"น้ำฟ้า... น้ำฟ้า!" เสียงเรียกชื่อเธอดังแว่วมาข้างหู ราวกับเสียงกระซิบจากสายลมอันหนาวเหน็บ น้ำฟ้าพยายามจะลืมตา แต่เปลือกตาของเธอกลับหนักอึ้ง ราวกับมีบางสิ่งถ่วงเอาไว้ ร่างกายของเธอรู้สึกอ่อนเพลียเหลือเกิน ไข้ที่ประดังเข้ามาทำให้เธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับ
"น้ำฟ้า... คุณได้ยินผมไหม?" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามา น้ำฟ้าค่อยๆ รวบรวมสติ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพเบื้องหน้ายังคงพร่ามัว แต่เธอก็พอจะมองเห็นเค้าโครงของใบหน้าบางใบหน้าที่คุ้นเคย
มันคือนนท์!
นนท์กำลังยืนมองเธออยู่ข้างเตียง ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาที่อ่อนโยนผิดจากบุคลิกเย่อหยิ่งที่เธอเคยรู้จัก
"คุณ... เป็นอะไรไป?" น้ำฟ้าถามเสียงแหบพร่า พยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่มันกลับทำได้ยากเหลือเกิน
นนท์รีบเข้ามาประคองเธอ "อย่าเพิ่งลุก คุณป่วยหนักมาก ไข้ขึ้นสูง" เขาวางมือที่อบอุ่นลงบนหน้าผากของเธอ สัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาด ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่าน
"ฉัน...เป็นอะไร?" เธอยังคงรู้สึกมึนงง
"คุณเป็นไข้หวัดใหญ่ หมอเพิ่งมาดูเมื่อครู่นี้ เขาบอกว่าคุณต้องพักผ่อนเยอะๆ" นนท์ตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกังวล "ผม... ผมเป็นคนพาคุณมาที่นี่"
น้ำฟ้านิ่งอึ้ง นนท์? เขาเป็นคนพาเธอมาที่นี่? ทำไม? เขาจะทำอะไร? ความคิดมากมายตีรวนอยู่ในหัว
"ทำไม..." เธอถามเสียงแผ่ว "ทำไมคุณถึง...?"
นนท์ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังหาคำตอบที่เหมาะสม "ผม... ผมบังเอิญผ่านมาเจอคุณตอนที่คุณกำลังจะหมดสติอยู่หน้าบริษัท" เขาเลือกที่จะบอกความจริงเพียงบางส่วน "ผม... เป็นห่วง"
"เป็นห่วง?" น้ำฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณเป็นห่วงฉัน? ทั้งๆ ที่คุณ...?" เธอหยุดพูดไปเมื่อเห็นแววตาของนนท์ที่ฉายประกายบางอย่าง เขาดูเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อ
"ผมรู้ว่าคุณคิดอะไร" นนท์ก้มลงมองเธอ "แต่ผมไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายคุณ น้ำฟ้า" เขาใช้คำว่า "น้ำฟ้า" แทนที่จะเรียกว่า "คุณ" เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอโดยตรง "ผม... ผมแค่... เห็นคุณเป็นแบบนี้แล้ว... ผมทนไม่ได้"
คำพูดของนนท์ทำให้หัวใจของน้ำฟ้าเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน และสิ่งที่เธอเห็น...คือความจริงใจ?
"คุณ..." เธอพยายามจะพูดต่อ แต่กลับรู้สึกเหนื่อยล้าเกินไป
"นอนพักเถอะ" นนท์พูดพลางจัดหมอนให้เธอ "ผมจะอยู่ตรงนี้"
น้ำฟ้านอนลงตามที่นนท์บอก เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างของเขาที่นั่งอยู่ข้างเตียง แม้ภายนอกจะดูเย็นชา แต่ภายในใจของเขากลับมีมุมที่อ่อนโยนซ่อนอยู่
"ขอบคุณ..." เธอพึมพำเสียงเบา ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลงอีกครั้ง
นนท์มองใบหน้าซีดเซียวของน้ำฟ้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หัวใจของเขาเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอ ความรู้สึกที่เขาพยายามจะปฏิเสธตลอดมา มันกำลังจะผลิบานขึ้นมาอีกครั้ง
เขาจำได้ถึงคืนนั้น คืนที่เขาได้เจอกับเธอครั้งแรก ภาพของน้ำฟ้าในชุดราตรีสีขาว ใบหน้าเปื้อนน้ำตา แต่ดวงตายังคงเป็นประกาย เขาจำได้ถึงสัมผัสของเธอ มือที่อ่อนนุ่ม รอยยิ้มที่สดใส...
แต่แล้ว...เขาก็จำได้ถึงความจริงอันโหดร้าย ความจริงที่เขาพยายามจะหนี
เขาไม่ใช่คนดีพอสำหรับเธอ เขาเป็นแค่คนที่เต็มไปด้วยความผิดบาป ความลับ และการแก้แค้น
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเข้าไปในแอปพลิเคชันที่เขาใช้สืบข้อมูล เขาเลื่อนดูรายงานที่ทีมงานของเขาส่งมาเกี่ยวกับน้ำฟ้า ข้อมูลทุกอย่างถูกเปิดเผยอย่างละเอียด ตั้งแต่ประวัติครอบครัว การศึกษา ไปจนถึงหนี้สินก้อนโตที่เธอต้องแบกรับ
แต่ในรายงานชิ้นหนึ่ง เขากลับพบข้อมูลที่ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก
ข้อมูลเกี่ยวกับ "คืนนั้น" คืนที่เขาพยายามจะลืมเลือน มันถูกบันทึกไว้อย่างละเอียด ชัดเจนทุกประการ
เขาเคยมีความสัมพันธ์กับน้ำฟ้าจริง!
เขาจำได้แล้ว! ภาพทุกอย่างกลับมาปรากฏชัดเจนในหัวของเขา คืนที่เขาเมามาย สับสน และได้พบกับน้ำฟ้า คืนที่เขา... ได้ทำสิ่งที่ไม่ควรทำ
เขาจ้องมองรายงานนั้นด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ถาโถมเข้ามา เขาทำร้ายผู้หญิงคนนี้! ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส! แล้วยังมาทำเหมือนไม่เคยรู้จักเธออีก
เขาหันกลับไปมองน้ำฟ้าที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอดูอ่อนแอ และบริสุทธิ์
"น้ำฟ้า..." เขาพึมพำชื่อเธอ "ผมขอโทษ..."
ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจของนนท์ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนแบบนี้ เขาเป็นคนเย็นชา โหดร้าย แต่ไม่เคยเป็นคนเลวร้ายขนาดนี้
เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง ยื่นมือออกไปสัมผัสเส้นผมของเธอแผ่วเบา "ผม... ผมจะชดใช้ให้คุณ" เขาพูดกับตัวเองเบาๆ "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อชดใช้ให้กับความผิดของผม"
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่า การชดใช้หนี้สินก้อนนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของเงินทอง แต่มันคือเรื่องของหัวใจ เรื่องของความรู้สึกที่ซับซ้อน
เมื่อน้ำฟ้ารู้สึกตัวอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพักที่ดูคุ้นเคย เธอจำได้ว่ามันคือห้องพักของนนท์
เธอประหลาดใจที่เขาดูแลเธออย่างดี เขาจัดหาอาหารและยามาให้เธอครบครัน ราวกับว่าเขากำลังทำหน้าที่ของสามีที่ดี
"คุณ... ตื่นแล้วเหรอ" เสียงของนนท์ดังขึ้น เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้อง "รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?"
น้ำฟ้านั่งตัวตรง มองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "คุณ... ทำไมคุณถึง..."
"ผมบอกแล้วไง ผมเป็นห่วงคุณ" นนท์เดินเข้ามาใกล้ "ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณ"
"ขอโทษ?" น้ำฟ้าน้ำเสียงสั่นเครือ "ขอโทษเรื่องอะไร?"
นนท์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด "ขอโทษ... ที่ผมเคยปฏิเสธคุณ... ที่ผมเคยทำเหมือนไม่รู้จักคุณ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผม... ผมจำได้แล้ว"
น้ำฟ้านิ่งอึ้ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณ... จำได้แล้ว?"
"ใช่" นนท์พยักหน้า "ผมจำได้ทุกอย่าง... เกี่ยวกับคืนนั้น... เกี่ยวกับคุณ"
น้ำฟ้ามองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความดีใจ ความเจ็บปวด และความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี
"แล้ว... แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป?" เธอถามเสียงเบา
นนท์มองเข้าไปในดวงตาของน้ำฟ้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมจะชดใช้หนี้ทั้งหมดของคุณ" เขาพูดชัดเจน "ผมจะดูแลคุณ... ผมจะปกป้องคุณ"
เขาเดินเข้ามาใกล้น้ำฟ้า ยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเธอ "ผม... ผมรักคุณ น้ำฟ้า"
คำว่า "รัก" หลุดออกมาจากปากของนนท์ ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมา
แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบสนองอะไร เสียงโทรศัพท์ของนนท์ก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สายตาของเขาก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ
ข้อความนั้น...มาจากใคร? และมันมีเนื้อหาเกี่ยวกับอะไร?
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก