เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่หน้าประตู นำฟ้าแทบหยุดหายใจ เธอรีบวิ่งไปดูลูกชายที่นอนหลับไม่รู้เรื่องบนเตียง แล้วรีบวิ่งกลับมาที่ประตู เธอยืนแข็งทื่อ สบตากับนนท์ที่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก
"ทำไมถึงมาหาฉันตอนนี้คะ?" น้ำฟ้าถามเสียงสั่น
นนท์ไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ราวกับกำลังสำรวจหาบางสิ่งบางอย่าง
"ก้อง... อยู่ไหน?" เสียงของเขาฟังดูแหบพร่า
น้ำฟ้าผงะไปเล็กน้อย เธอไม่คิดว่านนท์จะถามถึงลูกชาย เธอลังเลที่จะบอก แต่เมื่อเห็นแววตาที่ฉายความกังวลอย่างแท้จริงของเขา เธอก็ตัดสินใจพาเขาไปดู
เมื่อนนท์เห็นก้องที่นอนหลับอย่างสงบอยู่บนเตียง ร่างกายของเขาก็พลันแข็งทื่อ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง ยื่นมือสั่นๆ ออกไปสัมผัสแก้มของลูกชายเบาๆ
"ก้อง... ลูกพ่อ..." เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา
น้ำฟ้ามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเห็นความรักที่แท้จริงในแววตาของนนท์ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมเขาถึงเพิ่งจะแสดงความรู้สึกนี้ออกมา ทั้งๆ ที่เขาเป็นพ่อของก้อง
"คุณนนท์..." น้ำฟ้าเรียกชื่อเขาเบาๆ
นนท์หันกลับมามองน้ำฟ้า ดวงตาของเขาแดงก่ำ "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" น้ำฟ้าตอบเสียงเรียบ
"ฉัน... ฉันเห็นรายงานสุขภาพของก้อง..." นนท์พูดต่อเสียงตะกุกตะกัก "หมอ... หมอบอกว่าเขา... เขาป่วยหนัก"
น้ำฟ้าถอนหายใจอย่างอ่อนแรง "ใช่ค่ะ ก้องป่วยมาสักพักแล้ว"
"แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน?" เสียงของนนท์เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"บอกไปก็เท่านั้นค่ะ คุณนนท์คงไม่สนใจอยู่แล้ว" น้ำฟ้าตอบประชด
"ไม่จริง! ฉันสนใจ! ฉันเป็นพ่อของเขา! ฉัน... ฉันควรจะรู้" นนท์ตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้น
"คุณเพิ่งจะมารู้ตอนนี้เองเหรอคะ? หลังจากที่เขาเกือบจะ..." น้ำฟ้าพูดไม่ออก เธอรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องนึกถึงช่วงเวลาที่ก้องป่วยหนัก
"ฉันขอโทษ... น้ำฟ้า ฉันขอโทษจริงๆ" นนท์ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง มองดูก้องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ก้องมีอาการป่วยที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาอ่อนเพลีย ซึมเศร้า และเริ่มถามหาพ่อของเขาบ่อยครั้ง น้ำฟ้าพยายามปลอบลูกชายเท่าที่ทำได้ แต่เธอก็รู้ว่าสิ่งที่ก้องต้องการจริงๆ คือพ่อ
"แม่คะ พ่ออยู่ไหนคะ?" ก้องถามน้ำฟ้าด้วยเสียงแผ่วเบา
น้ำฟ้ารู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้ยินคำถามนี้ เธออยากจะบอกลูกว่าพ่อของเขาก็รักเขาเหมือนกัน แต่เธอก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
"พ่อ... พ่อคงกำลังยุ่งอยู่กับงานนะลูก" น้ำฟ้าพยายามตอบให้ดีที่สุด
"แต่... แต่ก้องคิดถึงพ่อ" ก้องพูดพลางเอามือเล็กๆ กอดตุ๊กตาหมีตัวโปรด
น้ำฟ้ากอดลูกชายไว้แน่น เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย เธอรู้ว่าก้องต้องการใครสักคนที่จะคอยอยู่เคียงข้างเขาในยามที่เขาป่วย
"แม่จะอยู่ตรงนี้กับหนูนะลูก" น้ำฟ้าพูดปลอบ
แต่คำพูดของเธอก็ไม่สามารถแทนที่ความอบอุ่นของพ่อได้ ก้องเริ่มมีอาการทรุดลง เขาไออย่างรุนแรงและหายใจลำบาก น้ำฟ้าตกใจมาก เธอรีบอุ้มลูกชายไปโรงพยาบาลทันที
ที่โรงพยาบาล หมอแจ้งข่าวร้ายแก่น้ำฟ้าว่า อาการของก้องวิกฤตมาก เขาต้องการเลือด และต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด น้ำฟ้าแทบทรุดลง เธอไม่มีกำลังใจที่จะสู้ต่อไปอีกแล้ว
ในขณะเดียวกัน นนท์ก็กำลังเผชิญกับความจริงที่ว่า เขาได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง การที่เขาปล่อยปละละเลยลูกชายของตัวเองมาตลอด มันทำให้เขารู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส
เมื่อเขารู้ข่าวว่าก้องป่วยหนัก เขาจึงรีบมาหาที่บ้านของน้ำฟ้าทันที
"ฉัน... ฉันควรจะทำอย่างไรดี?" นนท์ถามน้ำฟ้าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"คุณก็ทำในสิ่งที่พ่อควรจะทำสิคะ" น้ำฟ้าตอบเสียงเรียบ เธอพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง
"แต่ฉัน... ฉันไม่รู้จะเริ่มตรงไหน"
"คุณก็แค่... แค่เป็นพ่อของเขา" น้ำฟ้าพูดพลางกอดลูกชายไว้แน่น
นนท์มองดูลูกชายด้วยความรู้สึกผิด เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของลูกชายจะมาถึงจุดนี้ เขาเสียใจที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างก้องในยามที่เขาต้องการเขามากที่สุด
"ฉัน... ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อก้อง" นนท์พูดด้วยความตั้งใจ
น้ำฟ้ามองนนท์ด้วยความหวังเล็กๆ เธอรู้ว่านนท์กำลังพยายามที่จะเปลี่ยนแปลง แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่ลึกๆ
"คุณจะทำจริงๆ เหรอคะ?" น้ำฟ้าถาม
"ใช่ ฉันจะทำทุกอย่าง" นนท์ตอบอย่างหนักแน่น
น้ำฟ้ารู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เธอมองดูก้องที่นอนหลับอย่างสงบอยู่บนเตียง เธอหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น
แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อหมอเข้ามาแจ้งข่าวร้ายแก่น้ำฟ้าอีกครั้ง
"คุณน้ำฟ้าคะ... อาการของคุณก้อง... แย่ลงมาก..."
น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มทลายลงมาตรงหน้า เธอรีบวิ่งไปดูอาการของลูกชาย
"เป็นไปได้ยังไงคะ? เมื่อกี้เขายัง..." น้ำฟ้าพูดไม่ออก
"ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ... เราทำเต็มที่แล้ว..." หมอพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
น้ำฟ้าทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง มองดูลูกชายด้วยความสิ้นหวัง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป
นนท์มองภาพนั้นด้วยความตกใจ เขารีบเข้าไปประคองน้ำฟ้าไว้
"น้ำฟ้า... ใจเย็นๆ นะ"
"ฉัน... ฉันจะทำยังไงดีคะ คุณนนท์? ก้อง..." น้ำฟ้าพูดไม่ออก เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตาย
"เราจะสู้ไปด้วยกันนะ" นนท์พูดปลอบ
แต่ในใจของน้ำฟ้า เธอเริ่มหมดหวัง เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้อย่างไร
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก