ตอนที่ 4 — พันธนาการแห่งราตรี

"เธอจะไม่มีทางหนีจากฉันไปได้อีกแล้ว ดาวรุ่ง" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงด้วยอำนาจและคำขู่ดังขึ้นในความมืด จิตใจของดาวรุ่งสั่นสะท้านราวกับถูกสายฟ้าฟาด ความหวังที่เคยมีริบหรี่ลงไปทุกขณะ เธอถูกจับมาอยู่ที่นี่ สถานที่ที่เต็มไปด้วยความหรูหราโอ่อ่าแต่กลับแฝงไว้ด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น

แสงไฟสลัวในห้องโถงใหญ่สะท้อนกับพื้นหินอ่อนขัดเงา เผยให้เห็นภาพเงาของชายร่างสูงโปร่งที่ยืนสง่าอยู่เบื้องหน้าเขา ‌คือชายหนุ่มปริศนาที่ปรากฏตัวขึ้นในคืนนั้น ในคืนที่ชีวิตของเธอพลิกผัน จากหญิงสาวธรรมดาที่กำลังอกหัก กลับต้องมาตกอยู่ในเงื้อมมือของใครบางคนที่มีอำนาจเหนือทุกสิ่ง

"คุณ... คุณต้องการอะไรจากฉันอีก" ดาวรุ่งเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอจำใบหน้าของเขาได้ ​เขาคือคนที่เข้ามาขวางเธอในคืนนั้น ขวางไม่ให้เธอไปหาธีรภัทร ขวางไม่ให้เธอได้บอกความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน ใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายราวกับสกัดจากหินอ่อน ดวงตาคู่นั้นสีดำสนิทราวกับห้วงอวกาศที่ไร้ที่สิ้นสุด ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเลย

"สิ่งที่ฉันต้องการ... คือการควบคุม" ‍ชายหนุ่มเอ่ยช้าๆ แต่ทุกคำพูดราวกับมีน้ำหนักกดทับลงมาบนอกของดาวรุ่ง "เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ดาวรุ่ง เธอเป็นของฉัน"

คำว่า 'ของฉัน' ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของดาวรุ่ง มันไม่ใช่คำพูดของคนรัก ‌แต่เป็นคำพูดของผู้ครอบครอง เป็นคำพูดที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกล่ามโซ่ไว้ด้วยเหล็กที่มองไม่เห็น

"คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ!" ดาวรุ่งพยายามตั้งสติ หันไปมองรอบๆ ห้องอย่างหวังหาทางหนี แต่ทุกอย่างดูจะถูกปิดตาย ไร้ซึ่งช่องทาง

"เธอเข้าใจดี ‍ดาวรุ่ง" ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงปะปนกับกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ในเมื่อเธอไม่สามารถไปอยู่กับผู้ชายที่เธอรักได้ เธอก็มาอยู่กับฉัน... ชายที่สามารถมอบทุกอย่างให้เธอได้"

"ฉันไม่ได้ต้องการทุกอย่าง! ​ฉันแค่อยากอยู่กับคนที่ฉันรัก!" น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อล้นออกมา ดาวรุ่งไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดที่สิ้นหวังขนาดนี้

"ความรัก... มันเป็นสิ่งที่เปราะบางเกินไป ดาวรุ่ง" ชายหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "ในโลกของฉัน... อำนาจต่างหากคือสิ่งที่มีค่าที่สุด ​และฉันจะมอบอำนาจนั้นให้กับเธอ... ในฐานะคนที่อยู่เคียงข้างฉัน"

"คนเคียงข้างคุณ?" ดาวรุ่งเบิกตากว้าง "คุณหมายความว่ายังไง"

"หมายความว่า... เธอจะต้องเป็นคนของฉัน" ชายหนุ่มเอื้อมมือมาปัดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของดาวรุ่งอย่างแผ่วเบา แต่การสัมผัสนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ "เธอจะได้รับทุกอย่างที่เธอเคยฝัน... ​ผู้คนจะเกรงกลัวเธอ จะยกย่องเธอ... แต่เธอต้องแลกมาด้วยอิสรภาพของเธอ"

อิสรภาพ... คำนั้นมันช่างห่างไกลจากชีวิตของเธอเหลือเกิน ดาวรุ่งรู้ดีว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา คำพูดของเขาเต็มไปด้วยอำนาจ การข่มขู่ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความสุภาพบุรุษที่ดูเหมือนจะเสแสร้ง

"แล้ว... ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ" ดาวรุ่งถามเสียงแผ่ว พยายามหาทางต่อรอง แม้จะรู้ดีว่าโอกาสนั้นมีน้อยเหลือเกิน

"เธอจะไม่มีทางเลือกอื่น" ชายหนุ่มยืนยันเสียงหนักแน่น "ครอบครัวของเธอ... ธุรกิจของครอบครัวเธอ... ทุกอย่างจะพังทลายไปในพริบตา ถ้าเธอทำให้ฉันไม่พอใจ"

คำขู่ที่ตรงไปตรงมาและน่ากลัว ดาวรุ่งรู้ดีว่าเขาไม่ได้พูดเล่น เขาคือมาเฟีย... ใช่แล้ว เขาคือมาเฟียที่เธอเคยได้ยินข่าวลือ เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังธุรกิจสีเทาทุกอย่างในเมืองนี้

"คุณ... คุณเป็นมาเฟีย" ดาวรุ่งเอ่ยออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

"ใช่" ชายหนุ่มยอมรับอย่างไม่ปิดบัง "และฉันคือคนที่สามารถปกป้องเธอได้... ปกป้องเธอจากโลกที่อันตราย... และปกป้องเธอจากความเจ็บปวดที่เกิดจากความรัก"

เขาพูดประโยคสุดท้ายราวกับจะตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของดาวรุ่ง ที่เพิ่งถูกธีรภัทรหักอกไปเมื่อไม่นานมานี้

"ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" ดาวรุ่งถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "คุณเห็นฉันเป็นอะไร"

"เธอคือสิ่งที่น่าสนใจ" ชายหนุ่มตอบอย่างตรงไปตรงมา "และความน่าสนใจนี้... จะต้องอยู่ภายใต้การครอบครองของฉัน"

เขาก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของเธอไว้ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอเบาๆ ดวงตาคมกริบของเขาสบประสานกับดวงตาเศร้าสร้อยของเธอ

"จากนี้ไป... โลกของเธอจะเปลี่ยนไป ดาวรุ่ง" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จมูกเกือบจะชนกัน "เธอจะได้เห็นโลกที่ทุกคนต่างก้มหัวให้... โลกที่เธอจะเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของคนอื่น"

ดาวรุ่งรู้สึกราวกับถูกสะกด เธอไม่สามารถขยับตัวได้ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยสายตาที่ทรงพลังของเขา

"แต่... ฉันไม่ต้องการ" เธอพึมพำ

"เธอจะต้องการ... เมื่อเธอได้สัมผัสกับมัน" ชายหนุ่มกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดที่ต้นคอ ทำให้ดาวรุ่งขนลุกซู่ "และเธอจะไม่มีวันอยากกลับไปสู่ชีวิตที่อ่อนแออีกต่อไป"

เขากระชับมือที่ประคองใบหน้าของเธอไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาส่องประกายบางอย่างที่ดาวรุ่งอ่านไม่ออก มันอาจจะเป็นความปรารถนา... หรืออาจจะเป็นความตั้งใจที่จะครอบครองอย่างแท้จริง

"ฉัน... จะพาเธอไปที่ที่เธอจะได้เป็น 'คนของ' ฉันอย่างแท้จริง" เขาเอ่ยประโยคสุดท้าย ก่อนจะก้มลงมา...

ดาวรุ่งหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง โลกของเธอกำลังจะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด เธอไม่รู้เลยว่าอนาคตที่รออยู่ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร จะมีเพียงความโหดร้าย หรือจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความมืดนั้น...