"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" เสียงของน้ำฟ้าสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นนนท์ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องเช่าเล็กๆ ของเธอ แสงไฟนีออนสลัวจากข้างนอกสาดส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดของเธอ ราวกับจะเน้นย้ำถึงความเหนื่อยล้าและความกังวลที่เกาะกินเธอมาตลอดหลายปี
นนท์ยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของน้ำฟ้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน
"ฉัน... ฉันมาทวงถามความจริง" นนท์กล่าวเสียงเย็นชา แต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดที่พยายามจะกลบไว้ "ความจริงเกี่ยวกับก้อง"
น้ำฟ้าตัวสั่นสะท้านเมื่อได้ยินชื่อลูกชาย หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้ดีว่าวันนี้จะต้องมาถึง วันที่ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดจะถูกเปิดเผย
"คุณ... คุณรู้แล้วเหรอ?" น้ำฟ้าถามเสียงแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน
"ฉันเจอหลักฐาน" นนท์พูดตรงๆ ใบหน้าของเขาบึ้งตึง "ผลตรวจ DNA, ใบรับรองแพทย์... ทั้งหมดมันชี้ชัดว่าก้องคือลูกของฉัน"
น้ำฟ้าเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น เธอรู้ว่าไม่มีทางปฏิเสธได้อีกแล้ว ความจริงที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดหลายปี บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างโหดร้าย
"ฉัน... ฉันขอโทษ" น้ำฟ้ากล่าวเสียงเบาหวิว "ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือก"
"ไม่มีทางเลือก?" นนท์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณหลอกฉันมาตลอดหลายปี โดยที่ฉันไม่รู้เลยว่ามีลูกชายคนหนึ่ง! คุณคิดว่านี่คือการไม่มีทางเลือกงั้นเหรอ?"
น้ำฟ้าทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาเก่าๆ ตัวหนึ่ง มือทั้งสองข้างกุมกันแน่น ราวกับจะหาความเข้มแข็งให้ตัวเอง "ตอนนั้น... ตอนนั้นฉันไม่มีอะไรเลยจริงๆ คุณนนท์" น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ บัดนี้ไหลรินอาบแก้ม "ฉันเป็นหนี้เป็นสิน แม่ก็ป่วยหนัก ฉัน... ฉันกลัว"
"กลัวอะไร?" นนท์ถามเสียงเข้ม "กลัวว่าฉันจะไม่รับผิดชอบงั้นเหรอ? คุณไม่เคยลองถามฉันเลยด้วยซ้ำ!"
"คุณจะรับผิดชอบเหรอคะ?" น้ำฟ้าเงยหน้ามองนนท์ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ในวันที่ฉันไปหาคุณ คุณไล่ฉันออกมา คุณบอกว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่หวังจะเกาะกินคุณ! คุณ... คุณไม่เคยเห็นค่าอะไรในตัวฉันเลย"
คำพูดของน้ำฟ้าเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของนนท์ เขาจำได้ถึงวันนั้น วันที่เขาปฏิเสธเธออย่างเย็นชา วันที่เขาไม่แม้แต่จะรับฟังเรื่องราวของเธอ
"แต่นั่นมัน... มันไม่ใช่เหตุผลที่จะต้องหลอกลวงกันแบบนี้!" นนท์พยายามจะควบคุมอารมณ์ แต่ความโกรธและความเสียใจมันตีกันจนเขาแทบจะระเบิด
"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงคุณตั้งแต่แรกหรอกค่ะ" น้ำฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "มันเป็นอุบัติเหตุ... และหลังจากนั้น ฉันก็รู้ว่าท้อง"
"อุบัติเหตุ?" นนท์ทวนคำ "คุณคิดว่าเรื่องระหว่างเราคืออุบัติเหตุงั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่ค่ะ" น้ำฟ้าส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน... ฉันก็มีความรู้สึกกับคุณเหมือนกัน"
คำสารภาพของน้ำฟ้าทำให้นนท์ชะงักไป เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้หญิงที่เขาเคยดูถูก จะมีความรู้สึกให้กับเขา
"แต่ในตอนนั้น..." น้ำฟ้าพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง "ฉันรู้ว่าคุณมีคนรักอยู่แล้ว และฉันก็รู้ว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณเลย ฉันไม่อยากจะเป็นมือที่สาม ฉันไม่อยากจะทำลายชีวิตใคร"
"แล้วคุณคิดว่าการเก็บลูกของเราไว้เป็นความลับ มันไม่ทำลายชีวิตใครเหรอ?" นนท์ถามเสียงดัง
"ฉัน... ฉันกลัว" น้ำฟ้ากุมหน้าผาก "กลัวว่าคุณจะไม่เชื่อ กลัวว่าคุณจะโกรธ กลัวว่าทุกอย่างจะแย่ลงกว่าเดิม ฉัน... ฉันแค่อยากจะปกป้องก้อง ปกป้องตัวฉันเอง"
"ปกป้อง? คุณกำลังทำร้ายฉันต่างหาก!" นนท์ตะโกนเสียงดัง "คุณไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของฉันเลยใช่ไหม? ฉันคือพ่อของเด็กคนนี้! ฉันควรมีสิทธิ์ที่จะรู้! ฉันควรมีสิทธิ์ที่จะเห็นลูกชายของฉันเติบโต!"
น้ำตาของน้ำฟ้าไหลพรากไม่หยุด เธอรู้ว่าเธอผิด เธอรู้ว่าเธอทำให้นนท์เจ็บปวด แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นในตอนนั้น
"ฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ" น้ำฟ้ากล่าวเสียงกระซิบ "ฉันแบกรับความเจ็บปวดนี้มาตลอดหลายปี ฉันต้องอดทนกับสายตาดูถูกของผู้คน ฉันต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงลูก ฉัน... ฉันไม่เคยมีความสุขเลย"
นนท์มองดูน้ำฟ้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เขาเห็นความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และความเสียใจในแววตาของเธอ เขาไม่เคยคิดเลยว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผู้หญิงคนนี้ต้องเผชิญหน้ากับอะไรมาบ้าง
"แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงยอมให้ฉันมาทวงหนี้คุณ?" นนท์ถามอีกครั้ง "ถ้าคุณมีลูกเป็นของฉัน ทำไมคุณถึงยอมให้ฉันทำแบบนี้กับคุณ?"
น้ำฟ้าเงียบไป เธอมองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ฉัน... ฉันอยากให้คุณได้เห็น" น้ำฟ้ากล่าวเสียงแผ่ว "ฉันอยากให้คุณได้เห็นว่าฉันต้องลำบากแค่ไหน ฉันอยากให้คุณได้เห็นว่าชีวิตของฉันมันไม่มีอะไรเลย"
"คุณ... คุณทำแบบนี้เพื่ออะไร?" นนท์ถามอย่างไม่เข้าใจ
"ฉัน... ฉันแค่อยากให้คุณรู้" น้ำฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ว่าคุณมีครอบครัวอยู่ตรงนี้... และครอบครัวของคุณกำลังลำบาก"
นนท์ยืนนิ่ง เขาไม่รู้จะพูดอะไร เขาถูกน้ำฟ้าต้อนจนมุมด้วยคำสารภาพและความเจ็บปวดที่เธอต้องแบกรับมาตลอด เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้
"คุณ... คุณมาหาฉันทำไมคะ?" น้ำฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ถ้าคุณแค่อยากจะมาต่อว่าฉัน... คุณก็ได้ต่อว่าฉันเสร็จแล้ว"
นนท์มองหน้าน้ำฟ้า เขาเห็นภาพสะท้อนของความเจ็บปวดของตัวเองในแววตาของเธอ เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะรู้สึกอย่างไร ควรจะโกรธแค้น หรือควรจะสงสาร
"ฉัน... ฉันไม่รู้" นนท์ตอบเสียงเบา "ฉันแค่อยากจะเข้าใจ"
"คุณจะเข้าใจได้ยังไงคะ ในเมื่อคุณไม่เคย... อยู่ตรงนั้นเลย" น้ำฟ้าพูดตัดพ้อ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจทนได้อีกต่อไป
นนท์มองดูน้ำฟ้าที่กำลังร้องไห้ เขารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจากภายใน เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไป เขาควรจะคว้าเธอมากอด หรือควรจะเดินจากไป?
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก