"ใครคือเธอ... และทำไมเธอถึงกล้าเข้ามาในอาณาเขตของฉัน?" เสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งดังมาจากด้านหลัง ทำให้หัวใจของดาวรุ่งเกือบจะหยุดเต้น
เธอกำลังยืนอยู่กลางห้องทำงานที่กว้างขวางของเสือ ที่ซึ่งเคยเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในใจเธอ แต่วันนี้กลับกลายเป็นเวทีแห่งการเผชิญหน้า อากาศในห้องหนาวเย็นราวกับถูกแช่แข็ง แม้ว่าแสงแดดยามบ่ายจะพยายามสาดส่องเข้ามาก็ตาม
ดาวรุ่งค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งรอยยิ้มที่เคยปรากฏในตอนแรก ดวงตาคู่เดิมที่เคยเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว บัดนี้ฉายแววของความสับสนและเจ็บปวดเล็กน้อย
เสือกำลังยืนอยู่ที่ประตูห้องทำงาน สูงสง่าในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าของเขาคมเข้มขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววเย็นชา แต่แฝงไว้ด้วยความสงสัยที่ยากจะปิดบัง เขากำลังจ้องมองมาที่เธอ ราวกับจะพยายามสแกนหาตัวตนที่แท้จริงของเธอ
"คุณ... คุณจำฉันไม่ได้จริงๆ หรือคะ, เสือ?" เสียงของดาวรุ่งแหบพร่าเล็กน้อย
เสือก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขาหยุดยืนห่างจากเธอไม่กี่ก้าว สายตาของเขายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของเธอ
"ฉันจำ 'ดาวรุ่ง' ได้" เขาตอบเสียงเรียบ "แต่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้... เธอไม่ใช่ดาวรุ่งคนนั้น"
คำพูดของเขาเหมือนมีดกรีดแทงเข้ากลางใจของดาวรุ่ง ความรู้สึกผิดหวังที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
"ฉัน... ฉันคือดาวรุ่ง" เธอพยายามบังคับเสียงให้มั่นคง "คนที่คุณเคยรัก... คนที่คุณเคยบอกว่าคุณจะไม่มีวันทิ้ง"
เสือหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับเสียงของหุ่นยนต์
"รัก? ฉันไม่เคยรักใคร" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ผู้หญิงที่หายตัวไปโดยไม่บอกกล่าว ปล่อยให้ฉันอยู่กับความสับสนและความผิดหวัง"
"คุณทิ้งฉันก่อนต่างหาก!" ดาวรุ่งตะโกนเสียงดัง ความเจ็บปวดที่เก็บกดไว้ระเบิดออกมา "คุณเลือกเธอ! คุณเลือกผู้หญิงคนนั้น!"
"เธอ... เธอคือคู่หมั้นของฉัน!" เสือสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเริ่มมีอารมณ์มากขึ้น "และเธอ... เธอไม่เคยทิ้งฉันไปเหมือนใครบางคน!"
ดาวรุ่งนิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน... เสือมีคู่หมั้น?
"คู่หมั้น...?" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา
"ใช่" เสือตอบ "และเธอ... อยู่ที่นี่ เธออยู่ที่นี่กับฉัน"
จู่ๆ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอกห้องทำงาน เสียงนั้นคุ้นเคย... มันคือเสียงของผู้หญิงคนนั้นที่เธอเจอเมื่อครู่
"เสือ... คุณอยู่ไหนคะ?" เสียงหวานใสของเธอเอ่ยเรียก
เสือหันไปมองประตูอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจระคนไม่พอใจ
"เธอกลับมาแล้ว..." ดาวรุ่งพึมพำกับตัวเอง
หญิงสาวที่เธอเจอเมื่อครู่ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เธอคือ 'ลลิน' หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของดาวรุ่งในสมัยเด็ก แต่บัดนี้กลับกลายเป็นศัตรูหัวใจ
"ใคร... ใครกันคะ?" ลลินมองมาที่ดาวรุ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดระแวง
เสือหันกลับมามองดาวรุ่งอีกครั้ง ดวงตาของเขามีแววสับสนอย่างเห็นได้ชัด
"เธอ... เธอเป็นใครกันแน่?" เขาถามดาวรุ่งอีกครั้ง
ดาวรุ่งเงยหน้าขึ้นสบตากับเสือ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่กลับมาอีกครั้ง
"ฉันคือคนที่คุณเคยรัก... และฉันคือคนที่คุณจะไม่มีวันลืม" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ฉันกลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่ฉันควรจะได้... รวมถึงหัวใจของคุณด้วย"
ก่อนที่เสือจะได้ตอบอะไร ดาวรุ่งก็หันไปเผชิญหน้ากับลลิน
"ส่วนเธอ..." ดาวรุ่งพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอควรจะถอยไป... เพราะเธอไม่ได้มีสิทธิ์มายืนอยู่ตรงนี้"
ลลินหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองเสือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขอร้อง
"เสือ... บอกเธอสิว่าใครคือตัวจริง" ลลินพูดเสียงสั่น
เสือยืนนิ่ง เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาไม่แน่ใจว่าใครคือตัวจริงกันแน่
ดาวรุ่งยิ้มอย่างเย้ยหยัน "คุณไม่ต้องตอบหรอก" เธอพูดกับเสือ "ฉันรู้คำตอบอยู่แล้ว"
เธอหันกลับไปมองลลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม
"ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย... ถอยไปซะ"
ลลินส่ายหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น! ฉันคือคู่หมั้นของเสือ!"
"คู่หมั้น?" ดาวรุ่งหัวเราะ "คุณคิดว่าเขาจะรักคุณจริงๆ หรือ?"
เธอเดินเข้าไปใกล้ลลินช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยอำนาจที่แฝงเร้น
"คุณไม่รู้เลย... ว่าโลกนี้มันโหดร้ายแค่ไหน"
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น!
ดาวรุ่งชะงักไป เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านสีข้าง
เธอหันไปมองเสือด้วยความตกใจ
เสือกำลังยืนถือปืนพกในมือ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"ดาวรุ่ง! เกิดอะไรขึ้น!" เขาตะโกนถาม
ดาวรุ่งค่อยๆ ใช้มือข้างที่ไม่ได้จับปืนประคองสีข้างของตัวเอง เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านเสื้อผ้า
"คุณ... คุณยิงฉัน..." เธอพูดเสียงแผ่วเบา
เสือหน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะทำแบบนี้
"ไม่... ไม่นะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!" เขาพยายามจะเข้ามาหาเธอ แต่ดาวรุ่งกลับปัดมือเขาออก
"อย่าเข้ามา..." เธอพูดเสียงอ่อนแรง "คุณ... คุณเลือกเธอแล้วจริงๆ สินะ"
ดวงตาของดาวรุ่งเริ่มพร่ามัว ภาพทุกอย่างเริ่มเลือนลาง
"แต่... ฉันจะกลับมา... ฉันจะกลับมาเอาทุกอย่างคืนไป... เสือ..."
ร่างของดาวรุ่งทรุดลงไปกองกับพื้น เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ลลินกรีดร้องด้วยความตกใจ
เสือรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างของดาวรุ่ง เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงทำแบบนี้
เขาพยายามจะเรียกสติของเธอ แต่ดาวรุ่งก็ยังคงแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา
"ดาวรุ่ง... ได้โปรด... อย่าเป็นอะไรไปนะ" เขาพึมพำเสียงสั่นเครือ
แต่ในใจลึกๆ เขาเริ่มสงสัย... ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา... ใช่ดาวรุ่งคนเดิมจริงๆ หรือไม่?
หรือว่าเธอคือใครอีกคนที่มาพร้อมกับแผนการที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคิด?
อบอุ่นรักของมาเฟีย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก