"หัวใจดวงนี้... มันไม่เคยมีใครอื่นนอกจากนาย... เสือ" เสียงของดาวรุ่งสั่นเครือ ปนเปไปด้วยความเจ็บปวดและความหวังที่เพิ่งจะถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เกือบจะมอดไหม้ไปตลอดกาล เธอกลอบใบหน้าของเขาไว้ด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาแดงก่ำของเธอสะท้อนภาพของบุรุษผู้แข็งแกร่งแต่บอบช้ำ เสมือนกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนความรู้สึกทั้งหมดที่เธอมีให้เขา
เสือมองเข้าไปในดวงตาของดาวรุ่ง ความเย็นชาที่เคยเกาะกุมหัวใจของเขามานานเริ่มละลายไปทีละน้อยภายใต้อุณหภูมิแห่งความรักที่เธอส่งผ่านมา ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความรักที่อัดอั้นมานานนับปีถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก "ดาว... ฉัน... ฉันขอโทษ" เสียงของเขาแหบพร่า เขาไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายความรู้สึกที่ซับซ้อนเหล่านี้อย่างไรดี การตัดสินใจในอดีตที่เคยคิดว่าถูกต้องที่สุด กลับกลายเป็นบาดแผลที่ลึกที่สุดในหัวใจของเขา
“ไม่ต้องขอโทษค่ะ” ดาวรุ่งเอื้อมมืออีกข้างไปลูบไล้แก้มสากของเขาเบาๆ “ฉันเข้าใจ... ถึงแม้ว่าตอนนั้นมันจะเจ็บปวดมากก็ตาม” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของเธอ “แต่ฉันก็ไม่เคยเกลียดคุณนะ เสือ ฉันแค่... แค่อยากให้นายรู้ว่าใจฉันอยู่ที่ไหนมาตลอด”
ลมหายใจของเสือติดขัด เขาโอบกอดดาวรุ่งเข้ามาแนบอก สัมผัสที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความรักของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้านหลังจากหลงทางมานานแสนนาน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอ โอบกอดอันอบอุ่นของเธอ มันคือทุกสิ่งที่เขาโหยหามาตลอด
“ฉันมันโง่” เสือพึมพำซบหน้ากับผมของเธอ “ฉันปล่อยมือเธอไป... ฉันเลือกเส้นทางที่ผิดพลาด... ฉันทำร้ายหัวใจเธอ” ความรู้สึกผิดกัดกินใจเขาอย่างรุนแรง เขาปล่อยให้ความกลัวและคำสัญญาในอดีตมาบดบังความรู้สึกที่แท้จริง จนเกือบจะเสียเธอไปตลอดกาล
“แต่นายก็กลับมาหาฉันนะ” ดาวรุ่งกระชับอ้อมกอด “และฉันก็ยังอยู่ที่นี่... รออยู่เสมอ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มของเธอสดใสราวกับแสงตะวันยามเช้า “ฉันให้อภัยคุณนะ เสือ ให้อภัยทุกอย่าง”
คำว่า ‘ให้อภัย’ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของดาวรุ่ง ทำให้เสือรู้สึกราวกับมีบางสิ่งหนักอึ้งถูกยกออกจากอก เขาค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอด แต่ยังคงประคองใบหน้าของเธอไว้ สัมผัสจากนิ้วหัวแม่มือของเขาค่อยๆ ปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากขอบตาของเธอ
“ดาว... ฉันรักเธอ” คำสารภาพที่ออกมาจากใจจริง หลังจากที่เก็บงำมันมานานแสนนาน เสียงของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น “รักมาตลอด... ไม่เคยเปลี่ยน”
ดวงตาของดาวรุ่งเบิกกว้างขึ้น น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข “ฉันก็รักคุณค่ะ เสือ” เธอตอบเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น “รักมากที่สุด”
ทั้งสองจ้องมองกันภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และการให้อภัยที่เพิ่งจะได้รับการเยียวยา การเดินทางที่เต็มไปด้วยขวากหนาม ดราม่า และความลับ กำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่อีกบทหนึ่งของชีวิต
“ฉันไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้วนะ ดาว” เสือกล่าว น้ำเสียงจริงจัง “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก”
“ฉันก็ไม่ยอมเสียคุณไปค่ะ” ดาวรุ่งตอบอย่างมั่นคง “เราจะอยู่ด้วยกันนะ เสือ”
เสือพยักหน้า เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากลงมาประทับที่ริมฝีปากของเธอ จูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความปรารถนา และคำสัญญาที่จะไม่ปล่อยมือกันไปอีก
ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุข เสียงโทรศัพท์มือถือของเสือดังก้องขึ้นมา ทำลายบรรยากาศอันแสนโรแมนติก เขาผละออกจากดาวรุ่งอย่างเสียดาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“ใครโทรมาคะ?” ดาวรุ่งถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่รู้สิ” เสือขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ “แต่ดูเหมือนว่า... มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ”
บนหน้าจอโทรศัพท์ แสดงชื่อของ "วิษณุ" ศัตรูตัวฉกาจที่เคยทำให้ชีวิตของเขาและดาวรุ่งต้องตกอยู่ในอันตราย
“วิษณุ?” ดาวรุ่งเอ่ยชื่อนั้นด้วยความหวาดระแวง
“ใช่” เสือตอบเสียงเย็นชา “เขาไม่เคยยอมแพ้ง่ายๆ” เขากดรับสาย
“ไง เสือ... ยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?” เสียงของวิษณุที่ดังออกมาจากโทรศัพท์เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“แกต้องการอะไรวิษณุ?” เสือถามกลับ เสียงกร้าว
“ก็แค่อยากจะเตือนแกน่ะ... ว่าเกมนี้มันยังไม่จบ” วิษณุหัวเราะเบาๆ “แล้วก็... เรื่องของยัยดาว... ฉันว่าแกคงจะลืมอะไรไปหรือเปล่า?”
หัวใจของดาวรุ่งหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เธอหันไปมองเสือด้วยความตกใจ
“แกหมายความว่าไง?” เสือถาม ดวงตาแข็งกร้าวขึ้น
“ก็แค่อยากจะบอกว่า... เธอยังเป็นของฉันอยู่... หรือไม่ก็... อาจจะต้องมีใครบางคนต้องเสียอะไรไป... เพื่อแลกกับความสุขที่เพิ่งจะได้มาน่ะ” วิษณุหัวเราะดังขึ้น ก่อนจะตัดสายไป
เสือเงียบไป สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นทันที เขามองดาวรุ่งด้วยความรู้สึกผิดปนเปกับความโกรธ
“เสือ... เขาหมายความว่าอะไรคะ?” ดาวรุ่งถาม เสียงสั่นเครือ
“ฉัน... ฉันไม่รู้” เสือตอบอย่างลังเล “แต่ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก” เขากำหมัดแน่น “ไม่ว่าอะไรก็ตาม”
แต่ในแววตาของเขากลับมีบางอย่างที่ดาวรุ่งสัมผัสได้... ความลับบางอย่างที่เขาอาจจะยังไม่พร้อมจะบอกเธอ... ความลับที่อาจจะเชื่อมโยงกับวิษณุและคำขู่ที่เขาเพิ่งจะเอ่ยออกมา
อบอุ่นรักของมาเฟีย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก