“คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่!” เสียงของน้ำฟ้าสั่นเครือราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่นจากกิ่ง ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปกองที่ปลายเท้า ร่างสูงสง่าที่เคยทำให้เธอทั้งรักทั้งเกลียด บัดนี้ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ยากจะคาดเดา
นนท์ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานของน้ำฟ้าอย่างไม่เร่งรีบ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างพิจารณา ราวกับกำลังประเมินค่าของทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้า "ผมก็แค่มาเยี่ยม เลขาฯ คนเก่งของผมไงครับ... หรือตอนนี้คุณจะเปลี่ยนตำแหน่งแล้ว?" น้ำเสียงของเขาแฝงแววเย้ยหยัน ทำให้น้ำฟ้ากำหมัดแน่น
"อย่ามาพูดจาบ้าบอ! คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับฉันอีกต่อไป!" น้ำฟ้าแผดเสียงใส่ พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง
"ไม่มีสิทธิ์? ผมว่าผมมีสิทธิ์มากกว่าที่คุณคิดนะ น้ำฟ้า" นนท์โน้มตัวลงไปใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาห่างจากใบหน้าของน้ำฟ้าเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับแก้มของเธอ ทำให้น้ำฟ้าขนลุกซู่ "จำคืนนั้นได้ไหม... คืนที่ผมเสียทุกอย่างไป"
น้ำตาคลอหน่วย น้ำฟ้ารู้ดีว่านนท์กำลังพูดถึงอะไร คืนนั้น... คืนที่ทุกอย่างพังทลายลง เพียงเพราะความเข้าใจผิดและความลับที่ถูกเก็บงำไว้
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เสียงโครมครามทำให้น้ำฟ้าและนนท์สะดุ้งโหยง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้
"พี่นนท์!" เสียงเรียกนั้นดังมาจากผู้หญิงที่น้ำฟ้ารู้จักดี... มิ้นท์ น้องสาวต่างมารดาของเธอ
นนท์หันไปมองมิ้นท์ด้วยสีหน้าประหลาดใจ "มิ้นท์... เธอมาทำอะไรที่นี่?"
มิ้นท์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย "หนู... หนูทนไม่ไหวแล้วค่ะพี่นนท์! หนูทนเห็นพี่ต้องทุกข์ทรมานเพราะหนูแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว!"
คำพูดของมิ้นท์ทำให้น้ำฟ้าและนนท์เงียบกริบ นนท์มองหน้าน้องสาวด้วยความไม่เข้าใจ "ทุกข์ทรมาน? หมายความว่ายังไง?"
"หนู... หนูเป็นคนบอกให้คุณพงศ์สวัสดิ์ทำแบบนั้นค่ะ!" มิ้นท์พูดทั้งน้ำตา "หนู... หนูแค่อยากให้พี่นนท์รู้สึกเจ็บปวดเหมือนที่หนูเคยเจ็บปวด... หนู..."
คำสารภาพของมิ้นท์ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจของน้ำฟ้า เธอหันไปมองนนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด เขา... เขาเข้าใจผิดมาตลอด?
นนท์ยืนตะลึง ใบหน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่ามินท์จะเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด "นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน!"
"หนูขอโทษค่ะพี่นนท์... หนูขอโทษน้ำฟ้าด้วย... หนูมันแย่เอง... ที่ทำให้ทุกคนต้องเจ็บปวด" มิ้นท์ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาใคร
น้ำฟ้าทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอถอยหลังไปหลายก้าว หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความจริงที่ถูกเปิดเผยนี้ยิ่งกว่าสิ่งใดที่เธอเคยคาดคิด
"ทั้งหมด... คือความเข้าใจผิด?" น้ำเสียงของนนท์แหบพร่า เขาหันไปมองหน้าน้ำฟ้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามและความเสียใจ
น้ำฟ้าน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ความเจ็บปวดที่เธอแบกรับมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่ไร้ความหมาย
"คุณ... คุณหลอกฉันมาตลอดเลยใช่ไหม!" เสียงของน้ำฟ้าดังขึ้น เธอชี้หน้าไปที่นนท์อย่างตัดพ้อ "คุณรู้ความจริงมาตลอด แต่คุณเลือกที่จะปล่อยให้ฉันต้องเจ็บปวด! คุณมันเลวร้ายที่สุด!"
"น้ำฟ้า! ฟังผมนะ!" นนท์พยายามจะอธิบาย แต่คำพูดของเขาถูกขัดขึ้น
"ไม่ต้อง! ฉันไม่อยากฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว!" น้ำฟ้าสะบัดหน้าหนี เธอไม่อาจทนมองหน้าเขาได้อีกต่อไป
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของนนท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาซีดลงกว่าเดิม
"ใคร?" น้ำฟ้ารีบถาม
นนท์ไม่ตอบ เพียงแต่หยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะ และเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
"พี่นนท์! จะไปไหน!" มิ้นท์รีบตะโกนถาม
แต่นนท์ไม่หันกลับมาอีกเลย ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง และความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกไป... ความจริงที่อาจเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่าง
น้ำฟ้าทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ น้ำตาไหลพราก เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน ความลับที่ถูกเก็บงำมานานได้ถูกเปิดเผยแล้ว แต่ทำไมความเจ็บปวดกลับยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก?
และใครกันคือปลายสายที่ทำให้นนท์ต้องรีบร้อนออกไปเช่นนั้น? สิ่งที่เขาต้องเผชิญหลังจากนี้คืออะไร?
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก