร"

"ดิฉันก็เป็นแค่… เลขาที่กำลังพยายามทำงานของตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ" น้ำฟ้าตอบเสียงสั่นเครือ

นนท์จ้องมองเธออย่างพิจารณา เขาเห็นความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอ เห็นความพยายามที่จะเข้มแข็ง แต่ก็ยังคงมีร่องรอยของความอ่อนแอซ่อนอยู่

"ถ้าคุณมีปัญหาอะไร… ก็บอกผมได้นะ" นนท์กล่าวอย่างไม่คาดคิด

น้ำฟ้าเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดว่านนท์จะพูดแบบนี้กับเธอ "คุณนนท์… หมายความว่ายังไงคะ?"

"ก็… บางที… คุณอาจจะกำลังมีปัญหาทางการเงิน" นนท์กล่าว "และผม… พอจะมีกำลังช่วยเหลือได้"

น้ำฟ้าส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่ค่ะ… ดิฉันจัดการเองได้"

"ถ้าคุณแน่ใจ" นนท์กล่าว "แต่ถ้าวันไหนคุณเปลี่ยนใจ… ก็บอกผมได้"

น้ำฟ้าไม่ตอบ เธอรู้ดีว่าความช่วยเหลือจากนนท์นั้นมีเงื่อนไข และเงื่อนไขนั้น… เธอไม่สามารถยอมรับได้

เมื่อกลับถึงบ้าน น้ำฟ้ารู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะทำอะไรได้ เธออุ้มก้องขึ้นมาหอมแก้ม แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ ลูกชาย

"แม่เป็นอะไรไปคะ?" ก้องถามด้วยความเป็นห่วง

"แม่ไม่เป็นอะไรจ้ะ คนเก่ง" น้ำฟ้าตอบพร้อมกับกอดลูกชายไว้แน่น

เธอรู้ดีว่าอนาคตข้างหน้า เธอจะต้องเผชิญหน้ากับนนท์อีกมากมาย และเขาจะยังคงพยายามค้นหาความจริงที่เธอซ่อนไว้… เธอจะรอดจากเกมแห่งการบังคับนี้ไปได้หรือไม่? และความลับที่เธอเก็บงำไว้… จะถูกเปิดเผยเมื่อใด?