“พวกเขาตามมาแล้ว... พวกเขาจะฆ่าฉัน...” คำพูดของเมธราวกับสายฟ้าฟาดที่กระหน่ำเข้าใส่ความสงบสุขของครอบครัวนนท์และน้ำฟ้า ความหวาดกลัวฉายชัดในดวงตาของเมธ สะท้อนให้เห็นถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
นนท์รีบพยุงเมธให้ลุกขึ้น “ใจเย็นๆ ครับพี่เมธ เล่าให้ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น”
เมธสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ “หลังจากที่พี่โดนจับ... พี่ก็ถูกปล่อยตัวออกมา... แต่... แต่คนพวกนั้น... พวกเขาไม่ได้ปล่อยพี่ไปง่ายๆ...”
“คนพวกนั้นคือใคร!” นนท์ถามเสียงเข้ม
“พวกเขา... เป็นนักธุรกิจนอกกฎหมาย... พี่เคยไปกู้เงินจากพวกเขามา... เพื่อเอาไปเล่นการพนัน... และ... และก็เพื่อ... เพื่อเอาไปให้แม่เลี้ยงของน้ำฟ้า...” เมธเล่าด้วยน้ำเสียงติดขัด
น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ “แม่เลี้ยง... แม่เลี้ยงไปยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้ด้วยเหรอคะ!”
“ใช่...” เมธพยักหน้า “แม่เลี้ยง... เขาบอกว่าจะใช้หนี้ให้พี่... แต่สุดท้าย... พี่ก็ต้องมาเป็นเบี้ยของพวกนั้น... คราวนี้... พวกนั้นต้องการให้พี่... ให้พี่แฉเรื่องทั้งหมด... เรื่องที่เกี่ยวกับ... พ่อแท้ๆ ของน้ำฟ้า... ว่าเขาตายเพราะอะไร... และ... และเรื่องที่แม่เลี้ยงกับพี่... เคยทำอะไรไว้กับน้ำฟ้า...”
นนท์กำหมัดแน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธ เขาจำได้ดีว่าครั้งหนึ่งน้ำฟ้าเคยเล่าเรื่องพ่อแท้ๆ ของเธอให้ฟังอย่างคลุมเครือ ราวกับมีบางอย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ
“พวกเขาจะเปิดโปงเรื่องทั้งหมด...” เมธพูดต่อ “ถ้าพี่ไม่ทำ... พวกเขาจะฆ่าพี่... และ... และจะปล่อยข่าวลือ... ทำลายชื่อเสียงของน้ำฟ้า... และ... และ... ของคุณด้วย...”
น้ำฟ้ารู้สึกหนาวไปถึงกระดูก ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่เคยพยายามฝังกลบ กลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าแม่เลี้ยงและเมธเคยทำอะไรกับเธอไว้บ้าง แต่เรื่องราวที่ซับซ้อนกว่านั้นเกี่ยวกับพ่อของเธอ... เธอไม่เคยรู้เลย
“ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณกับลูกของผมได้อีกแล้ว” นนท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เขาหันไปมองน้ำฟ้า “คุณไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ผมจะจัดการทุกอย่างเอง”
“แต่... แต่ถ้าพวกเขาเปิดโปงเรื่องพ่อของฉันล่ะคะ” น้ำฟ้ารู้สึกกังวล “ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด...”
“ผมจะช่วยคุณหาคำตอบเอง” นนท์จับมือของน้ำฟ้าแน่น “ไม่ว่าอดีตจะเป็นยังไง เราจะเผชิญหน้าไปด้วยกัน”
ทันใดนั้นเอง เสียงรถยนต์หลายคันก็ดังเข้ามาใกล้ ภาพรถยนต์สีดำทะมึนหลายคันจอดสนิทอยู่หน้าบ้าน กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทลงมาจากรถ ใบหน้าของพวกเขาเย็นชา ไร้ความปรานี
“มากันแล้ว...” เมธอุทานด้วยความหวาดกลัว
นนท์รีบผลักน้ำฟ้าไปอยู่ข้างหลังเขา “คุณกับก้องเข้าไปในบ้านก่อน ผมจะจัดการเอง”
“ไม่ได้ค่ะ!” น้ำฟ้าปฏิเสธ “ฉันจะอยู่ตรงนี้กับคุณ”
“แต่มันอันตรายนะ!”
“ฉันจะไม่ทิ้งคุณ!” น้ำฟ้ากล่าวเสียงหนักแน่น
ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา หัวหน้ากลุ่มเดินนำหน้ามาอย่างองอาจ “คุณนนท์... เรามาทวงสิ่งที่พวกเราควรจะได้”
“คุณกำลังหมายถึงอะไร” นนท์ถามเสียงเยือกเย็น
“ก็เรื่องหนี้สินไง... หนี้ที่พี่เมธติดไว้กับพวกเรา... และ... หนี้ที่ครอบครัวของคุณ... คุณหญิงวิมล... ได้ทำไว้กับเรา...” ชายฉกรรจ์คนนั้นยิ้มเยาะ
“คุณหญิงวิมล?” นนท์ขมวดคิ้ว “เธอเกี่ยวข้องอะไรด้วย”
“ก็... เธอเอาเงินของเราไป... เพื่อ... เพื่อจัดการกับเรื่องบางอย่าง... เกี่ยวกับ... พ่อของน้ำฟ้า... และ... ความผิดพลาดในอดีตของเธอ...” ชายฉกรรจ์คนนั้นหัวเราะ “แต่ตอนนี้... เธอไม่จ่าย... เราก็ต้องมาทวงจากคนที่ใกล้ชิดเธอที่สุด... ก็คือ... น้ำฟ้า... และ... คนที่เคยมีปัญหากับเธอ... อย่างคุณ...”
น้ำฟ้าตกใจจนพูดไม่ออก เธอไม่เคยรู้เลยว่าแม่เลี้ยงของเธอไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านี้
“คุณกำลังจะบอกว่า... คุณหญิงวิมล... จ้างพวกคุณ... เพื่อมาทำร้ายน้ำฟ้า... เพื่อปิดปากเรื่องบางอย่าง...” นนท์ถามอย่างไม่เชื่อสายตา
“ไม่เชิง... เราแค่มาทวงหนี้... หนี้ที่เธอเอาไป... เพื่อ... เพื่อกลบเกลื่อนความผิด... และ... และเพื่อ... จัดการกับ... พ่อของน้ำฟ้า... ตอนที่เขาพยายามจะเปิดโปงความจริง...” ชายฉกรรจ์คนนั้นกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน
น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา พ่อของเธอ... ตายเพราะถูกแม่เลี้ยงของเธอจ้างคนมาทำร้ายงั้นเหรอ! ความแค้นที่เธอเคยรู้สึกเมื่อครั้งถูกหลอกลวง ดูเหมือนจะเล็กน้อยไปเลย เมื่อเทียบกับความจริงอันโหดร้ายที่กำลังจะถูกเปิดเผย
“หยุดนะ!” นนท์ตะโกน “คุณไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรที่นี่!”
“ถ้าเราไม่ได้เงิน... เราก็ต้องได้... บางอย่าง... ที่มีค่าพอ...” ชายฉกรรจ์คนนั้นแสยะยิ้ม “อย่างเช่น... ความลับ... ที่จะทำลายชีวิตของคุณ...”
ทันใดนั้นเอง เสียงรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามา นนท์มองไปทางถนน เห็นรถตำรวจหลายคันกำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านของเขา
“ใครแจ้งตำรวจ!” ชายฉกรรจ์คนนั้นถามอย่างหัวเสีย
“ผมเองครับ” เสียงของ 'สารวัตรกฤต' ดังขึ้น เขาก้าวลงจากรถตำรวจพร้อมกับลูกน้อง “คุณกำลังทำผิดกฎหมายอยู่”
ชายฉกรรจ์คนนั้นมองสารวัตรกฤตด้วยความไม่พอใจ “สารวัตร... คุณมายุ่งเรื่องของเราทำไม”
“เรื่องของพวกคุณ... มันกำลังจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์” สารวัตรกฤตตอบ “ผมได้รับรายงานว่ามีกลุ่มคนกำลังพยายามข่มขู่และทำร้ายประชาชน”
การปรากฏตัวของสารวัตรกฤต ทำให้สถานการณ์พลิกผัน ชายฉกรรจ์และลูกน้องของเขาถูกควบคุมตัวอย่างรวดเร็ว
“ขอบคุณมากครับสารวัตร” นนท์กล่าว
“ผมได้รับข้อมูลบางอย่างมา... เกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตของคุณน้ำฟ้า... และ... คุณหญิงวิมล...” สารวัตรกฤตกล่าว “ผมจะดำเนินการสอบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด”
เมธยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความกลัวเริ่มเจือจางลง แทนที่ด้วยความรู้สึกผิด
“น้ำฟ้า...” เมธเอ่ยเรียก “พี่... พี่ขอโทษ... ที่ทำให้เรื่องมันเลวร้ายขนาดนี้...”
น้ำฟ้ามองเมธด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความสงสาร “ฉัน... ฉันไม่เคยเกลียดพี่นะเมธ”
“แต่... แต่พี่ได้ทำร้ายน้อง... และ... และทำให้พ่อ... ของน้องต้องตาย...” เมธทรุดตัวลงบนพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม
“เรื่องมันผ่านมาแล้ว” นนท์กล่าว “ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการที่เราจะผ่านพ้นมันไปให้ได้”
เมื่อพวกชายฉกรรจ์ถูกนำตัวไปแล้ว บรรยากาศก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่น้ำฟ้ากลับรู้สึกหนักอึ้งในใจ ความจริงเกี่ยวกับพ่อของเธอ... เป็นสิ่งที่เธอต้องเผชิญหน้า
“คุณเป็นห่วงเรื่องพ่อของคุณใช่ไหม” นนท์ถาม น้ำฟ้าพยักหน้า
“ผมจะช่วยคุณเอง” นนท์กล่าว “เราจะไปหาคำตอบให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ”
แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินกลับเข้าบ้าน เสียงโทรศัพท์ของนนท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
“ฮัลโหลครับ” นนท์ตอบ
เสียงที่ดังกลับมานั้น แผ่วเบา แต่กลับเต็มไปด้วยความหมายที่ยากจะคาดเดา “นนท์... ฉัน... ฉันอยากจะบอกความจริงบางอย่าง... เกี่ยวกับ... พ่อของน้ำฟ้า... ฉัน... ฉันคือคนเดียวที่รู้เรื่องนี้...”
นนท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปอย่างระมัดระวัง “คุณเป็นใครครับ”
“ฉัน... ฉันคือ... อดีตคนรักของพ่อคุณ...” เสียงนั้นขาดหายไป พร้อมกับเสียงสัญญาณตัดสาย
น้ำฟ้าและนนท์มองหน้ากันอีกครั้ง ความลับที่เคยคิดว่ากำลังจะคลี่คลาย กลับยิ่งซับซ้อนและดำมืดยิ่งกว่าเดิม... ใครคือผู้หญิงคนนั้น? และความจริงที่เธอครอบครอง จะนำพาพวกเขาไปสู่อะไร?
รักลวงที่ใช้หนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก