"เธอจะไปไหน!" เสียงตะโกนของนนท์ดังก้องไปทั่วทางเดินโรงพยาบาล แต่ร่างของน้ำฟ้าก็ยังคงก้าวเดินต่อไปอย่างไม่หันกลับมา ราวกับว่าเธอได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว
"ฉันจะกลับบ้านค่ะ" น้ำฟ้าตอบกลับเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด "ฉันไม่ต้องการให้คุณแม่ของคุณต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันอีกแล้ว"
"น้ำฟ้า! ฟังฉันก่อน!" นนท์รีบวิ่งตามไปคว้าแขนเธอไว้แน่น "เธอจะไปไหนก็ไปไม่ได้ทั้งนั้น! ตอนนี้ก้องกำลังต้องการเธอ! แล้วผม... ผมก็ต้องการเธอ!"
น้ำฟ้าสะบัดแขนออกอย่างแรง "คุณต้องการฉันไปทำไมคะ? ไปเป็นเครื่องมืออีกแล้วเหรอคะ? หรือไปเป็นตัวประกันของคุณกับคุณแม่ของคุณ?" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความประชดประชันและตัดพ้อ
"ไม่ใช่! น้ำฟ้า... ฟังผมนะ" นนท์จับมือของเธอไว้แน่น ดวงตาของเขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง "ผมรู้ว่าแม่ของผมพูดแรง... ผมขอโทษแทนแม่ด้วย... แต่ผม... ผมรักคุณ... ผมอยากจะอยู่กับคุณ... ผมไม่สนว่าใครจะว่ายังไง"
"แต่คุณแม่ของคุณ... ท่านเกลียดฉัน" น้ำฟ้าพูดเสียงเบา "ท่านคงไม่ยอมให้เราอยู่ด้วยกันแน่"
"ผมจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นเอง" นนท์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ผมจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้ท่านยอมรับคุณ... และผมจะใช้หนี้คุณให้หมด... ผมจะดูแลคุณ... ผมจะทำให้คุณมีความสุข... ผมสัญญา"
น้ำฟ้ามองหน้านนท์ เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา แต่เธอก็อดที่จะหวาดกลัวไม่ได้ อดีตที่เจ็บปวดมันยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ
"คุณนนท์... ความสัมพันธ์ของเรามัน... มันซับซ้อนเกินไป" น้ำฟ้าพยายามจะอธิบาย "คุณแม่ของคุณ... ท่านมีอำนาจมาก... และท่านก็ไม่ชอบฉันเลย... ฉันกลัว... ฉันกลัวว่าเราจะไม่มีทางได้อยู่ด้วยกันจริงๆ"
"ผมจะไม่ยอมแพ้" นนท์กอดน้ำฟ้าไว้แน่น "ผมจะสู้เพื่อความรักของเรา"
วันต่อมา น้ำฟ้าก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง เมื่อคุณหญิงอรทัยส่งคนมาตามเธอไปพบที่คฤหาสน์ของตระกูลนนท์ ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความกังวล แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องไปเผชิญหน้ากับเรื่องนี้
เมื่อไปถึงคฤหาสน์ น้ำฟ้าก็ถูกพาเข้าไปในห้องรับแขกที่หรูหราโอ่อ่า คุณหญิงอรทัยนั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ ใบหน้ายังคงบึ้งตึงไม่เปลี่ยนแปลง
"มาแล้วเหรอ" คุณหญิงอรทัยกล่าวเสียงเย็นชา "มานั่งสิ"
น้ำฟ้านั่งลงอย่างเกร็งๆ เธอไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไร
"ฉันรู้ว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่" คุณหญิงอรทัยพูดต่อ "แกคิดว่าแกจะมาหลอกลวงลูกชายฉันอีกครั้งใช่ไหม! แกคิดว่าจะมาเอาสมบัติของครอบครัวฉันไปใช่ไหม!"
"ไม่ค่ะคุณหญิง" น้ำฟ้ากล่าวเสียงหนักแน่น "ฉันไม่ได้มาเพื่อหลอกลวงใครทั้งนั้น"
"แล้วมาทำไม!" คุณหญิงอรทัยตะคอก "มาเย้ยฉันเหรอ! มาทำให้ฉันเห็นว่าแกมีความสามารถในการชักจูงลูกชายฉันได้!"
"ฉันมาเพื่อพิสูจน์ค่ะ" น้ำฟ้ากล่าว "พิสูจน์ให้คุณหญิงเห็นว่าฉันรักคุณนนท์จริงๆ"
คุณหญิงอรทัยหัวเราะเยาะ "รัก? แกจะมารักลูกชายฉันได้ยังไง! แกมันก็แค่ผู้หญิงที่กำลังจะหมดหนทาง! มาเกาะผู้ชายรวยๆ เท่านั้นแหละ!"
"ฉันไม่ได้มาเกาะใครค่ะ" น้ำฟ้ากล่าวเสียงเข้มขึ้น "ฉันยอมรับว่าฉันเคยมีปัญหากับคุณนนท์... และฉันก็เคยเจ็บปวดมาก... แต่ความเจ็บปวดนั้น... มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันรักคุณนนท์มากแค่ไหน"
"เหลวไหล!" คุณหญิงอรทัยส่ายหน้า "แกกำลังโกหก! แกแค่ต้องการเงิน! ต้องการความสบาย! แกไม่ใช่ผู้หญิงที่จะคู่ควรกับลูกชายฉัน!"
"ฉันอาจจะไม่มีทุกอย่างเหมือนคุณหญิง" น้ำฟ้ากล่าว "แต่ฉันมีหัวใจ... หัวใจที่รักคุณนนท์อย่างแท้จริง"
น้ำฟ้าลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาคุณหญิงอรทัย "ฉันเข้าใจค่ะว่าคุณหญิงเป็นห่วงคุณนนท์... และฉันก็เข้าใจว่าคุณหญิงไม่ชอบฉัน... แต่ฉันอยากให้คุณหญิงลองมองฉันให้ดีอีกครั้ง"
เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของท่าน "ฉันจะทำทุกอย่าง... เพื่อพิสูจน์ให้คุณหญิงเห็นว่าฉันรักคุณนนท์จริง... ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความรักของเรา... และฉันก็จะไม่ยอมให้คุณนนท์ต้องเลือกระหว่างครอบครัวกับความรัก"
"แล้วถ้าฉันไม่ยอมล่ะ!" คุณหญิงอรทัยถามท้าทาย
"ถ้าคุณหญิงไม่ยอม... ฉันก็จะสู้ค่ะ" น้ำฟ้ากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ฉันจะสู้เพื่อความรักของฉัน... ฉันจะสู้เพื่อคุณนนท์... ฉันจะพิสูจน์ให้คุณหญิงเห็นว่า... ความรักของเรามันแข็งแกร่งกว่าที่คุณหญิงคิด"
คุณหญิงอรทัยมองน้ำฟ้าด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน น้ำฟ้าดูไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมแพ้ง่ายๆ
"แกคิดว่าแกจะสู้กับฉันได้เหรอ!" คุณหญิงอรทัยถาม
"ฉันไม่รู้ค่ะ" น้ำฟ้าตอบ "แต่ฉันจะลองดู"
ทันใดนั้นเอง นนท์ก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องรับแขก เขาได้ยินทุกอย่างที่น้ำฟ้าพูด
"คุณแม่ครับ" นนท์กล่าวเสียงหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินความรักของผมกับน้ำฟ้าเด็ดขาด"
คุณหญิงอรทัยมองหน้านนท์ด้วยความไม่พอใจ "นนท์! แกจะเลือกใคร!"
นนท์เดินเข้ามาจับมือของน้ำฟ้าไว้แน่น "ผมเลือกน้ำฟ้าครับแม่"
คำตอบนั้นทำให้น้ำฟ้าเบิกตากว้าง เธอไม่คาดคิดว่านนท์จะประกาศออกไปตรงๆ แบบนี้
"ถ้าแม่ยังไม่ยอมรับน้ำฟ้า... ผมก็คงต้องขอโทษด้วยครับ" นนท์กล่าว "แต่ผมจะไม่ทิ้งน้ำฟ้า... ผมจะอยู่เคียงข้างเธอ... ตลอดไป"
คุณหญิงอรทัยมองหน้านนท์ด้วยความผิดหวัง แต่ก็เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของลูกชาย เธอรู้ว่านนท์รักน้ำฟ้าจริงๆ
"แกจะเสียใจ! นนท์! แกจะเสียใจที่เลือกผู้หญิงคนนี้!" คุณหญิงอรทัยตะโกน
"ผมไม่เสียใจครับแม่" นนท์กล่าว "เพราะผมรักเธอ"
น้ำฟ้ารู้สึกตื้นตันใจ เธอหันไปมองหน้านนท์ด้วยความรักและความซาบซึ้ง เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แต่เธอก็พร้อมที่จะสู้ไปกับเขา
"คุณแม่ครับ" นนท์กล่าวต่อ "ผมจะใช้หนี้ให้หมด... และผมจะดูแลน้ำฟ้าให้ดีที่สุด... ผมหวังว่าวันหนึ่ง... คุณแม่จะยอมรับเธอ"
คุณหญิงอรทัยเงียบไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป เธอหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้นนท์กับน้ำฟ้ายืนจับมือกันอยู่เพียงลำพัง
"คุณนนท์..." น้ำฟ้าเอ่ยขึ้น
"เรียกผมว่านนท์เถอะครับ" นนท์บอก "เราจะสู้ไปด้วยกันนะ"
น้ำฟ้ายิ้ม เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย แต่เธอก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน... ไปพร้อมกับคนที่เธอรัก
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก