"ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากน้องชายผมไปอีกเด็ดขาด!" เสียงตะโกนก้องสะท้อนไปทั่วห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลที่หรูหราจนแทบจะไร้ที่ติ นนท์ยืนกรานคำพูดนั้น ดวงตาแดงก่ำด้วยความเหนื่อยล้าแต่เต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดูซูบลงไปมากจากการอดนอนและการแบกรับความกังวลอันหนักอึ้ง ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาแทบจะไม่ได้ขยับไปไหนเลยนอกจากเฝ้าไข้ก้อง น้องชายเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของเขา
แพทย์ประจำตัวของก้องเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด "คุณนนท์ครับ ตอนนี้คุณก้องอาการทรงตัวแล้ว แต่ก็ยังต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิดนะครับ การผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้... ร่างกายเขายังอ่อนแอมาก"
นนท์พยักหน้ารับช้าๆ เขารู้ดีถึงความเสี่ยง เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตของก้องจะแขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามามันหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าหนี้สินก้อนใหญ่ที่เขาต้องชดใช้เสียอีก หนี้ที่เกิดจากความผิดพลาดในอดีต หนี้ที่เขาทำให้ผู้หญิงที่เขารักต้องเจ็บปวด
"ผมเข้าใจครับคุณหมอ" นนท์กล่าวเสียงแหบพร่า "ผมจะทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อให้น้องชายผมหายดี"
หลังจากแพทย์เดินจากไป นนท์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วย มองใบหน้าซีดเซียวของก้องด้วยความรักและความเสียใจ เขาเอื้อมมือไปกุมมือเย็นเฉียบของน้องชายเบาๆ "ก้อง... พี่ขอโทษนะ พี่ขอโทษที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่ขนาดนี้"
น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ หลุดรินไหลลงมาอาบแก้ม ขีดเส้นแห่งความทุกข์ระทมที่กรีดลึกในใจของเขา เขาไม่เคยอ่อนแอขนาดนี้มาก่อนเลย ไม่เคยเลยแม้แต่วันที่ธุรกิจของเขากำลังจะล้มละลาย หรือวันที่เขาต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปเพราะความประมาทของตัวเอง แต่วันนี้... การเห็นก้องนอนหมดสติอยู่บนเตียง มันทำให้เขาตระหนักว่ามีบางสิ่งที่มีค่ามากกว่าอำนาจและเงินทอง
"น้ำฟ้า..." เสียงของก้องแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก นนท์สะดุ้งเฮือก เขาไม่แน่ใจว่าได้ยินผิดไปหรือไม่
"น้ำฟ้า?" นนท์พึมพำ ชื่อนั้น... ชื่อที่เขาพยายามจะลืม แต่ก็ไม่เคยลืมลงได้เลย มันดังก้องอยู่ในหัวใจตลอดเวลา
"พี่... ช่วย... ตามน้ำฟ้ามาที..." ก้องพูดต่อด้วยเสียงที่ขาดหายเป็นช่วงๆ นนท์นิ่งอึ้งไป เขาไม่คิดว่าก้องจะเอ่ยถึงชื่อน้ำฟ้าในสภาพเช่นนี้ เขารู้ว่าก้องรักน้ำฟ้ามากแค่ไหน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นเหมือนภาพสะท้อนความรักอันบริสุทธิ์ที่นนท์เคยมีให้กับเธอ... ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง
"น้อง... อยาก... เห็น..." ก้องพยายามจะพูด แต่น้ำตาของนนท์ก็ไหลอาบหน้าจนมองไม่ชัด
"พี่จะไปตามน้องมานะก้อง" นนท์รีบตอบรับ น้ำตาที่ไหลลงมานั้นไม่ใช่แค่เพราะความสงสารก้อง แต่เพราะเขากำลังจะเผชิญหน้ากับน้ำฟ้าอีกครั้ง หลังจากที่เขาทำร้ายเธอจนเจ็บปวด เขาจะบอกเธออย่างไรดี? เขาจะขอโทษเธออย่างไร? เขาจะบอกเธอว่าหัวใจของเขายังคงเป็นของเธออยู่เสมอได้อย่างไร?
นนท์ลุกขึ้นยืน มือไม้สั่นเทา เขารู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะมีในการแก้ไขทุกอย่าง เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อให้น้องชายของเขากลับมามีชีวิตปกติ และเขาต้องทำทุกอย่างเพื่อกอบกู้หัวใจของน้ำฟ้าที่เขาทำลายไป
เขาเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย ถอนหายใจลึกๆ เขาเห็นเงาร่างคุ้นตาที่กำลังนั่งรออยู่ไม่ไกลจากห้องของก้อง นั่งกอดอกแน่น ใบหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ แต่แววตาที่ฉายประกายเจ็บปวดนั้น นนท์จำได้ดี
"น้ำฟ้า..." เขาเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา
น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา แต่ก็กลับมาปิดบังความรู้สึกอย่างรวดเร็ว "มาแล้วเหรอคะ?" น้ำเสียงของเธอเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
"ก้อง... เขา... เขาอยากเจอเธอ" นนท์พยายามสื่อสารออกไปอย่างตรงไปตรงมาที่สุด
น้ำฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อย "อยากเจอฉัน? ทำไมคะ?"
"เขา... เขาพูดถึงเธอ... เขาบอกว่าอยากเห็นเธอ" นนท์อธิบาย "เขาอาการไม่ดีเลยน้ำฟ้า... พี่... พี่ขอร้องเธอ"
น้ำฟ้านิ่งไปนาน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองหน้านนท์อย่างพิจารณา เขากำลังขอร้องเธอจริงๆ หรือ? ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและความเหนื่อยล้าของเขา มันบ่งบอกว่าเขาไม่ได้โกหก
"แล้วคุณ... ไม่ได้แค่อยากให้ฉันมาอยู่เป็นเครื่องมือของคุณอีกแล้วใช่ไหมคะ?" น้ำฟ้าถามเสียงกระแทกกระทั้น คำถามนั้นบาดลึกเข้าไปในใจของนนท์ เขาเคยทำร้ายเธอมากเกินไปจริงๆ
"น้ำฟ้า... ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม" นนท์กล่าวเสียงเครือ "ผม... ผมยอมรับผิดทุกอย่าง ผมทำผิดกับเธอไว้มาก ผมรู้ดี... แต่เรื่องน้องผม... เขาสำคัญกับผมมากจริงๆ"
น้ำฟ้ามองเข้าไปในดวงตาของนนท์ เธอเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอรู้ว่านนท์ไม่ใช่คนใจร้าย เขาแค่... หลงผิดไปชั่วขณะ หรืออาจจะถูกความโลภและความทะเยอทะยานครอบงำ
"ฉันจะไปดูก็ได้ค่ะ" น้ำฟ้าตอบรับในที่สุด "แต่คุณต้องสัญญาว่า... คุณจะทำทุกอย่างเพื่อชดใช้ความผิดที่คุณทำไว้กับฉันจริงๆ"
นนท์พยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ผมสัญญา... ผมจะชดใช้ทุกอย่าง... ด้วยชีวิตของผม"
เมื่อน้ำฟ้าก้าวเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ก้องก็พยายามจะลืมตาขึ้นมองเธอ ใบหน้าของก้องดูมีความสุขขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ "น้ำฟ้า..."
น้ำฟ้าเดินเข้าไปหาเขา ยิ้มบางๆ "ฉันอยู่นี่แล้วค่ะก้อง"
เธอจับมือของก้องไว้เบาๆ ขณะที่นนท์ยืนมองภาพนั้นอยู่ห่างๆ หัวใจของเขากระตุกวูบ เมื่อเห็นภาพของน้ำฟ้าที่กำลังดูแลก้องด้วยความอ่อนโยน ความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นในใจมันยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาเคยทอดทิ้งไป กำลังกลับเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้งในฐานะคนสำคัญ
"พี่... รัก... น้ำฟ้า..." ก้องพูดขาดๆ หายๆ นนท์แทบจะสำลักลม เขาไม่คิดว่าก้องจะพูดออกมาแบบนี้
น้ำฟ้าเบิกตากว้าง มองก้องด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไร นนท์ก็ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว "ก้อง! อย่าเพิ่งพูดมากนะ!"
แต่มันก็สายเกินไปแล้ว น้ำฟ้าหันมามองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม นนท์รู้ว่าเขาไม่อาจโกหกเธอได้อีกต่อไป เขาต้องบอกความจริงทั้งหมด
"น้ำฟ้า..." นนท์เริ่มต้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลังเล "เรื่องที่ก้องพูด... มันเป็นความจริง..."
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก