"แม่คะ...ทำไมรูปถ่ายของแม่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ?" เสียงของดาวรุ่งแหบพร่า มือไม้สั่นเทา ขณะที่เธอกำลังรื้อค้นข้าวของในห้องพักที่เสือจัดหาให้ มันเป็นห้องหรูหรา ตกแต่งอย่างมีรสนิยม แต่กลับไม่สามารถกลบความรู้สึกอึดอัดและไม่ปลอดภัยที่เกาะกุมหัวใจของเธอได้
รูปถ่ายที่เธอเจอเมื่อวานนี้ ยังคงติดตาเธออยู่เสมอ มันไม่ใช่แค่รูปถ่าย แต่เป็นเหมือนกุญแจดอกสำคัญ ที่อาจจะไขความลับบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเธอ ที่เธอเองก็ไม่เคยได้รับรู้มาก่อน
เธอจำได้ว่าตอนเด็กๆ แม่ของเธอไม่เคยพูดถึงอดีตเลยสักนิดเดียว มีเพียงรอยยิ้มที่อ่อนโยนและความรักที่มอบให้เธอเสมอ แต่เมื่อเธอโตขึ้น ความสงสัยก็เริ่มก่อตัวขึ้น ยิ่งแม่จากไปอย่างกะทันหันเมื่อไม่กี่ปีก่อน ความสงสัยนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรง
หลังจากวันที่เธอถูกลากเข้าไปในโกดังร้างนั้น ดาวรุ่งก็เริ่มตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอไม่ใช่แค่ "ของ" ของเสือ เธอต้องรู้ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ในสถานการณ์นี้ ทำไมถึงมีรูปถ่ายของแม่มาเกี่ยวข้อง
เธอเริ่มจากการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลที่ทำร้ายเธอในวันนั้น ซึ่งเสือก็ไม่ได้ห้ามปราม แต่ก็ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือใดๆ การสืบค้นข้อมูลในโลกใต้ดินไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนธรรมดาทั่วไป แต่ดาวรุ่งมีความตั้งใจที่แรงกล้า
เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการค้นหาข้อมูลออนไลน์ พยายามเชื่อมโยงชื่อที่พอจะจำได้จากเหตุการณ์ในวันนั้นเข้ากับฐานข้อมูลต่างๆ ที่เธอเข้าถึงได้ ความรู้ด้านเทคโนโลยีที่เธอพอจะมีถูกนำมาใช้จนหมดสิ้น
วันแล้ววันเล่าผ่านไป ดาวรุ่งแทบไม่ได้นอน เธอหมกมุ่นอยู่กับการค้นหาความจริง โดยมีเสือคอยจับตาดูเธออยู่ห่างๆ เขาไม่ได้ซักถามอะไร แต่สายตาที่เขามองเธอ มักจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก บางครั้งก็มีความเป็นห่วง บางครั้งก็เหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
"นี่แกกำลังทำอะไรอยู่ดาวรุ่ง?" เสียงทุ้มของเสือดังก้องขึ้นเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องพักของเธอตอนที่เธอกำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเคร่งเครียด
ดาวรุ่งสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเขา "ฉัน...ฉันกำลังหาข้อมูลค่ะ"
"ข้อมูลอะไร?" เสือถาม พลางเดินเข้ามาใกล้ ยืนพิงขอบประตู มองภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ
"เกี่ยวกับ...เกี่ยวกับคนพวกนั้นที่ทำร้ายฉัน" ดาวรุ่งตอบเสียงไม่เต็มเสียง
เสือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แล้วทำไมแกถึงต้องทำเอง? ฉันมีคนของฉันที่ทำเรื่องพวกนี้ได้"
"เพราะ...เพราะฉันอยากรู้ความจริงด้วยตัวเองค่ะ" ดาวรุ่งตอบอย่างหนักแน่น "ฉันอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ และทำไม...รูปถ่ายของแม่ถึงไปอยู่ที่นั่นได้"
คำว่า "รูปถ่ายของแม่" ทำให้แววตาของเสือเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม "ฉันจะให้คนของฉันช่วยแก"
"ไม่ค่ะ" ดาวรุ่งส่ายหน้า "ฉันอยากทำเอง"
เสือมองดาวรุ่งนิ่งๆ เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ มันไม่ใช่แค่ความดื้อรั้น แต่เป็นความต้องการที่จะค้นหาความจริงที่ฝังลึกอยู่ภายในใจ
"ถ้าแกต้องการอะไร...บอกฉัน" เขาพูด ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ดาวรุ่งอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์และความคิดของตัวเอง
การค้นหาของดาวรุ่งเริ่มมีผลลัพธ์ เธอพบรายชื่อของกลุ่มอาชญากรรมที่กำลังมีอิทธิพลในเมือง และหนึ่งในชื่อที่ปรากฏขึ้นมา ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงผิดปกติ
"กลุ่มมังกรดำ"
ชื่อนี้คุ้นหูอย่างประหลาด เธอพยายามนึกย้อนกลับไปว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า...แม่ของเธอเคยพูดถึงชื่อนี้ครั้งหนึ่ง เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เธอเห็นข่าวเกี่ยวกับอาชญากรรมบนโทรทัศน์ แม่ของเธอแสดงท่าทีหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
ดาวรุ่งเริ่มเชื่อมโยงข้อมูลต่างๆ เข้าด้วยกัน เธอพบว่ากลุ่มมังกรดำเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลอย่างมากในวงการค้าของผิดกฎหมาย และมีความเกี่ยวพันกับบุคคลอันตรายมากมาย
ยิ่งสืบค้นลึกเข้าไป เธอก็ยิ่งพบเงื่อนงำบางอย่างที่เชื่อมโยงกลุ่มมังกรดำเข้ากับเหตุการณ์ในอดีตของแม่ของเธอ
เธอพบข้อมูลบางส่วนที่กล่าวถึงเหตุการณ์ความขัดแย้งครั้งใหญ่เมื่อหลายสิบปีก่อน ที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มมาเฟียสองกลุ่ม และมีชื่อของบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มมังกรดำปรากฏอยู่
แต่ข้อมูลเหล่านั้นกระจัดกระจาย และไม่ชัดเจนพอที่จะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้
ดาวรุ่งเริ่มรู้สึกถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาที่ถูกจับเข้ามาพัวพันกับโลกของมาเฟียอีกต่อไป แต่เธอกำลังจะก้าวเข้าไปสู่ความขัดแย้งที่อาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิต
ยิ่งเธอเข้าใกล้ความจริงมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังปกปิดเธออยู่
คืนหนึ่ง ขณะที่ดาวรุ่งกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ได้มีข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ข้อความนั้นสั้นๆ แต่กลับทำให้เธอใจหายวาบ
"หยุดการสืบหาของแกเสีย...มันอันตรายเกินไป"
ดาวรุ่งมองข้อความนั้นด้วยความหวาดหวั่น ใครคือผู้ส่งข้อความนี้มา? และรู้ได้อย่างไรว่าเธอกำลังสืบหาอะไร?
เธอพยายามจะหาข้อมูลเกี่ยวกับผู้ส่ง แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ราวกับว่าข้อความนั้นลอยมาจากอากาศธาตุ
เธอหันไปมองไปรอบๆ ห้องพักด้วยความระแวง ความรู้สึกไม่ปลอดภัยถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เธอพึมพำกับตัวเอง
ขณะที่เธอกำลังคิดไม่ตก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
เสือยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"มีคนกำลังจับตาดูแกอยู่" เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความอันตราย
ดาวรุ่งมองเสือด้วยความตกใจ "คุณ...คุณรู้ได้อย่างไรคะ?"
"แกคิดว่าแกเก่งแค่ไหน ดาวรุ่ง? โลกที่แกกำลังยุ่งอยู่ด้วยมันอันตรายกว่าที่แกคิดเยอะ" เสือพูด พลางเดินเข้ามาหาเธอ "แกกำลังเล่นกับไฟ"
ดาวรุ่งมองเสือด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเสือถึงดูเป็นห่วงเธอ หรือนี่เป็นเพียงแค่การแสดง?
"คุณ...คุณรู้ว่าฉันกำลังสืบหาอะไรอยู่ใช่ไหมคะ?" เธอถาม
เสือไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองมาที่เธอ ดวงตาของเขามีแววบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
"มีบางอย่างที่แกยังไม่รู้" เขาพูด "บางอย่างที่อาจจะอันตรายกว่าที่แกคาดคิด"
ก่อนที่ดาวรุ่งจะได้ถามอะไรต่อ เสือก็ก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น จนแทบจะประชิดตัว
"แกต้องระวังตัวให้มากกว่านี้" เขาพูด เสียงทุ้มต่ำของเขาดังแผ่วเบาอยู่ข้างหูของเธอ
แล้วจู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นชายแปลกหน้าสองคน ที่มีสีหน้าเคร่งขรึมและท่าทางคุกคาม
"คุณเสือครับ...มีคนต้องการพบคุณ" หนึ่งในนั้นพูด
เสือหันไปมองชายทั้งสองคน ก่อนจะหันกลับมามองดาวรุ่ง แววตาของเขามีความผิดหวังปนอยู่เล็กน้อย
"ฉันต้องไป" เขาพูด "จำไว้นะดาวรุ่ง...อย่าหยุดอยู่แค่นี้"
เขาเดินออกไป ทิ้งให้ดาวรุ่งยืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาในใจ...ความรู้สึกที่ทั้งสับสนและหวาดกลัว
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดที่เธอได้รับในวันนี้ คือการยืนยันว่าเธอไม่ได้กำลังคิดไปเอง...มีบางอย่างกำลังถูกซ่อนเร้นอยู่จริงๆ และเธอก็ใกล้จะค้นพบมันแล้ว
แต่ความใกล้ชิดนั้น...มันกำลังจะนำพาเธอไปสู่เส้นทางที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม
อบอุ่นรักของมาเฟีย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก